Justine in Singapore


Ik wilde de Noordkant van Singapore wat beter leren kennen. Die zondag was het een heerlijke morgen: een windje dat pruilde en wat plagerig deed, als om me te dwingen erop uit te gaan. Ik pakte mijn tekengerief en mijn camera in mijn rugzak en belde een taxi zonder nog precies te weten waar ik heen wilde. Ik vroeg de guard naar zijn mening. Sunghei Bulow? De Milkfarm? Toen de taxi arriveerde vroeg ik hem me naar het park van Pasir Ris te brengen. Daar was ik nooit eerder geweest. Pasir Ris ligt naast Changi, aan de Noordoostzijde. De enige keren wanneer ik er tevoren kwam, was om van het MRT-station een taxi naar IKEA te nemen.

De chauffeur was spraakzaam en vertelde me dat hij hier vroeger dikwijls kwam vissen. Er waren twee parken die met mekaar verbonden waren, en hij zou me afzetten aan dat wat het dichtst bij de zee lag. Ik merkte dat de ingang dicht tegen de MRT lag – altijd goed om weten. De grote parking was omzeggens verlaten. Er was een bakstenen gebouwtje waar fietsen verhuurd werden, en daarachter een groot lichtgroen veld waar een tiental jongeren cricket speelden in kleurige shirts. Daarachter bomen waartussen ik door de lichtintensiteit de zee vermoedde.

Aan de andere kant, links van me lag een kanaal of een riviertje. Later leerde ik dat dit de Api-Api rivier was – zeg maar de Leie, versie Singapore. Veel riet en opmerkelijk veel vogels. Ik zag een blauwe schicht voorbijschieten over het grijsgroene water maar ik was veel te traag (ik steek het graag op mijn camera, maar eerlijk is eerlijk). Er gleed ook een groot dier onder veel gekraak in het water – een varaan vermoedde ik, maar ook hier was ik te traag. Toen ik tenslotte een prachtige specht met een knalrood borstje zag verdwijnen in een boom wat verderop besloot ik te wachten tot hij terug tevoorschijn kwam.

Hij was slimmer dan ik: na een tweetal minuten begon het te druppelen. Ik ging schuilen achter een boomstam maar ik merkte aan het langzaam versnellend geruis dat het alleen kwader werd. En wat stom van mij: ik had dit keer geen overgooier of paraplu mee, terwijl ik wel beter zou moeten weten. In Singapore loert een bui altijd om het hoekje.

Ik probeerde zoveel mogelijk onder de bomen en struiken te blijven en sloop behoedzaam terug naar het bakstenen gebouwtje. De laatste vijftig meter waren open terrein en het goot. Ik was doornat toen ik eindelijk onder het overhangend dak stond, samen met een filosofisch rokende Chinees met twee corgi’s. Ineens was hij verdwenen, en ik droop af – letterlijk – naar de ingang van het winkeltje, want intussen had ik gemerkt dat er een soort 7/11 naast de fietsverhuur was.

Een gewoon winkeltje maar het was droog. In de koude toog lagen sandwiches met kaas en hesp, en met tonijn. Frisdranken en kinderspeeltjes om zandkastelen te bouwen. Achter de toog zat een meisje intens op haar gsm bezig. Ze was klein met sluiks donkerblond haar, en droeg een lichtblauwe polo met oranje kraag waarop ‘STAFF’ stond. Ze droeg een te grote bril (mode hier). Op het eerste gezicht leek ze wat te dik, maar dat kwam wellicht door haar eerder breed gezicht en die vergrotende bril.

