Kinderen in hun eigen wereld: Een meisje in Khob Dong.


Meisje in Khob Dong

Ze loopt een paar meter voor mij uit op het smalle wegje dat door het dorp loopt naar de aardbeivelden. Het wegje is eigenlijk niet veel meer dan een paadje van nauwelijks een meter breed. Ze heeft een paar zakjes met armbandjes bij, maar doet geen moeite om ze mij te tonen. Er lopen nog wat andere kinderen met ons mee, tot net voorbij het laatste huisje waar de bergflank, waar het dorpje tegenaan leunt, verandert in een soort terrasbouw van aardbeiplanten. Het meisje kruipt onder een prikkeldraad door, en kijkt achterom om te zien of ik wel volg. Het is voor mij iets lastiger, want de draad hangt nogal laag.

Een paar meter verder stopt ze en leunt tegen een paaltje van de afscheiding aan. Ik loop een beetje dichter naar haar toe, en kan haar zo een beetje beter bekijken. Haar lief gezichtje is een beetje vuil, en onder haar afgesleten nagels zit nog een beetje aarde. Eigenlijk kan dit niet anders, want een douche is een luxe die de bewoners van Khob dong nog niet kennen, ze hebben enkel een kraan met proper water aan het terras van hun bamboehuisje. Het meisje vermijdt bewust mij in de ogen te kijken, en werpt steelse blikken op mijn camera,  alsof ze denkt, wanneer gaat hij nu eens een foto  maken ? Ik probeer haar een beetje af te leiden door een paar dingen te vragen met mijn heel beperkte woordenschat, maar het lukt. Ik kan een paar mooie foto’s van haar maken zonder dat ze poseert. Even later kijkt ze me recht in de ogen, en ik krijg het gevoel dat er een heel intelligente geest schuilgaat achter dit kindergezicht.

Ik probeer me voor te stellen hoe ze er zal uitzien als ze 20 jaar ouder is, en vooral hoe haar wereld er dan zal uitzien. Zal ze nog steeds in Khob Dong wonen , met haar eigen man, en kinderen ? en aardbeien verzorgen en oogsten Of zal het haar lukken om uit deze armoede te breken, en een beter leven op te bouwen na een goede schoolopleiding ? We lopen langzaam samen terug naar beneden, en ik vraag of ik de armbandjes mag zien, en of ze er eentje wil verkopen aan mij? Ze toont ze zonder veel overtuiging, ik koop er een paar en geef nog wat extra geld, in de hoop dat het haar zal helpen een mooie toekomst op te bouwen. Ik krijg het gevoel dat ze liever met mij mee zou stappen naar mijn wereld om te ontsnappen aan haar beperkt wereldje boven op de berg.

Meisje in Khob Dong
Een bijzonder meisje met helaas weinig kansen in haar leven.

 


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Lode Engelen
Over Lode Engelen 273 Artikelen
Lode Engelen, jaargang 1952. Hield zich in actieve carrière bezig met röntgenapparatuur. Onmiddellijk na zijn vervroegde pensionering in 2013 is hij met levensgezellin Pat, een Thaise antropologe, permanent in Thailand gaan wonen. Lode is amateur-fotograaf, en probeert leven en cultuur van de Thai vast te leggen. Pat is de perfecte partner om hiervoor deuren te openen. Meer werk van Lode op LodeEngelen.be