Volksverhaal. De koning die geen honger meer had

Volksverhaal, honger, Erik Kuijpers

‘Luister nou, ik heb helemaal geen honger’ zei de koning.

Het paleis was in rep en roer. De koks maakten zich zorgen. Ze hadden het fijnste van het fijnste, kostelijkste, lekkerste en smakelijkste op tafel gezet maar de koning lustte er geen hap van. Schotels met zijn lievelingsgerechten: gebarbecuede kip, laab met biefstuk, gegrilde varkenshaas en soep van miereneieren.

Ze stonden allemaal koud te worden en werden snel vervangen door warme gerechten. Maar de koning kéék er nog niet eens naar…

Ik heb gewoon geen honger!

Dat verzuchtte de koning. ‘Iemand zal toch wel weten hoe ik mijn honger terug krijg?’
‘Zeker, en die persoon ben ik! Ik weet kruiden te staan waarmee u zeker uw honger weer terugkrijgt.’ zei Xieng Mieng.
‘En welke kruiden zijn dat dan wel?’ vroeg de koning.
‘Het is het blad van een speciale boom en die staat diep in het woud.’
‘OK! Neem een van mijn lijfwachten mee en breng die kruiden zo snel mogelijk hier. Ga nu!’

‘Was het maar zo gemakkelijk! Jammer genoeg werken die kruiden alleen als je het blad direct na het plukken opeet. Maar geen probleem, Majesteit. Ik breng u er zelf heen. We gaan morgen. Zodra het licht wordt verlaten wij het paleis. Vraagt u svp de koks wat eten voor mij te maken voor onderweg.’

Volksverhaal, honger, Erik Kuijpers

Op zoek naar de kruiden die hongerig maken

De volgende morgen verlieten de koning en Xieng Mieng het paleis op weg naar de heuvels. Xieng Mieng droeg een mand met eten: kleefrijst en een gebarbecuede kip uit de koninklijke keuken. ‘Wat ruikt dat eten toch lekker’ zei Xieng Mieng. Ze liepen langs rijstvelden en door bossen met bamboe naar de heuvels. ‘Zijn we er al?’ zei de koning. ‘Nee, het is een heel eind weg.’

Ze liepen en liepen en ondertussen klom de zon maar aan de hemel. De koning, die zelden sportte, liep te puffen en te blazen. Hij stopte regelmatig om een slok water te drinken uit de beek langs het pad. En zijn maag begon te knorren….

Dan staat de zon hoog aan de hemel. ‘Zijn we er al?’ ‘Nee nee, het is nog een heel eind weg. En ik krijg er honger van!’ zei Xieng Mieng. Ze gingen even zitten langs de weg onder een regenboom en Xieng Mieng haalde een vette kippenpoot uit het mandje.
‘Geef mij er ook een.’ zei de koning. ‘Nee, geen sprake van. Zo vlak voor die kruiden mag je niet eten. Dan verliest het blad zijn kracht.’

Xieng Mieng haalde het vlees van de kippenpoot af en schrokte het naar binnen. ‘Lekker zeg! Dit is wel de beste barbecue kip die ik in lange tijd heb geproefd. Heerlijk hoor!’ Hij smakte er eens bij, gooide de kippenpoot in het bos en liet tenslotte een flinke boer. ‘Wat hebt u een goeie koks in de paleiskeuken, Majesteit. En wat jammer nou dat u nu niks mag eten. Laten we maar gaan en die boom zoeken.’ En ze liepen verder naar de heuvels.

Dieper en dieper het bos in en de koning kreeg steeds meer honger. Hij zocht naar fruit in de bomen en naar struiken met bessen en vroeg tenslotte de rest van de kip aan Xieng Mieng. ‘Nee, jammer voor u. Als u nu eet krijgt u nooit meer uw honger en eetlust terug.’ En ze liepen verder. Tot Xieng Mieng ineens pijn aan zijn schouder kreeg. ‘O, wat een pijn!’ ‘Wat heb je?’ ‘Nee Majesteit, ’t is niks…’ Maar even later had hij weer pijn en zette de mand met eten op de grond. ‘Ik draag de mand wel voor je tot jouw pijn voorbij is’ zei de koning. ‘OK dan; dank u. En probeer niet die heerlijke kip te ruiken….’

Maar bij de volgende rustpauze ging het mis. Ineens had de koning een vette kippenpoot in zijn mond gestopt! ‘Nee, eet dat nou niet!’ Maar de poot was al verdwenen.

Volksverhaal, Erik Kuijpers

‘Wel, majesteit, nu begrijpt u dat het beste medicijn om te eten gewoon honger is. U hebt iedere dag zo’n overdaad aan eten op tafel dat u nooit honger hebt gekend. Dat kruid van mij, dat bestaat helemaal niet. U hebt honger en ineens is uw eetlust terug!’

Des duivels was de koning. Maar de honger was sterker dan zijn woede en hij at de rest van de kip op plus een flinke bak met kleefrijst….

 

Bron: Lao Folktales (1995). Vertaling en bewerking Erik Kuijpers.

De Pathet Lao heeft volksverhalen gebruikt in de propaganda tegen de toen zittende heersers in Laos. Het verhaal over drie hongerige vliegen die het koninklijk paleis uit worden gemept (niet opgenomen op deze site) is een voorbeeld daarvan. Ook dit verhaal is een aanklacht. Een koning die niet meer kan eten omdat hij teveel heeft, en het volk dat armoe en honger lijdt, is prima propaganda.

Meer lezen?

Over de laatste koning van Laos, afgezet door de Pathet Lao.

Over laab (larb), een Laotiaanse vleessalade die wordt gezien als nationaal gerecht van Laos maar ook populair is in de Isaan van Thailand. In het Thais: ลาบ. Link.

Foto’s

Maaltijd; freepik.com. Food photo created by wirestock.
Gegrilde haan; foto Wildhuis Buys Weert.
Kleefrijst; photo inquiringchef.

Mijn werk op Trefpunt Azië

Dat vind je hier.

Over Erik Kuijpers 862 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland

1 Comment

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*