Kassakolder: de Thaise caissière en de arme ex-pat

Deze week door mij op de kassa-band van een Nederlandse supermarkt gelegd: vijf paar damespanty’s en een spuitbus slagroom. De al wat oudere caissière kijkt ernaar en geeft me tijdens het scannen van deze kleine collectie  ‘De Blik’. Die het midden houdt tussen ‘viezerik’, en ‘wat moet ie daar in vredesnaam mee?’ Haar vraag of ik misschien koopzegels wilde was vervolgens dermate kil dat er beslist gevaar bestond op ijspegelvorming aan haar afkeurende neus.

Lieven Kattestaart, Kassakolder, Panty's

Eenmaal buiten vroeg ik me af hoe ze me bekeken had als mijn verdere boodschappen uit ontharingscrème en een fikse winterpeen hadden bestaan. Waarschijnlijk had er een bezorgde winkelmanager klaargestaan bij de uitgang. Mij vriendelijk doch dringend verzoekend om persoonsgegevens en sluitende motivatie voor dergelijke aanstootgevende aankopen.

Vrees niet, lieve kassa-dame. De nylons waren slechts bestemd voor mijn slecht ter been zijnde moeder. Die dit jaar 93 hoopt te worden. En ze is dol op een toefje slagroom op haar glaasje advocaat. En meteen drong het tot me door. Ik moet beslist nog een keer terug naar Thailand. Want Thaise caissières zijn een heel ander verhaal.

Lieven Kattestaart, Kassakolder, Slagroom

Vorig jaar verbleef ik maandenlang in het Thaise geboortedorpje van mijn vrouw. Dit pittoreske doch middeleeuws aandoende gehucht herbergt slechts een honderdtal inwoners, een aantal kleine foodstalletjes met noodlijdende eigenaars en de onvermijdelijke glinsterende tempel. Voor meer serieuze aankopen dient men daarom af te reizen naar een enkele kilometers verder gelegen stadje. Per auto, brommer of trekschuit. Al naar gelang de grootte van de geldbuidel.

Bij de grootste shop aldaar, een combinatie van groothandel en zelfhulpmagazijn, zag ik achter de kassa flacons met contactlensvloeistof staan. Geheel onverwacht en zeer welkom. Dit Europese merk had ik daar namelijk nog niet eerder gezien. Omdat ik bijna door mijn voorraad heen was wees ik fluks en verheugd de beeldschone Thaise jongedame achter de kassa op mijn aanstaande aankoop.

Lieven Kattestaart, Kassakolder, Contactlensvloeistof

En vroeg haar in mijn beste school Engels om een fles vloeistof. De jongedame (kruising tussen Pocahontas en een dagelijks in ezelinnenmelk badende Egyptische prinses), bleek zich van mijn aanwezigheid echter niet bewust. Door hardnekkig de andere kant op te blijven kijken, waar blijkbaar iets veel interessanters gaande was dan een bleekscheet die lenzensap wilde. Dus probeerde ik het nogmaals en stak mijn Nederlandse wijsvinger uit naar de flessen die daar zo lonkend op de plank stonden. En vroeg weer, iets luider ditmaal, om een exemplaar. Waarop zij haar schone gelaat nog verder zijwaarts wendde en mij slechts een blik op lange ravenzwarte haren gunde. Ik begreep het niet. Was daar verderop zojuist haar Thaise prins op de witte buffel tussen de kleefrijst geland? Die dag een Thaise wet in werking getreden die alle gesprekken met buitenlanders verbood?

Ik bestond simpelweg niet. Zo voelde het tenminste. De situatie werd ongemakkelijk. Alsof iemand zojuist bij een receptie zijn glas rode wijn over de jurk van de gastvrouw had gemorst. En die iemand was ik. De patstelling werd tenslotte verbroken door de komst van een collega van de nekverdraaiende jongedame. Die een fles van de zo felbegeerde chemicaliën van de plank nam, mijn Thaise bahtjes accepteerde en me vriendelijk Sawatdii Kha wenste bij het naar buitengaan. Zij wel.

Mij buiten het pand achterlatend met het gevoel lepra onder de leden te hebben. Had ik Miss World beledigd zonder het in de gaten te hebben? Engelse werkwoorden verhaspeld en haar tot in het diepst van de Thaise ziel geraakt? Oneerbare voorstellen gedaan in een vreemde taal? Wat kon het zijn?

Lieven Kattestaart, Kassakolder, Zwart haar

Mijn vrouw moest lachen toen ik het haar later vertelde, en had wel een idee hoe het kwam. Het meisje had beslist wel begrepen wat ik wilde, maar sprak waarschijnlijk geen woord Engels. En uit pure verlegenheid mij te woord te moeten staan in die taal, met de mogelijkheid daarbij het mooie gezicht te verliezen, had ze het hoofd afgewend. En net gedaan of ik niet bestond. Mij straal negeren was op dat moment de beste oplossing voor haar taalprobleem. En het had gewerkt.

Daarom moet ik nog een keer terug naar Thailand. Naar die winkel. Naar mijn verlegen prinses. Om dan vijf paar panty’s en een spuitbus slagroom op haar toonbank te leggen. Want als schoonheid dan niet wil praten kan ze me toch minstens ‘de Blik’ geven. Die is namelijk in alle talen hetzelfde.

 

 

Meer Lieven: het stootblok van integratie

 

 

Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).

6 Comments

  1. Heerlijk om lezen Lieven. Ik heb je al die tijd erg gemist. Dacht dat de inkt van je pen voorgoed was opgedroogd. En nu dit!. Beeldrijke taal in een unieke, onnavolgbare stijl in prachtige zinnen gegoten. Leesplezier tot de derde macht! En natuurlijk is er zelfs in Nederland verblijvend nog voldoende om over te schrijven. Thailand waart nog rond in het hoofd van je echtgenote en van jou en zal nooit verdwijnen.

    • Beste Roger,
      dank voor het mooie compliment. De inkt is zeker niet opgedroogd, en zoals je al zei is de binding met Thailand nog steeds sterk aanwezig. Wat weer nieuwe stukjes in Trefpunt op zal leveren.
      Vriendelijke groet, Lieven.

    • Beste Bert,
      zal zeker proberen wat meer te schrijven voor TA, en niet meer zulke lange ‘pauzes’in te lassen. En mochten we elkaar eens treffen, drinks on me!
      Vriendelijke groet,
      Lieven.

    • Beste Cornelis, dank voor je aardige reactie.
      Na onze terugkeer naar Nederland begin 2018 brak een zeer hectische periode aan, en kwam er van schrijven niets. Intussen zijn we weer gesettled en is er meer tijd voor Trefpunt Azie.
      Nu liggen hier in Nederland de ideeen voor een stukje over Thailand ook niet voor het oprapen, maar dit voorval vond ik aardig genoeg om te vermelden. Misschien binnenkort meer.Doe mijn best.
      Vriendelijke groet, Lieven.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*