Het Verhaal van de Week: Brief uit Koh Chang(2) Kokosnoten zeggen niets

kokosnoten zeggen niets
(foto gezien op World Atlas)

‘Het is door de verschillen en de diversiteit, dat het bestaan haar heerlijkheid krijgt’. Victor Segalen, Franse poëet/schrijver uit de 18de eeuw

Corona drukt me weer eens op de feiten. Kokosnoten zeggen niets. En daar heb ik het behoorlijk moeilijk mee. Want laat ik er maar eerlijk voor uitkomen, ik ben een praatmens en zet graag een boom op over het een of het ander. Zeker als er een goed glas wijn binnen handbereik is en er iemand met een beetje cultuur voor me zit. Sociale distantie is niets voor mij. Te lang op een plek hokken trouwens ook niet. Maar vergeet het maar. Alle zeggenschap over mijn bestaan is me ontnomen.

Sinds de lockdown in Thailand leef ik in concubinaat met de kokosnoten rond mijn huisje aan de rand van de jungle. En die kokosnoten zeggen niets. Hooguit wat geklots als je ze stevig schudt. Niet dat ik die melk niet lekker vind. Maar dit is al ruim drie maanden mijn dagelijks dieet en het is me aan te zien.

kokosnoten zeggen niets
Haaien rukken op bij Phi Phi Eiland (foto Thai PBS World)

Ik ga op ze lijken. Zoals je na lange tijd in hetzelfde hok met je hond zijn trekken kunt krijgen. In mijn hoofd klotst het ook. Dromen en rare gedachtenspinsels, die tegen de wanden van mijn schedel opspatten. Afgelopen nacht ging het over haaien, die me aanvielen tijdens mijn zwemuitje in de baai. Die rukken weer op naar de kust nu de stranden er verlaten bijliggen. Geef ze maar eens ongelijk. Ze nemen de wereld weer over, nu wij buitenspel gezet zijn.

Het was afzien

Te klagen heb ik niets. Aan eten geen gebrek, het dak lekt niet, en ik heb van nature voldoende optimisme om te geloven dat het allemaal wel weer goed komt. Dit planeetje en ons mensjes die er toevallig op zitten, hebben al zoveel meegemaakt. Er is echt geen reden om nu ineens apocalyptisch te gaan zitten wachten op de eindtijd.
Niet dat die nooit komt, maar hij wordt van oudsher altijd veel te vroeg voorspeld. Met hun eschatologische gedachtegoed meenden ook de oude Israëlieten er al zicht op te hebben.

Godzijdank ben ik gestrand op een plek waar de temperaturen rond de 30-40 graden liggen. Daar had ik na weer eens een winter in Nederland, wel even behoefte aan. Kou, die ik na tientallen jaren in de tropen niet meer gewend was. Afzien was het.

Maar dat is het hier ook. Met die zwijgende kokosnoten als gezelschap, lijkt de tijd zich te verdikken. Geen mens om eens een gezellige gedachtewisseling mee te plegen.  En al helemaal geen vrouw om erotisch even een opkikker te halen. Het zijn de steunpilaren onder mijn leven. Twee zaken die me op de been houden.

kokosnoten zeggen niets
Je gaat op ze lijken. (foto gezien bij Ocean Lifestyle)

’s Nachts heb ik visioenen van die man in dat boek Gods Geuzen van Jan de Hartog. In zijn eentje bivakkerend in de monotonie van de Indonesische jungle raakte hij bevangen door zwarte krachten. Die van de drank, die hem heimelijk werd toegespeeld door de chef van de kampong. Een fles whisky per dag. Ik kan me helemaal voorstellen hoe het er in zijn hoofd aan toe ging. Teruggeworpen op zichzelf, raakte hij het spoor in zijn eigen ziel kwijt.

Zo erg is het met mij niet. Ik houd het op twee glaasjes voor het slapengaan. Soms als de onrust haar zweepslag laat neerkomen, worden het er drie of vier. Maar ik moet het nu ook even alleen met mezelf zien te stellen. En met dat geklots in mijn hoofd. Op de lange duur is dat een onmenselijke opgave natuurlijk. Als zwaarste straf hadden de Fransen eenzame opsluiting. Het is een langgerekte en uitgestelde dood. Papillon wist er alles van

Luisteren naar kokosnoten die niets zeggen

Zonder een ander is het leven onmogelijk. In de meest letterlijke zin van het woord. Je zou bijna in de verleiding komen om die befaamde uitspraak van een grote filosoof te corrigeren: ik deel mij met anderen, dus ik ben.

kokosnoten zeggen niets
Ik denk, dus ik ben (foto gezien op Plazilla)

Maar pas op, daar kunnen we met al onze vooringenomenheid en gefixeerde ideetjes, behoorlijk kieskeurig in zijn. Het moeten wel min of meer gelijkgestemde anderen zijn met wie we onze verhaaltjes delen. Want anders loopt het mis en komt er geruzie van. Misschien loopt het zelfs wel uit op een oorlog.

Kijk naar Bush , Xi Jongping en al die andere wereldleiders. Naar aanleiding van de corona-uitbraak vliegen ze elkaar behoorlijk in de haren. Voorheen zat het trouwens ook al niet zo lekker tussen al die gasten.  En zij zijn niet de enigen, want wereldwijd wordt er met dat virus onder onze leden, heel wat afgeruzied.

Ondertussen moet ik het hier zien uit te houden met die zwijgende kokosnoten, die corona zonder enige bijbedoelingen aan me voorstelde. Zeggen doen ze niets. Maar ze hebben me toch iets bijgebracht. Als de hemel op slot gaat en regens neerkletteren op de palmbomen om me heen, ga ik stemmen horen, vaag en onduidelijk. Maar met gespitste oren  kan ik er toch iets uit opmaken.

Zolang je iets kunt delen, maakt het niet zoveel uit wat je nou precies deelt, meen ik te horen. Want naar die kokosnoten die niets zeggen, moet je wel leren luisteren natuurlijk.

Lees ook: Het Verhaal van de Week: Brief uit Koh Chang. Wolken en licht

Antonin Cee
Over Antonin Cee 160 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.

4 Comments

  1. Voordat ik het aantal van 150 en de raad voor een veilig middagdutje verspreid, is dit per jaar en in Thailand – of hoe?

  2. Heerlijke mesjogge gedachtenkronkels van een klotsend brein geinspireerd door halstarrig zwijgende kokosnoten. De lockdown doet wat met een mens in de tropen… zoals bijvoorbeeld dergelijke stukjes kunnen schrijven.

  3. Elk jaar vallen er liefst 150 dodelijke slachtoffers door vallende kokosnoten. Mijn tip voor je tropische vakantie? Ga niet onder een kokospalm je middagdutje houden 🙂

    Grapje, het is een leuk verhaal hoor Antonin.

    Berthy, Chiang Mai.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*