Kennismaking van Trefpunt Azië schrijvers groot succes

kennismaking Trefpunt Azië schrijvers groot succes

Er staat een ietwat gure wind op de laatste zondagmiddag van april. De koude maakt het er daarnaast ook niet comfortabeler op wanneer Andre van Leijen, Peter van Nuijsenburg, Lieven Kattenstaart, Chris Ebbe en Hans Geleijnse met zijn dochter en de auteur van dit verhaal zich verzamelen bij de krantenkiosk in de stationshal van Schiedam. Het moest er een keer van komen nu Hans even over is uit Thailand, vond iemand. Een wederzijdse eerste kennismaking van Trefpunt Azië schrijvers, waarvan de meesten elkaar nog nooit in levende lijfe hebben ontmoet.

De wandeling onder leiding van André, die in Schiedam woont, gaat richting historisch centrum. Maar loopt heel even vertraging op als zijn mobiel gaat. Peter staat zich bij het krantenrek namelijk moederziel alleen af te vragen waarom hij op tijd is en iedereen te laat, en besluit een telefoontje te plegen. Foutje van ons. We dachten dat we compleet waren, waarna onze ‘reisleider’ zich naar het station haast om het verloren schaap op te halen.

Jenevermuseum

Waar staat Schiedam om bekend, vraagt Andre. Juist ja, de jeneverstokerijen. Het stadje werd ook wel Zwart Nazareth genoemd. In de 19e eeuw was Schiedam het centrum van de jenever -industrie in Nederland. Met name tussen 1870 en 1890 bloeide deze industrie.

De keerzijde hiervan was een enorme vervuiling van de met steenkool gestookte branderijen en de glasfabriek. Een ander gevolg was alcoholisme, want de arbeiders kregen een deel betaald in glaasjes drank. Verder stond de jeneverstad voor open riolen, cholera-epidemieën en erbarmelijke huisvesting voor de arbeidende klasse.

Piet Paaltjens

Straatnamen als ‘Verbrande Erven’ herinneren aan die tijden. In het Nationaal Jenevermuseum aan de Lange Haven kunnen we tijdens een uitleg van een gids in het echt aanschouwen hoe het drankje gebrouwen werd in de grote jeneverketels.

De schrijver Piet Paaltjens (Leeuwarden 1835 – Schiedam 1894) woonde en werkte in het centrum. Hij schreef het gedicht ‘Het zwart Schiedam’, met een weinig rooskleurig en pikzwart beeld van het zware leven daar. Hij werd daar zo depressief van dat hij zijn leven beëindigde.

Bittterballen en Sjiek

Na ruim een half uur tussen de ketels en flessen worden de voeten moe, het verlangen naar een stoel neemt toe en naar iets te drinken ook. Dus iedereen uitgezwaaid en naar Grand Café Záálig getogen waar wij speciaal voor Hans, naast de drankjes, drie porties bitterballen bestellen.

De gesprekken zijn geanimeerd. Over schrijven, journalistiek, reizen, het publiceren van je boek en hoe moeilijk dat is, leven in Thailand en dat het merendeel van het schrijversteam van Trefpunt Azië gewoon in Nederland woont, over Say Cheese  in Hua Hin, Azië in het algemeen, de website die meer schrijvers nodig heeft van diverse pluimage en verder veel ‘mannen onder elkaar geklets’. Zoals het hoort. Leuk en vertrouwd, alsof we elkaar elke dag zien en spreken.

kennismaking van Trefpunt Azië schrijvers groot succesDe tweede ronde is geweest of is het alweer de derde? De bitterballen lieten zich in ieder geval smaken. Dan afrekenen, de jas aan en op naar de apotheose van de namiddag. Eten in café-restaurant Sjiek. Een eeuwenoud pand dat de sfeer van het oude Schiedam uitademt.

Bert van Balen en Trefpunt Azië

Daar neemt het serieuze de overhand. Moet ook gebeuren. Een van onze TA-collega’s die er niet bij kan zijn is Bert van Balen. Veelschrijver en bekend om zijn Bert’s Briljantjes. Bijtend, hilarisch, cynisch, ontroerend, grappig, provocerend, vol zelfspot, tot denken aanzettend.

Hans is bij hem op bezoek geweest. Bert is al lange tijd ziek en laat ons weten dat het niet lang meer gaat duren. Toch biedt hij Hans aan om hem met de auto naar het station te brengen. Want dat kan hij nog wel, zegt hij.

We zijn met onze gedachten bij onze collega en proosten op hem boven de zwaar-houten tafel. Waarna het eten wordt opgediend en de drank bescheiden vloeit.

Volgend jaar weer is de gedachte. De trein brengt mij over twee banen zilver weer naar huis.

Bert Vos
1 mei 2018

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

5 Reacties

  1. Heerlijk verhaal over oud(ere) mannen die het even goed hebben met elkaar bij bitterballen en jenever! Toevallig ken ik er twee van en die staan al borg voor gezellige- kout -op -niveau

  2. สุดยอด [Sòet Yâwt] Fantastisch! Zo’n ontmoeting en eindelijk eens een echt gezicht krijgen bij mensen die je tot dan toe alleen op afstond sprak. Al is jenever niet aan mij besteed. Geef mij maar bier.

  3. Daar was ik graag bij geweest. Levendige reportage en een geweldige groepsfoto op de brug. Doet me denken aan Sam Peckinpah’s ‘The Wild Bunch’. Het is overigens Piet Paaltjens.

    • Rob, volgende keer bij jou in Vietnam?

      • Doen we. Een van mijn zwagers maakt een goed drinkbare slangenwijn.

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)