Het kleine verschil (2): Thaksin in de tuin

 

 

 

Hans Gelejnse, Afval, Klein Verschil2
Doorstuderen vereist om afval met bak te combineren

We denken in Nederland echt aan alles. Onze vuilcontainers zijn laagbijdegronds gehouden zodat ook rolstoelbestuurders, kleingeschapen mensen en kinderen de plastic afvalzakken in de daartoe bestemde bak kunnen lozen. En het is snel een bakkie bijzetten als de duurzaamheid de verdeling in vier, vijf hoofdafvalsoorten te grofmazig maakt. Zoals bijv. glas, dat verschillende recycle bestemmingen heeft.

Hans Gelejnse, Afval, Klein Verschil2
... aan alles wordt gedacht…

Je moet zo langzamerhand doorgeleerd hebben om de correcte combinatie jouw afval – kleur container toe te passen. Maar je kunt oefenen gelukkig: aparte thuisbakkies neerzetten glas, blik, metaal, papier- en kartonafval, kunststof verpakkingen, groente-, fruit- en tuinafval (gft) en lompen. Opdat er  relatief schone vuilstroom is.Daar worden we dan weer allemaal gelukkig van, geeft ons het fijne gevoel  dat we persoonlijk bijdragen aan een schoon milieu.

Maar dan de Thai. Die moeten dat fijne gevoel ontberen. Het is er een rotzooitje mensen. Vraagt de schooljuf aan de klas: Milieu, wat is dat? Eén kleintje steekt de vinger op: Iets van plastic soms? Afvalscheiding in Thailand? Primitief handwerk.

Hans Gelejnse, Afval, Klein Verschil2
Handwerk in Ratchaburi

Thaksin, Suthep en Femke

Hoho, wacht even met snieren. Het is wel een kwestie van edukaatsie ja. En die is er zelfs bij ons in de buurt wel degelijk. Twee maanden geleden arriveerden in ons wijkje drie uit de kluiten gewassen full color afvalbakken. Afzender: de lokale overheid. Ik gaf deze nieuwkomers onmiddellijk nicknames: Thaksin (felrood), Suthep (geler dan geel) en Femke (natuurgroen). Die groene, bestemd voor herbruikbaar te maken afval, verdween uit zicht, boeddha mag weten met welke bestemming, vandaar dat Femke.

Hans Gelejnse, Afval, Klein Verschil2
Onze Thaksin. Bestemd voor ‘gevaarlijk afval’
Foto ©N. Phansawat

Om te voorkomen dat onverlaten zich ook Suthep en Thaksin zouden toe-eigenen verdwenen die in de ommuurde tuinen van de ‘onderkoning’ van onze wijk, een vriendelijke gepensioneerde militair op zeer goede voet met de autoriteiten, en, jawel, de onderkoningin van het buurtje, mijn hartendiefje. Ze had liever haar geliefde kleur geel gehad, zeker toen ze van mij spottend te horen kreeg, wat hebben we daar, Thaksin in onze tuin? Maar het antwoord kwam snel: Thaksin, prima naam, want in dat rode ding moet ‘gevaarlijke afval’!

Ergernis over geïmproviseerde vuilnisbelt

De drie nieuwkomers dienden ter vervanging van drie bij de entree van onze moo ban geposteerde olievaten. Daar was al tijden ergernis over. Deze blauw geverfde ‘open riolen’ deden pijn aan esthetisch gevoelige ogen en waren geweldige stankverspreiders. De plaatselijke Roteb leegde ze eenmaal per week, maar na twee dagen waren ze bedolven onder vers afval waarvan de stinkende resten op straat belandden.

Onze wijkmestvaalt was vooral te danken aan hullie: de ‘bad people’ van diverse nationaliteiten onder wie aan lager wal verkerende Thai uit kampementen een paar honderd meter verderop langs de weg. Zij dumpten op weg naar het dorp of de markt hun afval bij onze ‘voordeur’. Begrijpelijk, want drie vaten voor 18 huizen maakte toch wel verschil met het ene armzalige exemplaar bij de ‘shantytowns down the road’.

De stinkende rotzooi belandde ook op straat door kuddes Hanghonden die vooral ’s nachts huishielden bij snackbar ‘De drie vaatjes’. Wat nog niet op straat lag werd door deze vierpootsvandalen met vereende krachten op eetniveau gebracht. Vervolgens versplinterde het tijdelijke eenheidsfront in grommende en vechtende individualistische blafkonten.

 

Tokkies en egoïsten kunnen niet lezen

Terug naar het gekleurde afvaltrio. Aanvankelijk stond dat op zeer toegankelijke plekken in ons wijkje opgesteld. Thaksin bij onze tuinmuur vlak naast een op deze plaats al eens besproken elektriciteitspaal. Na een paar dagen produceerde Thaksin een ondraaglijke stank. Wat bleek, de Tokkies tegenover ons en een soortgelijk gezin nieuwkomers aan het einde van de straat hadden hun eigen vertaling voor ‘gevaarlijk afval’ of, wie weet, kunnen ze  niet lezen. Zij propten Thaksin vol met de meest onwelriekende stoffen en materialen. ’s Nachts werden we opgeschrikt door aanvallen van de Hanghonden die hun snackbar node misten.

