Jay, de Clark Gable van Hua Hin

In gedachten noem ik hem een bonvivant, of de Clark Gable van Hua Hin. “Wat denk je, ben ik een knappe man, of niet soms?”, mag hij vaak spontaan vragen, met een enorme glimlach op zijn gezicht. Hij is een knappe man, maar we ontkennen dat graag om hem een beetje af te remmen. Dat helpt niets want “ik weet dat ik heel knap ben” zal hij lachend zeggen als we overschakelen naar een ander onderwerp, bijvoorbeeld Manchester United, waar hij een hartstochtelijk fan van is. Een van de dingen die hem enigszins in mineur kunnen brengen is verlies van ManU. Jay spreekt behoorlijk goed Engels, wat hij zichzelf heeft aangeleerd via Engelse popsongs. Hij kent talloze teksten uit zijn hoofd en weet ook, in tegenstelling tot vele zangers van Thaise popbandjes, wat hij zingt, wat het betekent. Hij is ook dol op rap en hip-hop en daarover verschillen we ernstig van mening, want ik word acuut depressief bij het horen van de eerste drumbeats en zing-zeg woorden…

1993

Precies elf maanden nadat zijn ouders hem veroorzaakt hadden gaf zijn moeder hem, twee maanden oud, ter opvoeding door aan een onbekende tante. Die deed dat met het voorbehoud dat ze dat wel wilde doen maar niet van harte: hou me niet verantwoordelijk, hé? Zijn vader was al maanden in geen velden of wegen meer te bekennen.

Zo begint de jonge geschiedenis van een van de inwoners van Hua Hin die ik heb leren kennen gedurende mijn 11-jarig verblijf aldaar of alhier. (Het is maar net waar je bent, nu corona-gedwongen en onafgebroken al anderhalf jaar in Hua Hin.) Jong, want hij is slechts achtentwintig jaar oud. Terwijl ik dit schrijf valt de duisternis in Hua Hin in (18.30 uur) en ook enigszins over mij want ik ervaarde zijn verhaal als buitengewoon somber. Hij niet daarentegen.

Ik vroeg hem: “wat zou je zeggen tegen je vader als je hem nu tegen kwam? Ben je trouwens wel eens op zoek gegaan naar hem, ben je niet nieuwsgierig?”

“Ik ben nooit op zoek gegaan, ben totaal niet nieuwsgierig en ik zou zeggen: “how are you man, you’re okay?”

“Maar Jay, wat voor een gevoel zou je daar dan bij hebben, boosheid, verdriet?”

“Geen enkel gevoel en ik zou hem meteen weer gedag zeggen. Geen idee waar ie is, of ie nog leeft of dood is”. Jay kijkt mij niet aan wanneer hij dit uitademt…

Tot zijn achtste bleef hij bij de onwelwillende tante in Hua Hin totdat die het zat was. Zij gaf de opvoeding van Jay over aan een nog onbekendere tante, ditmaal in Bangkok. Die tante echter runde een restaurant en vond dat Jay haar daarbij wel kon helpen. ’s Nachts om drie uur werd ie uit bed getrommeld om allerlei voorbereidingen te treffen voor later op de dag in het restaurant. School was een bijzaak, werken de hoofdzaak. Na ruim een jaar en dan bijna tien ging Jay met een gestolen 100 baht biljet mee in een song thaow (open taxi met zijwaartse bankjes) terug naar Hua Hin en vond zijn moeders moeder, zijn oma, die hem voor het eerst wat warmer bejegende.

Maar oma barste niet van het geld en Jay, niet meer voor één gat te vangen ondertussen, ging ’s avonds op pad met bloemen langs de bars in Hua Hins uitgaansgebied Bintabaht. Hij werd snel populair en succesvol met zijn handel. Wat hij tussen de bedrijven en schoolgang door deed werd bepalend voor zijn verdere carrière. Hij kon al een beetje bij de pooltafel, was groot voor zijn leeftijd. En hij had mee dat iedereen hem een leuk joch vond. Een van de bareigenaren, een heel goede poolspeler, werd zijn onregelmatige leermeester. Die had al heel snel gezien dat Jay buitengewoon talentvol was met een superoog voor de biljartbal.

Zijn moeder ondertussen, die nog steeds in Hua Hin woonde, begreep al snel dat hij geld verdiende, haalde hem na twee maanden weg bij oma, wetend dat geld niet alles is maar wel gelukkiger maakt, om vervolgens zijn dagelijkse verdiensten te confisqueren. Jay had al geen warme gevoelens voor zijn mama, maar een en ander droeg niet bij aan enig verbetering daarvan. Jay wordt vijftien, heeft school al gedag gezegd op zijn elfde, en gaat zelfstandig wonen in een een-kamer appartement, en verdient goed de kost met illegale handel in o.a. dvd’s, kleding en horloges.

