Met koffer bijdehand van Thailand naar Nederland

We gaan op reis. Naar Nederland. Met z’n drietjes, voor het eerst sinds 2013. De ‘kleine’ van tien telt de dagen tot 11 april weg. Dan lonkt voor haar ‘lekker koud’ en ‘paardrijden bij vriendin Sanne’. In haar bagage moet van alles mee wat groot en onmisbaar is. Daar heb je koffers voor nodig. Die hadden we al, maar sinds afgelopen vrijdag vier uur is de voorraad aangevuld met Nagelnieuwe.

Hans Geleijnse, Vakantie, Koffer
….beter laat dan nooit je verantwoordeijkheid pakken…. en de koffer

Gratis ook nog. Dat zit zo. We moeten die dag  bij de bank zijn en de lust van mijn ogen en dagelijks plezier ziet dat die bank bij het afsluiten van een levensverzekering noppes voor naks een mooie reiskoffer weggeeft. Zelfs beschikbaar in haar favoriete kleur:  knalgeel. Hans, lispelt ze, moeten we doen. Die premie is fors, maar we hebben net gehoord dat die aftrekbaar is van de belastingen.

Dat was waar. Een paar uur eerder bezochten wij mijn Thaise belastingadviseur, als altijd uiterst bezorgd dat ik teveel afdraag aan de Thaise staat. Zijn eigen tarief kent geen aftrekposten, maar hij ratelde er wel een heel stel van staatswege op. Premies van (levens)verzekeringen zaten ook in het rijtje. Mijn vrouw onthoudt echt alles.

Ik zit daarom in die bank te wikken en wegen. Zoals baht-klanten van Euro-afkomst kunnen doen. Die koffers interesseerden me niets, kun je ook in het wild kopen. Maar berekenen hoeveel je bij jaarlijkse inleg van een forse premie over elf jaar krijgt uitgekeerd is een hele opgaaf. Ik bedoel, ik weet vrij zeker tegen Beloofde Uitkeringstijd in een vlammendhete salon te vertoeven, wanhopig op zoek naar verkoeling, overdekt met zwarte pek als isolerende huidlaag en een clown met hoorntjes, bokkepoten en een vork die tot gek wordens om me heen danst. Om van het geknars der gebitten en gejank van de andere salongenoten maar te zwijgen.

Hans Geleijnse, Vakantie, Koffer
…..mensen met polis weten hun geluk eeuwig verzekerd….

Egoïst, spreek ik mezelf stil maar bestraffend toe. De uitkering gaat toch naar je nabestaanden, die twee Thaise tirakjes. OK, ik moet vijf jaar lang premie betalen. Daarna bewaalt de bank nog eens zes jaar de poet. Geen mens kan er aan komen, ook ik niet. Maar na elf jaar valt die smak geld ineens uit de kluis. Zomaar voor die lieve voetjes van m’n beminde huisgenoten.

De reclamefoto’s van gelukkige bezitters van een levensverzekering dansen voor m’n ogen. Wat heeft het leven eigenlijk te bieden zonder zo’n polis? Slechts de zekerheid van het graf. Ik ben al half om. Ook zekerheidshalve sla ik aan het calculeren. Veel hoger rendement dan een spaarrekening, zie ik. Bij mijn voortijdig overlijden gaat het ingelegde geld met rente naar de twee treurenden. Die daar dan naar Thais gebruik na een ellenlange rouwperiode weer een beetje van opkikkeren. Ik hak de knoop door. Doen.

Hans Geleijnse, Vakantie, Koffer
……zonder polis de enige zekerheid mars het graf

We zitten helaas tegen een andere deadline aan. De bank sluit, het is tevens de laatste dag van de kofferactie. Je kunt niet alles hebben, zeg ik tegen geliefde en maak aanstalten te vertrekken. De vier aanwezige dames bezweren ons echter te blijven. Een ervan neemt mijn paspoort in en begint razendsnel op een toetsenbord te rammelen. Ze valt me ook op door dat steels aankijken met een uitdrukking: ik zou eigenlijk veel leukere dingen doen dan bankzitten. Mijn vrouw, die iedere bankemployé kent, vertelt later dat dit haar gewone gezicht is. Ik word door haar aan het werk gezet, alle 80 pagina’s van m’n paspoort worden gekopieerd en op elke kopie moet ik een handtekening zetten. Vergeet de kaft niet, suggereer ik nog. Maar die hoefde niet.

Na 40 minuten pezen is alles achter de rug. Echtgenote dolgelukkig met haar glanzende gele gevaarte. En ze krijgt er nog een mooie paraplu bij ook. Met sip gezicht zeg ik tegen ‘Zelusterwelpapvan’ dat arme ik met lege handen en portemonnee naar huis moet, met achterlating van een forse stapel baht voor de bank en commissie voor haar. De dames barstten in schaterlachen uit. ‘Geef die leuke man ook een koffer’, roept er een. En jawel hoor, collegaatje komt aansnellen met een veel grotere bagagedrager, in ouwelullengrijs, vanzelfsprekend. Iedereen opgetogen, mijn vrouw voorop want eindelijk en onontkoombare een winnend lot in handen. We nemen onder veel kirrend rumoer afscheid als beste bankvrienden.

 

Hans Geleijnse, Vakantie, Koffer
Stilleven Koffers by ©Quanrithai

Kijk, als je er voor open staat brengt het leven in Thailand slechts leuke verrassingen. En Thaise vrouwen? Die blijven lachen omdat ze weten waar Abraham hun mosterd haalt.

 

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 302 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.

3 Comments

  1. Alvast veel reisplezier toegewenst en wie weet tot ziens hier in het mooie Nederland?

  2. Hoi Hans,
    Goede reis met je gezin en ik hoop je hier te ontmoeten. Het is mooi weer in de Delta.

  3. Hans,
    allereerst een goede reis gewenst naar het ‘ vaderland’ met je geliefden, en kijk uit dat je die nieuwe koffers niet alleen moet dragen.
    De ervaring leert mij dat als het op koffer-zeulen aankomt, de meereizende dames dat graag aan de meereizende heren overlaten.
    En denk niet te min over je zelf. Het feit dat je zo goed voor de twee vrouwen in je leven zorgt, zou je best eens een plaatsje in een andere, iets koelere ‘ salon’ op kunnen leveren.Met in het wit geklede en gevleugelde dames om je heen, die je om de haverklap een ijskoud biertje overhandigen.
    In de Hemel is er tenslotte geen sluitingstijd voor alcoholverkoop. Niet in de mijne, tenminste.
    Veel plezier in Nederland.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.