Noord-Korea/VS: Kim gewoon laten barsten

De afgelopen dagen werden we gebombardeerd met analyses van en adviezen over de juiste aanpak van de Kim-Trump-crisis. Alles kwam langs: van psychologische profielen tot vergelijkingen met de oorzaken van de Eerste Wereldoorlog toen de toenmalige grootmachten onvoorzien de oorlog in struikelden.

Peter van Nuijsenburg, Noord-Korea/VS, Rhetoriek, Spierballen
…. opnieuw een Wereldoorlog in struikelen?
Foto van Historiek

Daarnaast deed elke twitterstrateeg zijn duitje in het zakje en liet geen amateurpsycholoog deze buitenkans lopen. Donald Trump versus Kim Jong un, een wedstrijd wie de grootste heeft, helaas tussen twee alfamannetjes met kernwapens.

De geestesgesteldheid van de twee heren is inderdaad een complicerende factor en het speelgoed is erg gevaarlijk, toch, de crisis is nog steeds beheersbaar.

Voor Trump was het ongetwijfeld nieuw maar in Pyongyang zijn ze verslaafd aan bloedstollende retoriek. Het ‘regent’ permanent ‘vuur’ op de hoofdsteden van landen wier leiders op welke reden dan ook de gramschap van de familie Kim hebben opgewekt. Seoul en Tokio kunnen er over meepraten en halen meestal de schouders op: grootheidswaan van een schurkenstaat.

Twitteraar Trump en puinruimer buitenlandse zaken Tillerson

En hoe lastig het ook is het toe te geven, Kim heeft een punt. Nadat de VS onder leiding van George Bush jr. de as van het kwaad hadden ontdekt, bestaande uit Irak, Iran en Noord-Korea, werd het zaak een effectieve verdediging op te bouwen tegen een mogelijke Amerikaanse poging tot het installeren van een democratie. De toenmalige Kim, Jong il, wilde niet het lot van Irak delen. En kernwapens zijn nu eenmaal de beste afschrikking.

Daaarom werd de confrontatie tussen de VS en de Sovjet Unie nooit meer dan een Koude Oorlog. Het vooruitzicht van een alles vernietigende nucleaire catastrofe voorkwam bijvoorbeeld dat de Cubacrisis in 1962 uit de hand liep. Mede dankzij het openhouden van de diverse diplomatieke kanalen En een jaar later werd een ‘hot line’ geïnstalleerd waardoor communicatie tussen Washington en Moskou bij hoog oplopende crises verzekerd bleef.

Pyongyang en Washington hebben geen diplomatieke betrekkingen. Volgens sommige experts is dat wat Pyongyang graag zou willen. Zonder voorwaarden vooraf, op basis van gelijkwaardigheid. De VS willen dat niet. Het zou neerkomen op toegeven aan nucleaire chantage. Pyongyang zou eerst zijn kernwapens moeten ontmantelen. Om zijn standpunt kracht bij te zetten, stelden Washington sancties in, gekoppeld aan het vooruitzicht van onderhandelingen. Die onderhandelingen kwamen er uiteindelijk, met sessies waar ook China, de Sovjet Unie, ZuidKorea en Japan deelnamen. Ze verliepen moeizaam en liepen op niets uit. Noord-Korea ging verder met het ontwikkelingen van kernwapens en het voorspellen van hel en verdoemenis als de VS het in zijn hoofd zou halen etc, enz…

In deze patstelling is van geen van beide hoofdrolspelers een doorbraak te verwachten. Dat is ongeveer het enige waar iedereen het wel over eens is. En dan gaat de blik automatisch richting China. Beijing zou als communistisch broederland invloed hebben op Pyongyang en ook via zijn economische banden,- de Chinezen houden Noord-Korea praktisch in leven -, de duimschroeven aandraaien. De Chinese leiding zegt dat haar invloed vooral niet overschat moet worden. Kim loopt niet aan haar leiband. Niettemin, volgens sommige deskundigen heeft Beijing meer gezag dan ze doet voorkomen. Ze tikt Kim soms op de vingers als ze vindt dat hij het te bont maakt. Vandaar de instemming met de resolutie van de VN-Veiligheidsraad waarin meer sancties werden aangekondigd.

