Japan… en de zon die bleef maar rijzen…

Vertrekhal Don Muang, Bangkok…

Hier zit een tevreden, licht euforisch mens. Mijn huidige mentale staat heeft wat van verliefdheid, van ongeremd gelukkig zijn. Straks vliegen we verder naar Chiang Rai. Gisteren rond deze tijd liepen Siriwan en ik nog in de Naritasan Shinshoji Temple (成田山新勝寺) in Japan. De indrukken ginds opgedaan zijn nog lang niet vervlogen. Zij zijn de oorzaak van de wolk waar ik nu op zit. Voor mezelf is dit altijd een teken dat een reis geslaagd is. Nazinderende euforie die van geen wijken weet. Kruis dit maar aan als een waaaw-ervaring, Roger.

Nochtans stond ik niet te springen om deze groepsreis aan te vatten. In het verleden bleek dat dergelijke reizen niet “my cup of tea” zijn. Stel je voor als enige farang met een dertigtal Thaise reislustigen. Een microgeile gids die, met de volumeknop op maximum, aan één stuk door urenlang ratelt op elke verplaatsing per tourbus. Het programma aangepast aan de Thaise smaak, de maaltijden idem dito. De gids die je naar meerdere “fake highlights” brengt waar de winkels belangrijker zijn dan de zogezegde attractie… en ze, daar kan je donder op zeggen, telkens een commissie vangt. En toch en toch heeft deze mens genoten. Heb ik me gaandeweg leren aanpassen? Zijn mijn verwachtingen dusdanig miniem geweest? Hoe lager de verwachtingen namelijk, dat weet ik uit ervaring, hoe meer pret dat je aan iets kan beleven.

Iedereen van ons heeft wel een Japanse koelkast, microwave, tv-toestel of wasmachine in huis. Velen rijden in een Japanse wagen of met een motorfiets door hun ingenieurs ontworpen. Kunnen we ons echter een voorstelling maken van hoe het land eruit ziet? Hoe ze wonen en leven? Vrees niet, ik heb niet de illusie nu, na dit korte reisje, een Japankenner te zijn. Ik heb er een glimp van opgevangen, that’s all. Zo zag ik Tokyo bij valavond stilletjes transformeren naar een sprookjesstad. Prachtig met een skyline waarvan de schoonheid mijn adem afsneed. Vanop de verhoogde tolweg zag je alles nog eens weerspiegeld in de Sumida rivier. Geen enkele foto of video kan wedijveren met die beleving zelf.

Een dag later liepen we, samen met duizenden Tokyoërs in hartje Shinyuku te shoppen en was de stad mogelijk nog verbluffender. Die zaterdag namiddag in de befaamde Takeshita Street (Shibuya) zwom ik bijna letterlijk in een mensenzee. We moesten op de afgesproken tijd (een kwartiertje hadden we nog) bij de tourbus zijn. Met een tergend traag stapvoets als maximumsnelheid haalden we het nog net. Intussen schoven en wurmden we ons door de massa mensobstakels en keek ik mijn ogen uit. Inderdaad, het is sterker dan mezelf, want achteraf dacht ik enkel prachtige mooie Aziatische vrouwen gezien te hebben. Later zag ik op de foto’s die ik nam ook mannen en zelfs Westerse toeristen. Obsessief/selectief kijkgedrag zal ik het maar noemen. Het was alleszins een unieke ervaring.

Reisverslagen zijn meestal enkel interessant voor diegenen die het zelf meemaakten. Herinner u de diavoorstellingen van uw oom of tante net terug van God weet waar. Nadat het apparaat uitgeschakeld werd onderdrukten de toeschouwers een zucht, blij dat het eindelijk voorbij was.

Japan is me echter dermate goed bevallen dat ik dit met u wil delen.
Zal ik een poging doen om u te boeien (nee niet in de betekenis van knevelen)? Ikzelf wil ooit nog eens terug en wie weet wat de toekomst brengt? Bekijk onderstaande foto’s en misschien ontmoeten we elkaar aan de voet van de Fuji.

さようなら
Sayōnara

Roger Stassen, Groepsreis Toko
De schoonheid van Tokio sneed me de adem af. Dat is hetgeen me overkwam die avond vanop de tolweg op de terugweg van de Fuji. Een prachtige skyline versierd met duizenden lichtjes en neonreclames weerspiegeld in de Sumida rivier. Panorama’s waarvan je uit diverse hoeken unieke posters zou kunnen maken. Hoe, vroeg ik me af, zijn ze er toch maar in geslaagd om dit te “scheppen” met bijna uitsluitend glas en beton?