Het bloemenverkoop tijdperk is voorbij. In de loop der jaren doet hij van alles, en vooral veel levenservaring, op. Werkt bij een bedrijf dat zwembaden bouwt en onderhoudt. Doet een en ander in de bouw met het aanleggen van nieuwe vloeren, bestiert een paar jaar een internet shop, leert computers van binnen en van buiten kennen in die tijd. Dan wordt hij gevraagd om in een bar te komen werken, leert cocktails mixen en doet de kassa. Hij verhuist met deze job een paar keer naar een andere bar en is alom geliefd. Op zijn vijfentwintigste koopt ie tezamen met een stel vrienden de bar waar hij al zo jong pool leerde spelen. De locatie was echter niet goed en ondanks dat hij wekelijks de eerste grote pooltoernooien in Hua Hin organiseerde (de bar had drie pooltafels) verloor hij iedere maand geld. Letterlijk op zijn zesentwintigste verjaardag sluit hij de bar van de ene op de andere dag en opent, binnen een week, op een veel goedkopere plek buiten het centrum, een nieuwe. Dat gaat eigenlijk heel goed totdat er een vreselijk moordpartij plaatsvindt (zie: Tragedie In Hua Hin) waar hij part nog deel aan heeft. De zaak moet op last van de politie dicht en wat Jay betreft gaat ie nooit meer open. De zaak wordt verkocht en krijgt een andere naam.

2021

Jay is de beste poolspeler van Hua Hin, nog immer populair, vooral bij zo ongeveer alle dames. Ik ken geen vrolijker type in Hua Hin dan hij. Op zijn vijftiende won hij al van iedereen in Hua Hin en dat is nog steeds zo. Ik vermoed dat er weinig mensen in Hua Hin zijn die Jay niet kennen. Je kunt niet ongestoord met hem over straat. Jay werkt nu voor zichzelf en doet ‘iets’ met computerspellen en programmering, verdient goed de kost. Hij wil op termijn graag bij de hi-so gaan horen, rijk worden dus. Ergens zit in zijn achterhoofd ook nog wel het openen van een echt poolcafé in het centrum. Contacten met zijn moeder zijn tot het absolute minimum beperkt en hij doet er alles aan om dat zo te houden. Aan het einde van ons gesprek bekent hij dat ze wel iedere maand via via 3000 baht krijgt, niet zichtbaar van hem dus…

Ook op Trefpunt Azië: Corona Mijmeringen in Hua Hin

Over Theo van der Schaaf 44 Artikelen
Theo van der Schaaf woont sinds tien jaar de meeste tijd in Hua Hin in Thailand, maar in de zomer ook wel in Aalsmeer. Hoewel ooit begonnen als timmerman bracht hij het grootste deel van zijn werkzame leven door met het exploiteren van muziek en film. Tegenwoordig is Theo van der Schaaf als columnist verbonden aan Trefpunt Azie, een blogsite voor Nederlanders en Belgen met een Aziatische connectie. Theo is auteur van Thaise Perikelen, een boek over zijn huidige leven in Thailand. Ook schreef hij De Herniafabriek, een onweerstaanbaar ziekenhuis verhaal. Thaise Perikelen is ook verkrijgbaar als e-book in de Engelse taal onder de titel: Love Is Here To Stay But Gone Tomorrow and Other Stories From Thailand – Kindle edition on Amazon

4 Comments

  1. Mooi verhaal, wat een kracht om zo heel te blijven. Kennelijk heeft hij het goede in veel mensen die hij ontmoette losgemaakt, dat hij niet stuk is gegaan en ook nog zijn moeder stiekem helpt. Wil er niet veel mee te maken hebben maar wil wel dat het haar niet slecht gaat. Misschien is hij niet nieuwsgierig naar zijn vader, maar ik wel.

    Lieve groet uit hagelachtig Amsterdam

  2. Hoi Theo, wat een verhaal. Emotioneel al heel jong zoveel meegemaakt met weinig warmte
    opgegroeid. Van deze man kan je volgens mij wel zeggen, dat niet de school, maar wel
    het leven zelf, zijn lessen waren. Daardoor is hij toch wel een sterke persoonlijkheid
    geworden. Interessante man met een boeiend verhaal. Misschien boeit het verhaal jou
    ook wel omdat hij een selfmade-man is geworden door zijn levenservaring. Ik denk dat
    daar enige herkenbaarheid in zit. Jij bent ook niet wijs geworden van een studie
    op scholen etc., maar wel van het leven, werken en handel. Dat waren volgens mij ook
    jouw ontwikkelingsbronnen en met succes! Groetjes ook aan Nut van Guus & Jan.

  3. Hi Theo, wat een persoonlijkheid, die Jay, en wat een veerkracht! Daar kunnen velen een voorbeeld aan nemen. Mooi verhaal.
    Hartelijke groetjes uit een stormachtig en guur Amstelveen.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*