Peter van Nuijsenburg, Noord-Korea/VS, Rhetoriek, Spierballen
Washington zoekt in achtertuin China vriendjes  tegen Kim. Nou, gaat u daar maar zitten, gebaart de Thaise juntachef Prayut aan bezoekende Tillerson
Foto Bangkok Post

Alleen, China heeft zo zijn eigen belangen. De status-quo is geheel naar zijn zin. Noord-Korea is zijn buffer tegen te grote invloed van de VS in zijn achtertuin. Een ineenstorting van het Kim-regime, gevolgd door een onstuitbare golf vluchtelingen, eindigend in een herenigd Korea onder de paraplu van Washington is Beijings eeuwige nachtmerrie en moet ten koste van alles voorkomen worden. Voor Mao Tse Tung was dat al in 1950 reden om in te grijpen in de Koreaanse burgeroorlog (1950-’53). De afwegingen en strategie van toen gelden nog steeds, ook al betekent dit dat Kim in het zadel blijft. Hij moet het alleen niet te dol maken. De VS provoceren mag, een potentieel nucleair conflict uitlokken niet.

Wat betekent dit voor Washington en zijn eigen Kim?

De generaals in zijn entourage , minister van defensie Mattis, adviseur nationale veiligheid McMaster en de chef staf van het Witte Huis, Kelly, ‘de volwassenen in de kamer’, moeten hem ervan overtuigen dat het conflict met Pyongyang alleen via samenwerking met China beheerst kan worden. Beijing heeft de sleutel.

Dat vergt enige terughoudendheid van twitteraar-in-chief. China niet op stang jagen met het dreigement van een handelsoorlog, geen onnodige provocaties in de Zuid-Chinese Zee en erkennen dat China in het Verre Oosten een gelijkwaardige mogendheid met legitieme aspiraties is. Kortom, diplomatie. Dat strookt niet met zijn temperament en de generaals zullen omzichtig te werk moeten gaan want de opperbevelhebber mag geen gezichtsverlies lijden. (Het is in dit verband misschien wel een positieve ontwikkeling dat Trump zijn vizier nu ook heeft gericht op president Maduro van Venezuela. Die heeft tenminste geen kernwapens).

André van Leijen, Oerwoudman, Dictatuur
In Frankensteinkopje soep gaar laten koken: Kim Jong

En intussen de Kim in Pyongyang in zijn megalomane sop laten gaarkoken. Hij weet dat hij geen raketten richting het Amerikaanse Guam moet afvuren. Daarmee zou hij het einde van zijn regime over zich afroepen en ten ondergaan in de apocalyps staat waarschijnlijk (nog) niet op zijn bucketlist. Ooit zal de Kim-dynastie van het toneel verdwijnen. Het kan alleen nog even duren.

Tot dat moment zal een Kim van tijd tot tijd retorische bommen laten ontploffen, dat is traditie, en de wereld zal daarmee moeten leren leven. Zelfs de ‘Machtigste Man’ ter Wereld.

 

Peter van Nuijsenburg is voormalig correspondent Azië, standplaats Tokio

 

 

 

 

 

 

 

 

Peter van Nuijsenburg
Over Peter van Nuijsenburg 207 Artikelen
Journalist en publicist Peter van Nuijsenburg (64) werkte in het verleden bij De Telegraaf, Elsevier en persbureau GPD. Voor deze laatste organisatie was hij correspondent in Johannesburg, Berlijn en Tokio. Peter was voorheen ook parlementair en economisch redacteur. Hij is liefhebber en kenner van kunst en cultuur. Bij dagblad Trouw publiceerde hij boekbesprekingen. Beroepsmatig en (meer recentelijk) als toerist was hij in Thailand en andere Asean–landen.

1 Comment

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.