Is Thailand een tranendal of paradijs?

Het wenende meisje

De laatste week van ons verblijf dus was er elke avond opnieuw restaurantbezoek. Men wilde op gepaste wijze afscheid van ons nemen. Mij goed, lekker eten met een glas koel bier erbij, laat het maar aanrukken! Gisteren was Niew en haar echtgenoot aan de beurt. Zij lerares, hij binnenkort directeur van een middelbare school. ‘s Avonds sloten schoonzus Supamas en haar vriendin aan, beiden leraressen. Naast me mijn levensgezel opgeleid en een aantal jaren gewerkt als lerares. Mocht ik onderwezen willen worden dan bevond ik me op de ideale plaats. Er werd gepalaverd dat het een lieve lust was en ja natuurlijk vooral over het onderwijs. Veel begreep ik er niet van want het Noord-Thais dialect ben ik amper machtig. Dus droomde ik een beetje weg en dacht aan datgene wat ik de vorige dagen had meegemaakt.

Thaialnd, Roger Stassen, Onderwijs, Tranendal, Paradijs

Siriwan had er nog eens op aangedrongen om naar een school te gaan en er de kinderen op ijs en snoep te trakteren. Dergelijke voorstellen kunnen altijd op mijn instemming rekenen. Ze weet dat ik niet erg veel houd van donaties aan tempels maar roomijs scheppen voor schoolkinderen daarentegen… De buurvrouw was ook meegegaan. Zij zou op die bewuste school haar nichtje ontmoeten die ze al jaren niet meer had ontmoet. Toen we iets voor lunchtijd alles aan het klaarzetten waren, bracht men het meisje tot bij haar. Ze viel terstond onze buurvrouw snikkend in de armen. Heel aangrijpend want ze weende hartverscheurend. Ze werd zacht toegesproken door een schooljuf maar was nauwelijks te bedaren.

Ik moest mezelf bedwingen want niet enkel lachen werkt aanstekelijk, wenen heeft hetzelfde effect op me. “Ze hebben mekaar zes of zeven jaar niet gezien”, verduidelijkte Siriwan toen ik haar vroeg naar het waarom. En omdat er meer moest zijn bleef ik vragen stellen tot ik een beeld kreeg van hetgeen er echt gaande was. De opa van de buurvrouw en de opa van het meisje waren broers en inmiddels gestorven. Het hele drama begon toen de vader van het meisje haar kidnapte toen het tot een breuk kwam met zijn vrouw. Hij ging vervolgens een relatie aan met een man. Toen ook dit na enkele jaren fout liep dumpte hij zijn dochter en vertrok naar Bangkok. Het meisje is nu in feite wees geworden terwijl beide ouders nog leven. Haar moeder die aanvankelijk hemel en aarde bewoog om haar dochter te vinden staakte die zoektocht en is spoorloos. Dit twaalfjarige meisje leeft nu bij de homoseksueel, de ex-levensgezel van haar papa. Prachtig dat hij dit voor haar wil doen maar er is een chronisch gebrek aan financiële middelen.

Siriwan en ik spraken die dag onder elkaar af dat we zouden helpen. Dit had me dermate aangegrepen dat ik mezelf een schoft zou vinden indien ik niets zou willen ondernemen.

Toen ik mijn restaurantgemijmer over het gebeurde onderbrak vroeg ik haar wat we nu precies zouden gaan doen. Ik zag onmiddellijk dat haar enthousiasme geluwd was. “Ach, er zijn nog zovele anderen. Je kan niet iedereen met problemen in dit land helpen”, zuchtte ze. Omdat het gezelschap haar vragend aankeek, misschien wekte onze lichaamstaal hun nieuwsgierigheid, deed ze het verhaal van het twaalfjarige meisje ook aan hen. Mijn schoonzus reageerde onmiddellijk. Ze beweerde dat tachtig procent van de leerlingen van de school waar zij les gaf soortgelijke problemen had.

Schoonzus is, buiten lesgeefster, ook nog verantwoordelijke van een team “sociale hulp”. Het lerarenkorps krijgt een bedrag van de staat en leveren zelf een maandelijkse bijdrage voor een soort hulpkas. Die middelen worden dan verdeeld onder de behoeftige leerlingen. Ze kent dus de persoonlijke verhalen en die zijn over het algemeen zeer schrijnend. Verhalen met thema’s als daar zijn: Aids, gokverslaving, alcoholverslaving, drugsverslaving, schulden, gezinsgeweld, incest, uitzichtloze armoede, ziekte enzovoort. Verhalen waar ze vroeger van wakker lag. Nu beseffend dat, net als een arts niet bij elk sterfgeval gaat rouwen, zijzelf noodgedwongen een beetje afstand moet nemen.

