De laatste streek van de paljas. Een volksverhaal uit Laos.

Honing

Lees dit volksverhaal uit Laos over een koning en zijn paljas Xieng Mieng die hem blijft plagen met domme streken.  Nou is het na weer een geintje wel eens welletjes vindt de heerser na de zoveelste keer. Dus hij roept de wacht bij zich. “Die man maakt me boos. Ik lijk steeds meer een halve gare voor mijn eigen volk. Ik verlies zo mijn gezicht. Hij moet dood.” De wacht schrikt, maar in die tijd was je niet ongehoorzaam aan een koning.

De kok krijgt bevel gif te mengen door een pot honing en als cadeau te verpakken in een fraaie pot. De koning brengt het vervolgens zelf naar Xieng Miengs huis. “Alsjeblieft. Voor jou en respect. Jij hebt me vele malen beet genomen. Jij bent veel slimmer dan ik. Daarom breng ik je nu een pot met de lekkerste honing uit ons land. Geniet ervan”, zegt hij.  “Dan neem ik er nu direct wat van. Doet u met me mee?”, vraagt Xieng. “Nee, geen tijd. Er is meer te doen. Geniet er van!” antwoordt koning en haast zich terug naar het paleis.

Laatste streek van de paljas

De paljas weet dat de honing giftig is, maar een opdracht van de koning kan hij niet weigeren. Dus neemt  hij dezelfde avond afscheid van zijn vrouw. De volgende morgen drinkt hij thee met de honing erin en zegt de laatste woorden tegen zijn vrouw. “Deze morgen ga ik dood. En jij moet me helpen met mijn laatste streek. Als ik dood ben laat mijn lichaam dan hier in de schommelstoel zitten en doe of ik nog leef. Zet mijn leesbril op mijn neus en houd mijn ogen open met vishaakjes. Stop de Vientiane Times in mijn handen en zet een kop hete thee op het tafeltje.”

Vette lach

Xieng drinkt de thee op en sterft met een vette lach om zijn lippen. Zijn vrouw huilt maar lacht ook als ze zich al zijn streken herinnert. En ze doet precies wat hij heeft gevraagd. Ogen open, bril op, de krant in zijn handen. De hete thee staat klaar en ze wacht op de soldaat van de koning. Dat duurt niet lang. “De koning vraagt of de honing gesmaakt heeft”, informeert hij.

“Dat is aardig van de koning. Xieng houdt erg van honing. Hij heeft bijna alles opgemaakt. Ga het hem maar vragen, hij zit de krant te lezen. Wil je ook een kop thee met wat honing?”  “Nee”, zegt de soldaat terwijl hij haar man ziet zitten. “Ik moet terug naar het paleis en neem de honing mee.” En weg is hij.

Einde Volksverhaal

“Wat? Leeft ie nog? En hij heeft alle honing opgegeten? Er zat gif in om een olifant te doden. Of zit er toch geen gif in”,  zegt de koning hoogst verbaasd na terugkeer van zijn dienaar. Dus neemt hij een lepel honing. Als snel zakt hij in elkaar en kan nog net uitbrengen voor hij zijn laatste adem uitbaast: “nu ben ik alweer te pakken genomen.”

En toen was ook de koning dood en is dit volksverhaal ten einde.

Bron: Lao Folktales (1995). Vertaling en bewerking Erik Kuijpers.

Ook op Trefpunt Azie: Volksverhaal. De wraak van Xieng Mieng

Over Erik Kuijpers 862 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*