Een kroniek over liefde en dood in Azië

Loes Modderman, Liefde en dood, Azië

Jaren terug las ik dit macabere bericht: Le Van, een Vietnamese man, sliep vijf jaar met zijn dode vrouw. Om haar ‘body’ te geven had hij haar opgevuld en aangekleed en van een masker voorzien.

Wij denken dan: die man is er vanaf. Die heeft ze niet meer allemaal bij elkaar. Verdriet kan dat doen bij mensen. Vooral als we dan lezen dat die man om te beginnen 20 maanden op het graf van zijn vrouw, overleden in 2003 had geslapen, in weer en wind. Dat is hondentrouw in beestenweer.

Ook vermeldt dat bericht dat de man een tunnel wilde graven om onder het graf te kunnen wonen, maar zijn kinderen waren daar niet wild van. Dus groef hij zijn vrouw op en nam haar mee naar huis.

Kroniek over Liefde en dood

Maar dan lees ik in een 19de eeuwse kroniek over religieuze gebruiken in China – dat “het verblijf op het graf van ouders of echtgenoten tijdens de Sung Dynastie (960-1179 AD) in de mode was, waarbij sommigen zich gedeeltelijk begroeven in het graf van de overledene, koude en sneeuw en wilde dieren trotserend.”

De schrijver van de kroniek rept ook over zulke gebruiken in latere dynastieën, en hij uit zijn twijfel of het gebruik (eind 19de eeuw) wel helemaal uitgestorven was. Blijkbaar niet. In ieder geval niet in Vietnam.

Het is in ieder geval beter dan een ander gebruik dat ooit, lang geleden, in zwang was in China: het begraven van levende echtgenoten bij hun dode man. Dat doet sterk denken aan de Hindoe ‘Sati’ traditie in het oude India, toen weduwen met hun man op de brandstapel gingen, soms in haremvorm.

Dicht bij elkaar tot in het graf

Dat gebruik werd afgeschaft, maar echtgenoten werden wel zoveel mogelijk – als er geld was voor een groot graf- bij hun overleden echtgenoot begraven…als ze zelf dood waren, en dan niet zoals bij ons in twee aparte graven, maar dicht en intiem tegen elkaar aan..

Chinezen geloven dat het dringend noodzakelijk is in het Afterlife een partner te hebben, omdat men anders een akelig eenzaam leven tegemoet gaat. Dat leidde tot het in onze ogen merkwaardige gebruik om overleden vrouwen in het graf te leggen van een (onbekende) jongeling die was gestorven voor hij was getrouwd. Er werd dan een post-mortem bruiloft gehouden.

Ik lees: “In het noorden van China bestaat het gebruik dat als een ongetrouwde vrouw en een ongetrouwde man overlijden, de twee families een huwelijksmakelaar inschakelen om een post-mortem bruiloft te regelen. Zulke lieden heten ‘huwelijksmakelaars voor ontlichaamde zielen’. Een vak apart.

Als men het eens kan worden dan werd de bruiloft met evenveel eten en drinken en feest gevierd als wanneer beide kinderen nog zouden leven.
Een gebruik dat uitgestorven is? Dat dacht je maar. Een moderne variatie haalde onlangs de kranten:

“De 26 jarige Zhuang Huagui trouwde met zijn dode vriendin Hu Zhao, 21, die 8 dagen eerder was overleden.”

Loes Modderman, Liefde en dood, Azië

Hun bruiloft was al gepland, maar een week ervoor werd het meisje door twee inbrekers vermoord. Zhuang wilde de plechtigheid toch door laten gaan. Het meisje lag opgebaard in een kristallen kist, met haar trouwjurk aan; een Chinese versie van Doornroosje. De familie van beide kanten was aanwezig, en blijkbaar ook de pers. Zhuang gaf postuum de trouwring aan zijn geliefde Zhao.

Zo niet in dit leven, dan toch zeker in het leven hierna zullen ze gelukkig zijn. Een mooie gedachte, maar een schrale troost.

Tekst en foto’s ©Loes Modderman

‘Liefde en dood’ is één van de vijftig verhalen in het boekje Favoriete culturen: Chinees en Japans

Ook op Trefpunt over liefde en dood: De dochter
Loes Modderman
Over Loes Modderman 7 Artikelen
Loes Modderman is geboren en getogen in Amsterdam. De liefde voor boeken, taal en schrijven kreeg ze van huis uit mee. In haar tienerjaren raakte ze geïnteresseerd in wereldculturen, mythologie en religies. Loes werkte vele jaren in de gezondheidszorg en als zelfstandig micro-fotograaf, studeerde Engels en Hebreeuws. Ze schreef de boeken 'Dubbelklik' en 'Bergen stenen, korrels zand en publiceert tevens op haar eigen website scienceart.nl. Modderman is medewerkster van magazine Bres, dat het kompas richt op universele spiritualiteit.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*