Ithaka en Mahachai hebben meer gemeen dan men denkt


“Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka, wens dat de weg dan lang mag zijn, vol avonturen, vol ervaringen” – schreef de dichter Kavafis, en het gedicht impliceert eigenlijk dat het reizen zelf eerder het doel is van de reis dan de geplande reisbestemming (1).

De ervaringen die je tijdens het reizen opdoet, maken meer dan goed wat de bestemming eventueel te kort komt. Een inzicht waar ik het van harte mee eens ben, want ik leid al mijn hele leven aan dit Ithaka Syndroom. Mij overkomt zelfs al een beetje dat reisgevoel bij een treinritje van Amsterdam Centraal naar Sloterdijk – het klappen van de deuren, de lichte opwinding die je altijd weer bevangt als de trein zich in beweging zet. En dat terwijl Sloterdijk toch niet de meest opwindende reisbestemming is, en het met de avonturen onderweg wel meevalt…

DSCN1188

IMG_0809

Een van de aardigste treinreizen die dat reisgevoel vanuit Bangkok oproept is de oude forensentrein naar Mahachai, een tochtje van ruim een uur naar een van de riviermondingen ten zuiden van Bangkok, een plaats met een grote vismarkt en een van de beste plekken in de buurt om van een goede seafood lunch te genieten als beloning voor de avonturen onderweg.

De treinreis begint bij het station Wongwian Yai, op de westelijke rivieroever in Bangkok, in een onooglijk treinstation, dat er eerder uitziet als een markt, met tal van eetstalletjes en kramen waar van alles en nog wat wordt verkocht. Ergens verstopt zit een kaartjesloket. Daar halen de Thais – op vertoon van hun ID-kaart een gratis treinkaartje, en wordt voor buitenlanders een kaartje van 10 baht (ongeveer 25 cent) uitgeprint. En ook al zijn er bijna geen buitenlanders, zonder kaartje reizen is er niet bij, anders zou het loket gesloten moeten worden en raken de conducteurs in de trein brodeloos. De meeste forensentreinen rond Bangkok zijn voor Thaise inwoners gratis – maar de “kaartverkoop” moet wel op orde blijven.

De trein rijdt door een intrigerende overgang van stad naar platteland, al heb ik in de ruim 10 jaar dat ik deze treinreis nu maak het gebied wel steeds meer zien verstedelijken. Toch weerspiegelt de reizigerspopulatie nog steeds goed de mix van beide: mensen met hun kippen, groenten en fruit op weg naar de markt in Bangkok, scholieren en studenten terug naar huis, ambtenaren met aktentassen – van alles kom je tegen. Het uitzicht varieert van waterige velden, garnalenkwekerijen, tempels en een enkele school, tot woonkazernes en villawijken in aanbouw voor het zich steeds uitbreidende Bangkok. De vele treinhaltes – er zijn er 12 op dit traject – maken nog steeds de indruk van kleine slaperige dorpsstationnetjes. En de trein is een oude diesel met een motor als van een zware vrachtwagen en met ventilatoren aan het plafond om de warmte enigszins draaglijk te houden. De ramen kunnen gelukkig al lang niet meer dicht.

DSCN1191IMG_0811

Kortom een treinreis die ernstige reislust kan bevredigen, en toch maar een uur duurt. Want 12 dorpsstationnetjes verder kom je aan op de eindbestemming: het als een markt vermomde station van Mahachai. En daar wacht dan nog een mooie beloning. Ithaka valt niet tegen deze keer. Als je het station uit loopt, beland je meteen op een reusachtige vismarkt – waar alles wat in zee zwemt klaar ligt voor de gretige koper. Er is bovendien een enorm aanbod aan allerlei soorten (zon) gedroogde vis, dé specialiteit van deze plaats. En al die opgewekte eetlust kan terstond worden bevredigd in een van de beste visrestaurants in Bangkok. Veel buitenlanders hebben deze plek nog niet weten te vinden – de menukaarten zijn nog uitsluitend in het Thai en het personeel verstaat geen Engels. Ik houd de naam van dit restaurant dus nog even geheim. Ik wens de lezer dat de weg dan lang mag zijn, vol avonturen, vol ervaringen…

DSCN1210

 

(1) K.P. Kavafis, Ithaka, in de vertaling van Hans Warren en Mario Molengraaf


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Paul Overdijk
Over Paul Overdijk 13 Artikelen
Paul Overdijk (Den Haag, 1953) komt al zo’n 25 jaar in Thailand, en woont sinds zijn pensionering twee jaar geleden parttime in Bangkok. waar hij onder andere Thaise taal studeert. In zijn werkzame leven was hij als directeur strategie van een groot logistiek bedrijf vaak in Azië. Hij zorgde ervoor dat Bangkok altijd op zijn reisroute lag als dat maar enigszins kon. Zijn interesse gaat uit naar geschiedenis, politiek en cultuur van Zuidoost Azië, maar als hij in Europa is schrijft hij ook over Europese en andere onderwerpen. Zijn blogs voorziet hij graag van foto’s.

1 Comment

  1. Alweer een mooi uitstapje via de pen van Paul Overdijk. Meer graag…

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.