Toen het hele gezelschap schooljuffen inclusief aanstaande directeur instemmend knikte en geen enkele moeite ondernam dit te ontkrachten werd de rauwe realiteit duidelijk. Mijn naïeve dromerigheid heeft maar weer eens een schop onder de kont gekregen (ze staat vol blauwe plekken).

Zolang er geen sociaal zekerheidsstelsel in Thailand is,
zolang hypocriete preutsheid mensen weerhoud om gezonde affectie voor mekaar te hebben en te tonen,
zolang de leerstof in scholen gelijk staat aan het rigoureus indrammen van klinkklare onzin in plaats van het leren budgetteren en omgaan met geld,
zolang er geen paal en perk gesteld wordt aan op alles en nog wat te wedden,
zolang ordehandhavers de vrij degelijke wetgeving niet doet respecteren en ze zelf vergeet na te leven (gokken, drankmisbruik),
zolang vreemdgaan voor Thaise mannen niet zo bijzonder vreemd is,
zolang, zolang , zolang…

We hadden het lijstje nog veel langer kunnen maken.

Thaialnd, Roger Stassen, Onderwijs, Tranendal, Paradijs

Die tachtig procent van de leerlingen is hoogstwaarschijnlijk overdreven maar heeft toch de bliksem bij me doen inslaan. Ik zie regelmatig een stoet schoolkinderen bij ons thuis langswandelen. Volgens Siriwan zijn dat kinderen die een gratis maaltijd kregen bij de Chinese tempel verderop. Vandaar wandelen de weeskinderen in groep naar de Christelijke gemeenschap waar ze worden opgevangen en een bed krijgen. Er zijn dus vormen van liefdadigheid. Zijn ze voldoende?

Ik blijf zoals zo dikwijls met een wrang gevoel achter. Je machteloos voelen is niet leuk. Men beweert dat liefdadigheid uit puur zelfingenomen egoïsme bestaat. Je zou je geweten ermee sussen. Je zou er vooral jezelf mee gelukkig maken. Wel, ik denk dat ik voortaan een beetje meer de egoïst ga uithangen.

Roger Stassen
Over Roger Stassen 79 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op <a href="https://mijnazieblog.wordpress.com

4 Comments

  1. Ik kan je gevoelens hier heel goed begrijpen, Roger, ik ervoer hetzelfde. Ik kwam bijna twintig jaar geleden naar Thailand en dacht dat ik in een paradijs terecht was gekomen. Het duurde een tijdje voordat ik er achter kwam dat voor veel Thais hun land een tranendal is. Voor ouderen, gehandicapten, weeskinderen en zo veel meer. Ik dacht dat het voor buitenlanders wel een paradijs was tot ik vrijwilligerswerk ging doen in Chiang Mai: oudere, zieke en armlastige buitenlanders helpen. Ook voor veel buitenlanders zijn er tranen. Hoe kan dat? Thailand is een hoger middeninkomen land, als België en Nederland zo rond WOII, en is daarom in staat veel meer te doen voor haar kwetsbare burgers. Waarom gebeurt dat niet? Het ligt niet aan de gewone mensen, die zijn bereid te helpen en doen dat vaak ook. Ik heb genoeg liefdadigheid gezien in de dorpen. Het is het systeem, een elite die neerkijkt op de gewone burger, veel doet aan zichzelf en weinig over heeft voor de ander. Kijk naar de grote verschillen in inkomen en bezit. Kijk naar de machteloosheid van de gewone burger om te protesteren en veranderingen tot stand te brengen. Kijk naar de verschillen tussen staatsziekenhuizen en privé ziekenhuizen. Ik heb gezien hoe ‘recht’ wordt gesproken: de arme trekt altijd aan het kortste eind. Dat is mijn diagnose. En de therapie……?

    • Een juiste analyse Tino. De problemen in dit land zijn dermate groot dat goedbedoelde liefdadigheid als de spreekwoordelijke druppel op een hete plaat is, niks meer. Nu maar hopen dat er na de aanstaande verkiezingen een wonder gebeurt en mensen aan de macht komen die een “menselijk” beleid zullen voeren.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*