Ik bestelde een sandwich met tonijnsla en vroeg of ik hem daar mocht opeten. ‘Natuurlijk,’ schokschouderde ze. Ze ging terug zitten en verdiepte zich verder in haar telefoon. De sandwich smaakte. Ik wilde wel wat drinken maar niet één van die super gekoelde frisdranken die in de grote ijskasten prijkten. Ik wandelde wat rond – intussen waren ook twee Bengalen binnengekomen die op een scheepswerf werkten. In een hoek stond een krat met ongekoelde flesjes water. Ik haalde er eentje uit en bracht het naar de toog. “Wil je niet liever een gekoeld?” vroeg ze. Ik deed of ik bibberde – niet helemaal gespeeld, want de airconditioning blies van jewelste en met de regen buiten maakte dit de ruimte kil. Ze glimlachte en mompelde iets dat na twee herhalingen een dollar vijftig bleek. Kon ik geweten hebben. Nee, ze was helemaal niet te dik. Haar spannende jeans zat haar als gegoten en ik kon zien dat ze mooie benen had.

Af en toe kwam een Maleis uitziende man binnen, die dan na een paar minuten weer verdween, schuifelend langs de gevel. Dan weer een Chinees uitziende vrouw die rekeningen doorbladerde op een tafeldiepvriezer. Na een uur trok de hemel eindelijk open en wuifde ik tot ziens. Helaas! Na minder dan honderd meter moest al terughollen. Ze lachte welluidend. “Al terug?”

“Tja, de regen…”
“Waar kom je vandaan?” Ze keek me over haar smartphone aan door die grote brillenglazen.
“Van Tanjong Katong”, grapte ik. Ik had meteen gehoord dat ze Filipijnse was.
“Echt? Daar woon ik ook. In een appartement tegenover 1KM, op Haig Road.”

Ik zag niet meteen appartementen: er zijn daar alleen HGB blokken, en wellicht doelde ze daarop.
“Met vriendinnen?”
Ze knikte en zuchtte “Zeven in een appartement”.
Dat was niet ruim bemeten. Ik herinnerde me de kamer in de HGB-flat die Lani met nog een vijftal Filippino’s en Filippina’s deelde.
“Dan zijn we buren. Ik woon in Ipoh Lane”, zei ik.

De zon was intussen terug opgedoken. Ik groette en ging buiten. Het park was mooi en alles glinsterde onder de regendruppels. Er was zelfs een strandje waar wat Maleise families zaten. Het uitzicht was raar: grote metalen constructies in het water aan de Maleise kant, omfloerst door de beginnende haze. Ik dacht eerst nog dat het mist was, want dit was het eerste haze weekend.

Later ging ik terug langs, en ik gaf haar mijn telefoonnummer. Als ze zin had zou ik eens voor haar koken. Ze bleek Justine te heten, maar ik kon haar Tine noemen. Ik kreeg het eerste sms’je terwijl ik aan de lift stond. Ik heb de conversatie hieronder vertaald:

Hi Geert, ik ben het, Tine

OK, ben net thuis

OK, Weet je, iemand is hier vanmiddag gestorven, zowat een uur geleden. Hij moet in het water gevallen zijn en kon niet zwemmen. Politie nog aan het uitzoeken

Ik ga nu zwemmen

Waar? Plezier..

Nee, dat wist ik niet. Ik kan me bijna niet voorstellen dat je daar kan verdrinken! In het zwembad. Beneden.

Ja. Daarom onderzoeken ze het.

Ik wou je best uitnodigen maar je zal nog wat werk hebben, niet?

Ah, OK Ja, nog tot 8 vanavond. Ik werk 8 tot 8. Elke dag, lol. Misschien een andere keer

Laat het me weten

Zeker. Gewoonlijk heb ik de dinsdag vrij. Maar die dag werk je, niet? Lol.

Welkom. Alles kan geregeld worden. En ik werk niet tot 8.

Hoe laat begin je ‘s morgens?

Tussen 8 en 9

En tot wanneer?

Blubblub, aan het zwemmen.

Lol. Ik wou dat ik ook kon komen zwemmen. Het weer is mooi nu.

Peeerfect

Juist! Lol

Tot 5.30 of 6.30. Hangt ervan af. Van het werk. Het weer. Wat ik erna doe.. En de tijd om te koken

Aha. Je werkt in Somerset, niet? Ga je koken na het zwemmen?

