Kleine vluchtelinge in Um Pheim (Mae Sot, Thailand)

 

Kleine vluchtelinge
Een klein vluchtelingetje, geboren in het kamp. Ook zij  heeft niet gekozen voor dit leven.

Birma, een vergeten  oorlog tussen het bewind en de minderheden

 

Duizenden mensen, voornamelijk etnische Karen, zijn gevlucht voor de repressie van het Birmese bewind. Ze zijn de grens met Thailand overgestoken en daar  door de Thaise autoriteiten ‘opgevangen’ en in vluchtelingenkampen gestopt.

Um Pheim is slechts één van een tiental kampen, Er wonen meer dan 3000 gezinnen in bamboe hutjes. Ze mogen van de Thai geen degelijker blijvende bouwmaterialen gebruiken, het kamp is slechts bedoeld als tijdelijke opvang.

Tijdelijk? De eerste vluchtelingen werden er in 1984 ondergebracht en wonen sindsdien in de hutjes. Er is sindsdien een generatie ‘kampkinderen’ opgegroeid die niets anders dan opsluiting hebben gekend.  Verschillende organisaties trachten de bewoners van de kampen te helpen, maar worden niet gesteund door de Thaise regering.

Buiten voedselhulp en een minimale schoolopleiding verzorgen kunnen ze niet veel doen om de mensen te helpen. De kinderen kunnen bovendien na het schooltje niets met hun kennis doen omdat ze geen werk buiten de kampen mogen zoeken.

Sinds het bewind in Birma democratischer is geworden zijn de Thaise autoriteiten onderhandelingen begonnen met het doel de vluchtelingen te repatriëren, maar resultaat is tot nog toe uitgebleven.

Het leven in het kamp is geen pretje. Het is letterlijk hutje mudje, teveel mensen te dicht op elkaar privacy en rust bestaan niet. Buiten het kamp lopen ze het risico opgepakt te worden en in een ander kamp gestopt te worden of zelfs over de grens gezet.

Um Pheim is nog een goed bereikbaar kamp, verschillende van de kleinere kampen zijn slechts over een zandweg bereikbaar. Telefoon en andere voorzieningen zijn niet beschikbaar.

Het vrijwel volledig afhankelijk zijn van hulp van buitenaf, en de steeds aanwezige dreiging van het Thaise bewind de kampen te sluiten en de mensen terug naar Birma te sturen zet deze mensen onder zware psychologische druk.

het kamp
Het ” kamp”  tegen een kale bergflank, met rondom velden die de mensen bewerken om aan voldoende voedsel te geraken.

 

mensen in het kamp
Het hele kamp is met prikkeldraad omheind.

 

Kinderen proberen er toch altijd het beste van te maken

 

Achter prikkeldraad opgesloten zonder ook maar enige hoop op een ander beter leven!

 

Met stro en bamboe gebouwde huisjes herbergen meer dan 3000 families.

 

Zonder hoop op een toekomst, misschien voor de rest van haar leven opgesloten in een kamp.

 

© Lode Engelen, Foto genomen in Um Peim, Mae Sot Thailand op 04.02.2017

 

Lode Engelen
Over Lode Engelen 224 Artikelen
Lode Engelen, jaargang 1952. Hield zich in actieve carrière bezig met röntgenapparatuur. Onmiddellijk na zijn vervroegde pensionering in 2013 is hij met levensgezellin Pat, een Thaise antropologe, permanent in Thailand gaan wonen. Lode is amateur-fotograaf, en probeert leven en cultuur van de Thai vast te leggen. Pat is de perfecte partner om hiervoor deuren te openen. Meer werk van Lode op LodeEngelen.be

1 Comment

  1. En deze mensen hebben het dan nog ‘getroffen’. Kijk naar de Rohingya wier bestaan door Myanmar wordt ontkend terwijl ze daar eerder woonden dan de Birmese bevolking.

    De eerste vrouw van dat land mag dan de Nobelprijs hebben gekregen, er iets van begrepen heeft ze niet. En de Boeddhistische gemeenschap daar acht zich superieur aan de andere groepen zoals we hebben gelezen.

    Trouwens, het gedrag van een zekere tempel in Thailand ziet ook niet wetsgetrouw uit….. Is er eigenlijk een religie die zich niet superieur acht?

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.