Is integratie kwestie van aanpassen tegen wil en dank?


Integratie en emancipatie, is dat te leren?

De Correspondent, Bram Mellink, Integratie
foto muziekmeester.nl

Deze zondag duiken we met een bijdrage van De Correspondent het diepe van het onderwijs in. Een bron van vermaak, heeft onze eigen Chris Ebbe bewezen, maar tevens de sector waar de overheid zich met kilometers beleidsnota’s en aanverwante artikelen constant mee bemoeit. Wie de jeugd heeft, heeft immers de toekomst. En het onderwijs heeft in de naoorlogse jaren vorige eeuw bewezen een bron van maatschappelijke vernieuwing te kunnen zijn.

Het onderwijs droeg en draagt bij aan vorming van zelfstandige, mondige burgers. Het was het credo van de verzorgingsstaat, zoals we die vanaf de jaren zestig koesterden. Tot we na een jaar of 25 of 30 zo mondig waren geworden dat we van de betuttelende verzorgingsstaat afwilden en de individualisering zijn intrede deed. Het kan ook zijn dat de wal het schip keerde. Voor het op peil houden van de verzorgingsstaat bleek onvoldoende geld en daarmee ook onvoldoende politieke wil beschikbaar.

Het nieuwe credo werd ‘participatie-maatschappij’. Je moest zelf je kansen grijpen, op eigen kracht uitmaken wie of wat je wilde zijn. Maar dat veroorzaakte nieuwe problemen, ook voor het onderwijs. De Correspondent: ‘Enerzijds zegt Nederland een gemeenschap van vrije burgers te zijn. Geen verzorgingsstaat, maar een participatiesamenleving waarin ieder mens zichzelf kan zijn. Ziedaar het land van worden wie je bent.

Anderzijds probeert onze overheid halsstarrig om ‘achtergestelde’ burgers aan ‘onze’ individualisering aan te passen. In de afgelopen tien jaar is daartoe van alles uit de kast gehaald. De SGP is verplicht om vrouwen op haar kieslijst toe te laten, christelijke scholen moeten aandacht schenken aan homovoorlichting en de migrant is op inburgeringscursus gezet. Ziedaar het land van worden zoals wij.

De Correspondent, Bram Mellink, Integratie
Foto: learningfirst.org

Deze tweeslachtige houding van worden wie je bent (maar wel zoals wij) zit ook in ons onderwijs. Tien jaar geleden werd het ‘Toezichtkader actief burgerschap en sociale integratie’ ingevoerd. Sindsdien wordt van scholen verwacht dat ze ‘aandacht schenken’ aan burgerschapsvorming, om zo ‘jonge mensen voor te bereiden op deelname aan een plurale samenleving.’

Je kunt stellen dat met die drang tot ‘worden zoals wij’ de betuttelende rol van de overheid nooit groter is geweest dan in ons decennium. Afwijkend gedrag of opvattingen, eigenheid, ze worden nauwelijks geduld. Emancipatie en integratie moeten worden afgedwongen, desnoods tegen wil en dank. Alle reden om eens naar de geschiedenis van integratie, emancipatie en het onderwijs te kijken.

 

https://decorrespondent.nl/4304/Worden-zoals-wij-Dat-is-burgerschapsvorming-in-Nederland/169250965136-c4af5f3d

 

De Correspondent, Bram Mellink, IntegratieBram Mellink (1985) is postdoctoraal onderzoeker en docent Nederlandse Geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Hij onderzoekt de relatie tussen neoliberalisme en de ontluikende verzorgingsstaat sinds 1945. In 2013 promoveerde hij op het proefschrift. Worden zoals wij. Onderwijs en de opkomst van de geïndividualiseerde samenleving sinds 2013.

 

De Correspondent, logo
©De Correspondent

 

Zie ook: De Siamese smeltkroes


Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 346 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.