Het kleine verschil (1): Loi Krathong


Hans Geleijnse, Loi Krathong, Hoogepunt
Loi Krathong: verstilde schoonheid brengt innerlijke rust

Het was weer zover mensen. Gisteravond op streek naar het middernachtelijk uur genoot ik van mijn jaarlijkse Thaise hoogtepunt. In het pikkedonker, aan een strandje bij Sattahip, in geestelijke éénwording met honderden andere mensen.

Loi Krathong! Het volksfeest dat de geesten, en zeker de watergodin Hong Mae Ga, gunstig moet stemmen. Zij kunnen ons Thai  het leven wateroverlastig maken! Daarom sturen we lampionnen met kaarsjes erin richting Nirvana. En laten mini-lichtscheepjes te water, de krathong. Mijn favoriet. Kunstig gemaakte drijfwaardige sierstukjes die waxinelichtjes, wat rijst, stukjes fruit  en blommetjes naar het geestenrijk dobberen.

Ons Thai, ja. want Loi Krathong verenigt. Maakt de verschillen tussen mensen naar ras, huidkleur, religie en paspoort totaal onbelangrijk. We vloeien samen in een spiritueel universum. Als je vergelijken wilt komt Loy Krathong het dichtst bij Kerstfeest. Haal dat uit het consumptiecircus en je houdt vrede op aarde-gevoel over.

Hans Geleijnse, Loi Krathong, Hoogepunt
Fascinerend luchtgevecht voor de verovering van Nirvana

Ook het Thaise lichtfestival kent z’n uitwassen, met vuurwerk en partying, maar die kun je makkelijk ontlopen. Ze worden je ook niet al weken van tevoren op tv-schermen, straathoeken, meubelboulevards en winkelcentra met muzak-jingle bells opgedrongen.

Eén van de verschillen met ‘Kerst thuus’ is dat Loi Krathong een ‘buitenfeest’ kan zijn,  Wij Thai zijn gezegend met mooi weer, zeker in deze heerlijk koele tijd van het jaar. Loi Krathong heeft geen hulpmiddelen nodig, zoals een pak sneeuw, om de geest te masseren. Dat scheelt een hoop gemopper over alweer geen ‘white Christmas’ en gesjouw met balen kunstsneeuw.

Wat kan gebeuren is een tropische regenbui, zo waterrijk dat onze krathong naar onpeilbare diepten afzinken. Dan zeggen we ‘oy, oy’ en weten, hier zijn machtige geesten aan het werk, de vijanden van het licht. Maar hun heerschappij duurt nooit lang. Thaise hemeldouches zijn doorgaans van het soort kort maar krachtig.

Maar ook dat niet gisteravond bij het baaitje in Sattahip. Gemoedelijk en sfeervol geroezemoes. Geen muziek, geen lawaai. Ik hoor zelfs geen enkele keer het woord farang. Ok, het is donker, daar kunnen zelfs de lichtgevende schermpjes n de handen niet tegenop. Ach, we leven in 2016, schept ook een band. Toegegeven, minpuntje, al die lichtflitsjes bij het maken van selfies en groepsfoto’s. (Ik kan geen eigen Krathong 2016-beeld geven, want, boeddha zij geprezen, de handklevertjes van vrouw en dochter lagen vergeten op de keukentafel en de mijne miste tot hun ontzetting batterypower).

Hans Geleijnse, Loi Krathong, Hoogepunt
Loi Krathong aan zee

Maar zalig was het, daar op het strandje. Verstilde schoonheid brengt innerlijke rust. In de warme omhelzing van de éénwording val ik ten prooi aan nostalgie. Ik waan me terug in de tijd van de eerste kennismakingen met Thailand. Verliefd op de vrouw. Verliefd op het land. Reizen door het mysterie en genieten op de porch van je backpackershut aan de Mekong van natuur en nachtgeluiden.

Overval vriendelijke mensen tegenkomen. Geen gejaag. Die Thaise glimlach. De mooie respectvolle begroetingen met wai’s die gewapper met zweterige slappe handjes of overdreven stevig knuistschudden tot barbaarse gewoonte degraderen. Ik laat me willoos meevoeren, gezuiverd van cynisme en relativisme. Het eeuwige Loi Krathong heeft bezit van me genomen.

Hans Geleijnse, Loi Krathong, Hoogepunt
Voor de tewaterlating oefenen thuis met ons eco-vlaggeschip, de Krathong zoals die hoort te zijn. Gemaakt van het blad van de banenboom. 

Papa, we have to go. Ik kijk in de glanzende ogen van m’n dochter. Moeder glimlacht naar me.  Het was mooi hé, fluistert ze. Ja, knik ik dankbaar naar mijn kleine Loi Krathong. Laat me je stevig vasthouden.

We steken de weg over naar onze auto. Ik vertoef nog in het geestenrijk. Het agressieve geluid van een autoclaxon scheurt me terug in de werkelijkheid. Ik spring opzij. De chauffeur laat z’n zwarte venster elektriek zakken, ik zie een boos gezicht. I-sat, beest, betekenis klootzak, schreeuwt hij naar me om boven de dreunende bassen van z’n mobile entertainment center uit te komen.

Ik overweeg een spottend-sarcastische wai te maken, maar hij gasbrult weg. Ik haal de schouders op, het kan niet iedere dag Loi Krathong zijn. Maar die ene dag kun je wel zoveel uren geven als je wilt.

 

 

 

Meer over Loi Krathong:

https://nl.wikipedia.org/wiki/Loi_Krathong

 

Foto’s:

Familie met eco-krathong: ©Quanrithai Phansawat-Geleijnse 2016

Spel van licht op water Wikimedia Commons

Loi luchtgevecht: Wikipedia

Loi Krathong aan zee: FitorFly.com


Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 346 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

1 Comment

  1. Mooi stukje Hans,
    innerlijke rust, nostalgie, gedachten de vrije loop naar toen,
    zo fijn aan de zee met gezin Loi Krathong vieren.
    Ik ben zelf over twee weken in Sattahip, ga ook naar de zee,
    zal jouw Krathong er nog zijn!?

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.