Islamisering. Waarom Abdel van zijn geloof viel. En radicaliseerde.

Wie is toch Messin’Issa?

 

Het is alweer enige jaren geleden. Op een van die snikhete middagen in Chiang Mai liep ik hem tegen het lijf in het clubhuis van het zwembad waarin ik zo juist een duik had genomen. Hij was in gezelschap van zijn vrouw en hun toen zesjarige dochtertje en hadden net wat te eten besteld.

 

Antonin Cee, Messun Issa, islam, islamiserin

Antonin en Abdel in Chiang Mai

Ik hoorde ze converseren in het Frans en wenste ze bon appétit, wat de inleiding werd tot nadere kennismaking.
Want hij noodde me aan zijn tafel, deze goedlachse man, die in het dagelijkse leven Abdel heet en een jaar of twee later onder pseudoniem Messin’Issa zijn tweede boek Saladin de Saint Josse zou publiceren. Hij was journalist vertelde hij. Het klikte wel tussen ons. Het feit dat we de gemeenschappelijke ervaring van een jarenlang verblijf in Frankrijk deelden hielp daar ongetwijfeld aan mee. Een ervaring waar ik een enkele vrienden voor het leven van Algerijnse komaf aan over had houden.

Abdel was Marokkaan en geimpregneerd door de Franse cultuur en taal. Op jeugdige leeftijd had hij zich aangesloten bij wat toen heette Le Parti pour le Socialisme et la Libération (PLS), de opvolger van de Parti Communiste Marocain. Later zou hij zich van deze marxistisch-leninistische partij distantiëren.

Van de Association de l’Amitié Maroco-Sovietique kreeg hij een beurs om zijn studie voort te zetten in de Soviet Unie, waar hij na een voorbereidend jaar om de taal onder de knie te krijgen afstudeerde in journalistiek aan de Universiteit van Voronezj. Alvorens terug te keren naar Marokko verbleef hij er nog een jaar om stage te doen als correspondent voor een krant.

Antonin Cee, Messun Issa, islam, islamiserin

Abdel’s huis in Marokko

Eenmaal terug in Marokko ging hij werken voor het Marokkaanse persbureau MAP. Van 1986-1993 was hij correspondent voor MAP in Brussel waar hij zich voornamelijk bezighield met zaken betreffende de Europese Gemeenschap. Later werd hij gestationeerd in Beiroet waar hij chef de bureau was voor Map. In 2001 werd hij hoofredacteur voor MAP in Parijs.

In Chiang Mai werkte hij aan een boek en leverde bijdragen aan enkele nieuwssites die hij omschreef als politiek niet al te correct. Tijdens die eerste ontmoeting gingen we daar niet verder op in. Maar enkele weken later nodigde hij me uit bij hem thuis voor een couscous. Bij die gelegenheid overhandigde hij me ook het manuscript voor Saldin de Saint Josse en vroeg me of ik het kritisch wilde doorlezen.

‘Wat je daar hebt geschreven zal je door sommige mensen niet in dank worden afgenomen.’  zei ik toen ik hem enige weken later weer zag. ‘De in België verblijvende Marokkaanse gemeenschap als kakkerlakken weergeven…’

‘Ach’, zei hij lachend, ‘ik wilde een beladen thema op humoristische wijze weergeven. Maar je hebt gelijk, ik weet niet of ik er een uitgever voor kan vinden.’

Antonin Cee, Messun Issa, islam, islamiserin

Ik had inmiddels begrepen dat hij fel anti-islam was en vroeg hem of er dan geen gematigde moslims waren die binnen de liberale democratie, zoals die in Europa bestaat, hun eigen plaats zouden kunnen vinden. ‘Weet je Antonin.’  zei hij zijn blik op oneindig zettend, ‘de Koran kent het begrip takia. Dat komt er in feite op neer dat alles wat islam vooruit helpt is toegestaan. Je anders voordoen dan je bent of zelfs ronduit liegen is in dat geval gerechtvaardigd. De Koran raadt het aan aan als de correcte houding voor moslims en het is ook te vinden in de Hadiths van de Profeet’.

Het intrigeerde me aan deze man dat hij als moslim geboren, zo fel tegen was. Ik ken genoeg mensen uit een christelijk nest, die geen goed woord voor het christendom over hebben. Maar het was voor het eerst dat ik dit bij een moslim zag.

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Eén reactie

  1. Laat ik zeggen dat ik bewondering heb voor de moed van Issa Messin zich af te keren van de islam en de islam te bekritiseren. Daar staat immers volgens het islamitische recht een doodvonnis op. Er is genoeg reden de islam in zijn principes en praktijken grondig te onderzoeken en te beoordelen. Dat kan niet in die landen waar de islam tot staatsgodsdienst is verheven. Het is dat gebrek aan vrijheid van spreken die mij het meest tegen de borst stuit en misstanden laat bestaan.

    Ik was wel nieuwsgierig naar het islamitische woord en begrip ‘takia’ dat Issa noemde. Dat staat hier uitgelegd:
    https://en.wikipedia.org/wiki/Taqiya
    Oorspronkelijk blijkbaar alleen bedoeld om door liegen gevaar voor lijf en leden af te wenden. Alleen dan is het toegestaan. Het bekende voorbeeld is natuurlijk de leugen tegen de Gestapo dat je geen Joodse onderduikers herbergt. Maar die regel wordt in extreme islamitische kringen uitgebreid naar de juistheid van liegen van moslims tegen niet-moslims om de islam te beschermen en te bevorderen. Tegelijkertijd denk ik dat het niet zozeer bedoeld is de islam te beschermen als wel de autoritaire islamitische machthebbers.

    Tino Kuis

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)