Ja, ik kook omzeggens elke dag

Waw. En wat kook je zoal? Klinkt goed lol

Filippino zalm in boter in de oven. Met wortelschijfjes gemarineerd in olijfolie, sinaasappelsap en wat yuzu soyasaus. En vanavond kook ik ook voor morgenavond, want dat duurt anders te lang. Osso bucco. Ik weet nog niet hoe.

Wowwwww! Ik kan helemaal niet koken. Maar ik kan heel goed voor het huis zorgen! Maar koken? Dat is een ramp. Hahaha, Wat is osso bucco?

Ik kan een extra osso bucco (kalfsschenkel) voor jou maken als je wil. Je hebt google, dus kan je het opzoeken. Ofwel met tomatensaus of met wortelen. Ik kan zelfs wat rijst maken, want ik weet dat Filippina’s pas gelukkig zijn wanneer er rijst op tafel staat.

Osso Bucco? Wat voor soort eten is dat?

Italiaans! Zoek het op!

Ik hou van Italiaans en Westers eten btw haha

OK dan. Kan jij er raken tegen 8.30? Of is dat te vroeg?

Ziet er goed uit en moet lekker smaken haha, Waar?

Ipoh Lane 16

Ik ben hier weg om 8 uur, Dus je gaat koken? Haha

Het is slow food. Het steekt op geen 10 minuten.
Ik eet soep tevoren, anders ga ik door mijn benen

OK dan.Wat is de naam van je condo? Ik zie je na het werk dan

Bel wanneer je aankomt. Imperial Heights.

Okay. Met wie deel je het huis?

10,000,000 vasteland chinezen. En twee gekko’s

Alleen jullie beiden? Mag een bezoeker? Wowww! Lol!

Mijn gekko’s zijn erg begrijpend. Zo lang ik hen mieren voer.

Zitten ze in een kooi?

Ze zitten op één van de balkons

Omg, nu heb ik schrik! Haha. Doe ze in een kooi

Ik weet niet eens waar ze zijn. Ze zijn zo’n 4 cm lang. Gisteren sliep één van hen in de tandenstoker houder

Omg, hoe komt het dat je niet eens weet waar ze zitten?

Ze komen enkel tevoorschijn om ’s avonds naar de disco te gaan

Da’s raar. Waarom?

Ze zijn net als jij: ze zijn altijd onderweg

Maar ze bijten niet?

Gekko’s??

Ja

Alleen insecten. Ik denk niet dat jij hun formaat bent.

Wat ben je aan het doen?

SMS’s aan het schrijven naar een gek meisje

Hahaha natuurlijk

En nu ga ik echt koken…

OK, da’s goed want nu heb ik honger gekregen.

Ik maak je een dubbele portie.

Hahaha. Maak maar dat het lekker is!

Natuurlijk, mademoiselle,Maar het moet nog opstaan tot morgen

Ohhh. En hoe ga je dat doen? Haha

Ik blijf de hele nacht op natuurlijk. Ik ga naar de disco met de gekko’s.

Moet je niet werken morgen? Disco? Waar?

Grapje.

Je houdt me voor de gek, monsieur. Lol

De rest mag je fantaseren. Maar Justine en ik hebben braaf gegeten.

Passende Muziek: ELUSIVE BUTTERFLY (Bob Lind)


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Geert Barbier
Over Geert Barbier 9 Artikelen
Van oorsprong uit Oostende maar woonde 20 jaar in Mechelen. Verder ook jarenlang in Duitsland, in de VS en in Singapore. Zijn werk als internationale verzekeringsadviseur stelde hem in staat een groot gedeelte van de wereld te bereizen. Sinds 2019 woont hij in Thailand en houdt zich bezig met bezig met tuinieren, tekenen, schilderen, talen leren, schrijven en koken.

2 Comments

  1. Goed verhaal Geert, aardig meisje ook. Wat speelse erotiek erbij, het was allemaal wel voor de corona tijden. Ik ben blij nog eens iets van je te horen, ondertussen heb ik het graf van je broer johan ontdekt in Windhoek, heb je de foto’s gezien? Je zal dus niets meer van me horen, Ciao

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*