Dat was voor echtgenote het sein tot harde actie. Met een paar bevriende buurvrouwen en het echtpaar onderkoning vond spoedoverleg plaats, waarna Thaksin en Suthep in verzekerde bewaring werden gesteld. De vuilnismannen werden omgepraat tot het achterlaten van één hol vat, dat bij een leegstaande woning werd geposteerd. Vrouw en buurvrouw legden een gezellig groentapijtje aan zodat niets meer aan de voormalige buurtvuilnisbelt herinnerde.

Daarmee was het probleem niet opgelost. De vuilnismannen protesteerden dat ze nu met hun truck de wijk in moesten rijden en zelfs lopen. Een éénmalige uitkering en vier flesjes bier smoorden het verzet. Vervolgens begon buurman rechts, een sportleraar, op te spelen. Thaksin was voor de hele buurt, betoogde hij, geen privé-vuilopslag. Zijn protest had niets met een aanval van gemeenschapszin te maken. De rode bak was zo handig om afval uit zijn ernaast gelegen stukje groen in weg te gooien. Mijn vrouw wist deze querulant de mond te snoeren door hem eraan te herinneren dat zijn stukje groen militair staatseigendom is, officiële bestemming parkeerplaats. Als klap op de vuurpijl kreeg hij te horen dat het voor hem en zijn hele familie toch wel heel prettig en voordelig was aan ons Wifi-signaal te kunnen hangen.

Het werd balletje balletje

In de weken daarna werd het balletje balletje met milieu-kleuren. Oud blauw werd dan weer hier dan weer daar geposteerd, meestal in het duister en al naar gelang een medebewoner goed uitkwam gemeten naar de afstand van de eigen woning. Op vuilnisophaaldagen doken Suthep en Thaksin naast oud blauw op, om vervolgens weer schielijk naar beschermde omgeving te verdwijnen.

Zoiets houdt geen mens vol. Dus ook een Thai niet. Inmiddels staan rood en blauw samen op een centrale plaats in de wijk. De onderkoning zei op eigen risico en houdt Suthep nog van de openbare weg. Zijn vrouw wil ‘m omtoveren tot plantenbak. Of moestuin. Maar vooralsnog blijft de buurt schoon en  stankvrij.

Dat gebeurt in Nederland natuurlijk allemaal niet. We hadden allang deelraadsvergaderingen en afvalpolitie ingesteld. Deskundige ambtelijke commissies aangevuld met lokale milieu-activisten hadden ludieke oplossingen en minder ludieke regeltjes verzonnen. Daar waren we dertig jaar geleden al goed in, zeker in Rotterdam:

Hans Gelejnse, Afval, Klein Verschil2
Al 25 jaar in R’dam: kunstinjectie bij afvalejectie, dankzij de onontkoombare Jules Deelder

Diftar doorsturen naar onze wijkraad

Ik denk er nu aan een geweldige eigen bijdrage ter opkrikken van het milieu-bewustzijn en deszelves financiering in mijn woonomgeving. Bij Wikipedia ontdekte ik het bestaan van Diftar! Ik ga onderstaande tekst hoogstpersoonlijk in het Thais vertalen (je moet die taal toch eens leren) en aan de lokale autoriteiten opsturen.

Diftar: De kosten voor de afvalinzameling en afvalverwerking worden gedekt uit de afvalstoffenheffing. Bij toepassing van het solidariteitsprincipe wordt het totaal van de inzamel- en verwerkingskosten gedeeld door het aantal huishoudens in een gemeente en betaalt elk huishouden hetzelfde bedrag. Diftar is voortgekomen uit vraagtekens die in de politiek werden gezet bij dit solidariteitsbeginsel. De heffing volgens het diftarsysteem wordt voor een deel berekend volgens het het principe ‘de vervuiler betaalt’. Bij diftar wordt, net als bijvoorbeeld bij elektriciteit en drinkwater, afgerekend op basis van een vastrecht en het werkelijke gebruik van een huishouden.

Wat ik niet kan en wil vertalen is de laatste alinea van dit Diftar-gebeuren, die perfect het kleine verschil dat de overeenkomst kan maken weergeeft.

Saillant is dat ondanks de goede bedoelingen diftar tot een aantal problemen leidt, waaronder een grote toename van het illegaal dumpen van afval en allerlei ‘creatieve’ manieren om van het afval af te komen zonder er voor te hoeven betalen. Dit leidt “via de achterdeur” dan weer tot hogere kosten.

Dan krijg je dit;

Hans Gelejnse, Afval, Klein Verschil2
Hoezo verschil? Hier is geen Thai te bekennen. Dumpen in Amsterdam

Ik wil maar zeggen: de overheid kan van alles bedenken, wij mensen blijven gemakzuchtige gewoontedieren, te lui en onverschillig om moedertje Natuur te koesteren. Het kleine verschil is waarschijnlijk slechts dat we de plastic vuilniszak in onze huishoudens hebben geïntegreerd. Over de milieubakken struikelen, nooit meer dan honderd met afval hoeven te sjouwen, zo ongeveer.

En achter onze aangelijnde hondjes aanrennen met poepschepjes in de hand en plastic zakjes in de jaszak. Daarover een volgende keer.

 

 

Tweede deel in de serie Het Kleine Verschil. Het volgende zal gaan over de manier waarop Thai en Nederlanders met ‘vreemdelingen’ omgaan. En wat zij onder integratie verstaan.

Andere onderwerpen die aan bod komen: Het Weer, de Honden en, jawel, jawel, echt waar: Vrouwen.

 

 

 

 

 

 

 

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 318 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.