 

Roger Stassen, Groepsreis Toko
In de Takeshita Street doken we in de mensenzee die er ontstaat op elke vrije zaterdagmiddag. Je kan er lichtjes dobberen maar ook sneller, tegen de stroom in, manoeuvreren. Het is de kunst mekaar al passerend niet te raken. Dat vereist snelle reflexen wanneer je het in een hoog tempo wil doen. De tourbus wacht niet. Het is een helse opdracht om hier je partner niet te verliezen.

 

Roger Stassen, Groepsreis Toko
Hele gezinnen uitgedost in traditionele kledij. Het is telkens weer een plaatje, ik vind het zeer mooi. Het is een trots volk, dat zie je. Ze koesteren hun rijke cultuur. Spreken ook nauwelijks een andere taal. Ze doen niet mee met de rest van de wereld die onderweg is naar een soort eenheidsworstcultuur. Zij gaan hun eigen weg. Hebben ze ongelijk?

 

Roger Stassen, Groepsreis Toko
De Tsukiji Fish Market is nog zo een oertypische Japanse locatie. Het zijn, dat is bekend, viseters en zo dicht bij zee is alles vers. Niet kakel- maar wel spartelvers. Je kan er ook andere gerechten kopen, het hoeft geen vis te zijn. De markt werd die middag dan ook overstelpt door hongerige Tokyoërs en het was ook voor ons aanschuiven in lange rijen. “Dan ben je zeker dat het er lekker is”, meende Siriwan. “De kraampjes zonder wachtrijen moet je mijden”.

 

Roger Stassen, Groepsreis Toko
112 kilometer buiten Tokio ligt de hoogste berg van Japan. De legendarische Fuji is 3776 meter hoog en is eigenlijk een slapende vulkaan (laatste uitbarsting 1709). Wij hadden veel geluk want het is niet zo evident om hem in volle glorie te kunnen zien. Zijn besneeuwde top is vrij vaak door wolken aan het oog onttrokken. Sommige toeristen kunnen het niet laten en willen een foto met hem op de achtergrond. Raar volkje die toeristen!

 

Roger Stassen, Groepsreis Toko
In hartje Tokio (Asakusa) ligt de Sensoji tempel. We werden er de eerste dag van onze Japanreis dadelijk naar toe gebracht. Vlak bij een oversteekplaats liep een gezin gekleed in Japanse klederdracht. Zonder te aarzelen poseerden ze voor een foto. Hun vriendelijkheid maakte grote indruk op mij. Later zou ik ondervinden dat ze niet de enigen waren. Zijn het de eerste indrukken die bepalend zijn voor een reis?

 

Roger Stassen, Groepsreis Toko
Japanse snoetjes heb ik deze collage genoemd. Waarschijnlijk is het een kwestie van smaak maar ik vind Japanners mooie mensen. Spijtig dat communicatie met hen zo moeilijk is. Dat en het feit dat het niet echt een goedkoop land is verhinderen voorlopig het massatoerisme. Op het land van de dalende Yen is het nog even wachten maar de zon… die blijft rijzen in dit mooie land.

 

Behalve Tokio skyline (Pinterest) zijn alle foto’s gemaakt door Roger Stassen.
U kunt de video die Roger heeft gemaakt, bekijken op instagram: https://www.instagram.com/p/BpvDdmyAhhM/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=10t66e53np531

Roger Stassen
Over Roger Stassen 75 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden.

2 Comments

  1. 11.11.18 bkk
    Leuk je oneindige woordenspeling, Roger.
    Welke story het ook is, het is een kunst.
    Maar je weet, dat je ook op dit gebied een kunstenaar bent.
    De flora in Japan waren voor jou de mensen met hun aparte snoetjes!
    Heerlijk toch, om je oneindig je verhaal te verhalen…..

    Heb enige kiekjes van jullie en de fietstocht
    kunnen bewonderen, die onze Leo kwijt wilde!

    Ben as februari in Chiang Kham zover ik het nu
    kan overzien.
    Fietsen, babbelen enz.enz. met Leo en jullie, graag.

    Ciao, beste en hug aan Siriwan, fredderico

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*