Korea. Wordt het nog wat tussen Kim en Trump?

Peter van Nuijsenburg, Backbencher, Top, Kim/Trump

Kim in zijn element

De afpraak is nog geen week geleden gemaakt en nu is het al de vraag of de top tussen de Amerikaanse president Donald Trump en de Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-un daadwerkelijk doorgaat. De Noord-Koreanen hebben gedreigd de ontmoeting die 12 juni in Sinagpore moet plaatsvinden af te blazen.

Kim is boos. Met name op Trumps veiligheidsadaviseur John Bolton die  aandringt op de volledige nucleaire ontwapening van het Noord-Koreaanse bewind. Dat noemt Bolton het Libië-model. Het verwijst naar de Libische dictator Moammar Gaddafi die zijn arsenaal onder druk van het Westen opgaf. Met Gaddafi liep het zoals bekend slecht af. Hij werd afgezet, verjaagd en vermoord. Dat Kim niet gecharmeerd is van Bolton’s model kan je hem moeilijk kwalijk nemen.

De reactie uit Pyongyang was voor Noord-Koreaanse begrippen gematigd: Als ze ons in de hoek willen drijven en ons denken te kunnen dwingen tot eenzijdige nucleaire ontwapening, zijn we niet langer in zo’n dialoog geinteresseerd. Dan moeten we deelname aan de besprekingen tussen Noord-Korea en de VS heroverwegen’.

Hoe serieus de boodschap genomen moet worden, is nu voer voor de Pyongyang-watchers. Het kan bedoeld zijn als een waarschuwingssalvo om de positie bij de onderhandelingen te versterken, de huid-zo-duur-mogelijk-verkopen-optie.

Het kan ook een jij-bak zijn. Trump heeft ook al eens gedreigd van de top weg te lopen als het verloop hem niet bevalt. Dat zou Kim nu op zijn beurt eveneens kunnen doen, de koekje-van-eigen-deeg-optie.

Of het opzeggen vorige week van de Iran-deal door Trump enige rol heeft gespeeld bij Noord-Koreaanse dreigement, is evenmin duidelijk. Er is sindsdien van alle kanten geopperd dat het verscheuren van de deal aan de vooravond van de Trump-Kim-top geen verstandige zet was, maar in de Noord-Koreaanse reactie wordt het niet genoemd.

Hoe dan ook, de euforie van de afgelopen paar maanden, – vrede op het Koreaanse schiereiland! -, is nu wel grotendeels verdampt. Puntje voor de sceptici die al meteen waarschuwden voor te groot optimisme.

Peter van Nuijsenburg, Backbencher, Top, Kim/Trump

Kim boos Foto NorthKoreaTimes

Ook andere signalen duiden op een verharding aan Noord-Koreaanse kant. Een overleg tussen Noord- en Zuid-Koreaanse topambtenaren werd te elfder ure door het Noorden afgezegd. Aanleiding waren de gezamenlijke Amerikaans-Zuid-Koreaanse militaire oefeningen die begin deze week zijn begonnen. Pyongyang leek eerder haar standpunt inzake dit soort oefeningen te hebben versoepeld. Nu was operatie Max Thunder toch weer een ‘provocatie’, aldus het Noord-Koreaanse staatspersbureau.

Toch moeten we volgens sommige Pyongyang-duiders Kims dreigement niet overwaarderen. Dit soort dreigementen is een vast nummer op het repertoire en ze worden te pas en te onpas de wereld ingestuurd. Het is meestal ketelmuziek. En nu staat er voor het regime veel op het spel.

Erkenning door de VS is sinds de Koreaanse burgeroorlog (1950-’53) altijd een doel geweest van de Kims, grootvader, vader en nu kleinzoon. De kleinzoon heeft dat historische moment, inclusief fotosessie, handdruk en plechtige, ongetwijfeld vredelievend klinkende tekst, nu binnen handbereik. Dat zou hij niet zomaar opgeven. Grootvader Kim il Sung mag dan de grootste Koreaan aller tijden zijn, dat zal niet zo gauw veranderen, zijn kleinzoon komt met die top toch redelijk in de buurt.

Over de uitkomst van de top, vooropgesteld dat ze doorgaat, bestaan weinig illusies. De Amerikaanse eis, de nucleaire ontwapening van Noord-Korea, gaat zeker niet ingewilligd worden. Zoals al tig keren is uitgelegd is het arsenaal Kims levensverzekering. En als Bolton met zijn Libië-model een ding heeft duidelijk gemaakt, is wel dat je als dictator die polis beter niet uit handen kan geven.

Kim hoopt vooral op een afbouwen van de economische sancties die zijn bewind nu echt pijn zouden doen in ruil voor pseudoconcessies als de bevriezing van zijn arsenaal en het opschorten van verdere atoomtesten. Kims kernmacht zou nu naar schatting uit 40 tot 60 kernbommen bestaan plus de benodigde raketten om Zuid-Korea, Japan en vermoedelijk ook het vasteland van de VS onder schot te kunnen houden. Genoeg in elk geval om de VS van Trump en Bolton van drieste avonturen, regimechange, af te schrikken, aldus deskundigen.

Een ander sinds jaar en dag nagestreefd doel is het drijven van een wig tussen de VS en Zuid-Korea. Hier lijken Kims kaarten niet slecht te liggen. Vorige maand had hij met zijn rendez vous met president Moon Jae-in een daverende pr-coup. De top zelf leverde weinig op maar werd niettemin tot ‘historisch’ uitgeroepen en bezorgde Kim ongekend veel goodwill in het Zuiden.

Het uit elkaar spelen van Washington en Seoul zou op termijn wel eens zijn belangrijkste doel kunnen zijn. Als de top met Trump daarbij kan helpen door een onbekookt optreden van de president, is dat mooi meegenomen. De Amerikanen slaan de toenadering tussen Noord en Zuid al met enige zorg gade. Het Zuiden zou wel eens te toeschietelijk kunnen worden.

Dus ook al gaat de top in Singapore door, de kans dat de vrede opeens losbarst, moet uitgesloten worden geacht. Er kan hooguit een stapje richting verdere ontspanning worden gezet. Een echte historische doorbraak zit er met een regime als van de Kims niet in. En die Nobelprijs voor de vrede, waarvoor zijn fans hem bij succes zouden willen voordragen, kan Trump gevoeglijk vergeten.

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Eén reactie

  1. ‘Wordt het nog wat tussen Kim en Trump?’ De titel zegt het al. Ik kan het gevoel niet van me afzetten dat het niet zozeer gaat het welzijn van landen of volken maar veel meer om ego’s en dynastieke overwegingen.

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)