Kerrie met rijst; pittig India & Birma (27)

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, postkoets

 

‘Curry and rice’

 

Onze postkoets

Onze hersens kunnen nauwelijks het tempo der vooruitgang bijhouden zoals dat aan de gang is in Kabob.

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, postkoets

Wij halen water uit bronnen zoals onze voorouders dat deden in tijden vóór Noah tot de pomp werd uitgevonden en dit ingenieus en kostbaar machien naar ons huis werd gebracht.

Maar wacht! Dit prima werktuig hebben wij nog niet in het zonnige oosten. Ook hebben wij nog geen spoorweg zodat de reiziger zijn tochten moet maken tegen het onvoorstelbare tempo van 10 mijl per dag.

Doch zulke wreedheden zijn niet langer verplicht want ‘The Kabob Truck Transit Company’ is opgericht en nu wordt ons de fantastische mogelijkheid beloofd de hoofdstad van Bobarchy, 150 mijl verderop, te bereiken in 36 uur!

Is het geen felicitatie waard, dat grote steden op de vlakte van Dekchy zo nabij worden en intiem kunnen communiceren? Dat de verbondenheid zo strak wordt en onze gemeenschappen één?

Kabob verdient een felicitatie! En helemaal omdat McGhee, die een gat in de markt ziet voor zijn overtollig kapitaal, een rivaliserende onderneming heeft opgericht, ‘The General Inland Tatoo Traction Company’.

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, postkoets
Stagecoach, 1880

We gaan op reis!

Wij maken per postkoets een reis naar de hoofdstad.

Met de Kabob Truck Transit Company die een kar levert waarop een draagstoel wordt gemonteerd, en deze dingen zijn niet alleen ingenieus maar tevens zo volhardend gebouwd dat ze resoluut weigeren in duigen te vallen hoewel de voorvering er al snel wat bij hangt.

Zei ik vering? Nee, platen van het meest stugge ijzer die ter voorkoming van gewiebel, zo zegt de manager, vastgezet worden met kattendarm en onbuigzaam bamboe.

De postkoets komt tot aan onze deur en we laden proviand in. (Ja, wij zijn stervelingen met een argwanende natuur en weten dat er wat kan gebeuren dus slaan bitter bier in, sodawater en lekkernijen in hermetisch gesloten dozen.)

De zweep knalt

Het paard wil wel al weten we dat ie een keer naar zijn gram-bag, de voederzak, zal zoeken; maar hij verwaardigt zich te starten. De brokkenpiloot stapt verheugd op de bok, trekt aan de teugels en laat zijn zweep knallen over de rug van het paard tot galop is bereikt.

De paardenverzorger komt hijgend naar boven klimmen, haalt zijn benen open aan een wiel maar bereikt toch de bok en zit naast de voerman.

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, postkoets

We roken een sigaar en hopen van harte dat de viervoeter een vaste gang zal tonen en dat onze vooruitgang niet bedorven gaat worden door ernstige blijken van onwil.

Tja; maar in een oogwenk knallen wij met de hoofden tegen het plafond, lopen verwondingen op aan scheenbenen vanwege walgelijke uitsteeksels als kastjes; we vallen omlaag, horen een muurtje breken en stemmen met knallende verwensingen en als we eindelijk het stof uit de ogen hebben zien we dat het paard uit koers is geraakt.

Het dier vond het tijd de voederzak te raadplegen en hield geen rekening met bruggetjes en dergelijke obstakels en deponeerde de koets in een veld. Wij blijven liggen tot de brokkenpiloot ons uit de sloot en de ellende komt halen.

De dwarsliggende viervoeter ligt op de grond en met palen en touw krijgen ze hem rechtop. Dan slepen ze de koets naar de weg.

Nee! Geen enkele verwensing, berisping, prik, een eind hout, alles tevergeefs, het paard geeft geen krimp. Wij kijken er naar. Die zwarten van hier proberen eerst zelf de kar te trekken. Dan proberen ze met de zweep maar het leidt slechts tot tegengestelde beweging van het paard.

Tenslotte binden ze een touw om een voorbeen en nu het dier instabiel wordt springt het eindelijk in beweging en gaan we met 40 mijl per uur!

Iedere 5 mijl wordt het paard gewisseld en herhaalt zich die onwil. Wij zitten afwisselend op onze matras of hangen tegen het plafond. Onze botten zijn pijnlijk en onze flessen gebroken; zowel het sodawater als ons geduld zijn echt wel op.

Maar de wielen draaien, de brokkenpiloot volhardt, de paarden van Kabob Truck Transit Company blijken uiteenlopende soorten humeur te hebben maar tenslotte komen we toch aan, in dubbel zoveel tijd, in ‘ons station’.

 

Toelichtingen

Tatoo/tattoo; taptoe, betekent een geluid met trom of bugel.

Gram-bag; vind geen beter woord dan voederzak. Een stel zadeltassen dat over de rug van het paard hangt. Is er geen berijder (zoals bij een koets) dan kan daar voer in zitten voor het paard.

Foto’s

Eenvoudige waterpomp; wikimedia, curid, 386485

Stagecoach, postkoets, 1880; wikimedia, curid, 41317923

Zadeltas, in dank geleend van: https://www.agradi.nl/pfiff-dubbele-zadeltas-nylon-zwart.htm

Over Erik Kuijpers 862 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland