Volksverhaal. Het droevige verhaal van de vliegende schildpad


Volksverhaal, schildpad, Erik Kuijpers

Lang geleden was er eens een mooie vijver vol met fris, zuiver water. Allerlei vissen en vogels en andere dieren leefden van die vijver en ook een grote dikke schildpad en zijn vrienden, twee zwanen. Iedere morgen zaten de zwanen en de schildpad aan een bakkie in Koffieshop De Vijver.

Maar toen kwam de droge tijd met maar heel weinig regen. De rivier die de vijver voedde, droogde op en daarom werd de vijver kleiner en kleiner… En op een mooie morgen zaten de schildpad en de zwanen weer in de koffieshop maar ze dronken geen bakkie want … er was geeneens water genoeg om koffie te zetten!

‘Schildpad, goeie vriend, we willen je wat vertellen. Wij verhuizen naar een andere vijver. Wij hebben wat rondgevlogen en een mooie nieuwe vijver gevonden. Met heel veel water en veel andere schildpadden en andere zwanen om mee te praten. Wij willen dat je met ons mee komt.’

‘Hoe ver is het?’
‘Tien minuten vliegen.’
‘Ja, maar dat is voor mij vijf maanden lopen.’
‘Dat is waar, maar daar hebben we wat op gevonden.’

Volksverhaal, schildpad, Erik Kuijpers

De vliegende schildpad en de twee zwanen

De zwanen lachten en als ze handen hadden gehad dan hadden ze er mee geklapt dus nu klapten ze met hun vleugels want ze hadden een briljant idee.

‘Wij hebben een goed idee. Jij vliegt met ons mee.’
‘Vliegen? Hoe kan ik nou vliegen? Wij schildpadden hebben geen vleugels. Hebben jullie ooit gehoord van een vliegende schildpad?’

Maar het wond hem op, dat vliegen. ‘Ik zou toch wel graag willen vliegen, in de lucht, naar de wolken, vrij als een vogeltje. Vliegen zou geweldig zijn.’

En toen zei een van de zwanen ‘Dit is ons plan. Wij nemen een lange stok mee. Jij bijt in die stok precies in het midden. Wij nemen de uiteinden van de stok in onze snavels, wij flapperen met onze vleugels en vliegen naar onze nieuwe vijver. Wij dragen je door de lucht. Is dat geen prachtidee?’
‘Bedoel je dat ik ga vliegen?’ vroeg de schildpad.
‘Vliegen? Nou, ja, ik denk dat je het vliegen mag noemen. Het wordt echt leuk. Of ben je bang of zo?’
‘Bang? Wij schildpadden zijn nergens bang voor.’ En hij dacht met vreugde aan het vliegen, zo vrij als een vogeltje.
‘Wel, meneer schildpad, luister goed want dit is heel belangrijk. Je mag daar boven absoluut je mond niet open doen, snap je?’
‘Geen probleem.’

De zwanen brachten de stok. Iedere zwaan nam een eind in de snavel en de schildpad beet in het midden van de stok. De zwanen controleerden of hij goed had gebeten, flapperden met hun vleugels en gingen omhoog, de lucht in.

‘Geweldig!’, dacht de schildpad. ‘Ik vlieg echt. Kijk eens hoe klein die bomen nu zijn. En de vijver lijkt wel een vijvertje en ik zie een dorp en wat kinderen.’

Maar de schildpad werd gezien!

Een jonge jongen en een jong meisje, Phaiwan en Phetmany, speelden in de tuin. ‘We krijgen regen’ zei Phaiwan en keek omhoog. ‘Zeg, kijk nou eens, ik zie twee zwanen en een schildpad vliegen.’

‘Nee, die schildpad draagt de zwanen.’
‘Nee, Phetmany, schildpadden kunnen niet vliegen. De zwanen dragen de schildpad.’
‘Phaiwan, ik zie het toch met mijn eigen ogen! De schildpad draagt de zwanen.’
‘Phetmany, schildpadden hebben geen vleugels. Zij kunnen niet vliegen. De zwanen dragen de schildpad.’
‘Nee! De schildpad draagt de zwanen.’
‘Nee! De zwanen dragen de schildpad.’

De kinderen riepen zo hard dat de schildpad ze kon horen. ‘Dat jongetje denkt dat de zwanen mij dragen! Maar ik kan vliegen! Ik vlieg nu! Ik draag de zwanen. Ja, ik vlieg nu en ik draag de zwanen! Nee, de zwanen dragen mij helemaal niet. Ik draag de zwanen.’
‘Phetmany, ik weet dat ik gelijk heb. De zwanen dragen de schildpad.’ Phaiwan wees met zijn arm naar het drietal. ‘Kijk, Phetmany, de zwanen dragen de schildpad.’
‘Nee…nee…nee…’, riep de schildpad.

Hij had zijn bek opengedaan! Hij stortte omlaag, naar beneden, door de lucht, door de wolken, door de bomen en naar de grond er onder. Precies naast Phaiwan.

Volksverhaal, schildpad, Erik Kuijpers

Pats!

De schildpad viel omlaag van zo hoog dat hij explodeerde! Bloed en ingewanden en urine vlogen omhoog, precies op Phaiwans onderarm die hij in de lucht gestoken had om naar de dieren te wijzen.

‘Jasses! Dat stinkt als de neten’, zei Phetmany.
‘Bah, wat een lucht.’

Phaiwan rende naar de beek om de viezigheid van zijn arm af te wassen. Hij waste maar het stonk nog steeds. Hij waste het nog een keer en het stonk nog. Phetmany bracht hem zeep en hij waste en waste en waste nog een keer. Hij waste nog jaren lang en kreeg nooit die rotlucht van zijn onderarm af.

En nu begrijp je waarom ook nog vandaag de onderarm van een Lao man stinkt, en die van zijn vrouw niet.

 

Bron: Lao Folktales (1995). Vertaling en bewerking Erik Kuijpers.

Grappige vertellingen uit een ver verleden en ik herhaal het maar, neem ze niet te serieus…

Foto’s

Schildpad en zwanen: freepik.com vector created by brgfx en freepik.
Onderarm: wikimedia.

Zie ook de serie Filipijnse volksverhaaltjes op Trefpunt

Erik Kuijpers
Over Erik Kuijpers 853 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*