Interview met mensenrechtenactivist Snea Thinsan. Deel 1: De Vlucht.

Vaste lezers van Trefpunt Azië kunnen zich misschien nog wel mijn ontmoeting met de Thaise  mensenrechtenactivisten Somyot, Yunya en de Nederlandse Marijke Wit herinneren (zie: https://www.trefpuntazie.com/thailand-gesprek-met-strijders-democratie/ ). Afgelopen maand nodigde Marijke me uit voor een ontmoeting met een andere activist: Dr. Snea Thinsan (เสน่ห์ ถิ่นแสน). Hij is ook bekend onder zijn politieke bijnaam Piangdin Rakthai (เพียงดิน รักไทย). Marijke en Snea waren op een congres over mensenrechten in het World Forum te Den Haag. Ik zocht hen een avond op voor een goed gesprek en kennismaking.

Wie is Dr. Snea Thinsan?
Snea [Sà-nèe] is een Thaise politiek vluchteling woonachtig in de Verenigde Staten, een activist die strijdt voor democratie en mensenrechten. Geboren in 1965 te Chiang Rai heeft hij gestudeerd in literatuur, cultuur en talen en is een voormalige universitair docent. Vandaag de dag is hij voorzitter van de Thai Alliance for Human Rights (TAHR).

We troffen elkaar op het World Forum in Den Haag en ik moet zeggen dat Snea een zeer warme, positieve en toegankelijke man is. Ik was vooraf niet zo zeker van mijn interview kwaliteiten, maar ons gesprek nam vanaf het eerste moment meteen een plezierige wending. De tijd vloog voorbij en vanwege de avondsluiting van het World Forum moesten we ons interview voortzetten in Scheveningen. Daar hebben we in een strandtent onder het genot van een drankje tot laat in de avond doorgepraat. Een fijne ervaring voor mij, maar ook Snea bedankte ons voor de warme ontvangst. Hij benadrukte het belang van een luisterend oor en dat mensen met klein acties al heel veel kunnen betekenen.

———————————————————————————————————————

Onderstaand ons interview, waarin vanwege de strikte majesteitsschenniswetten (artikel 112) sommige details zijn weggelaten.

Beste Snea, wanneer en waarom ontvluchtte u Thailand?
Het was 2006 toen ik terug kwam in Thailand om een visum voor de VS in orde te brengen. Premier Thaksin was pas afgezet door een coup en de dingen die zich toen afspeelden voelden niet goed aan. Dat was de reden dat ik begon met het laten horen van mijn stem op internetforums: ik begon te schrijven over zaken die verkeerd waren met het land. In de twee jaar die daar op volgden ontwikkelde zich bij mij het gevoel dat de coup niet de schuld was van de politiek of het leger maar van iets hogers. Toen ik in 2008 uit de VS terugreisde naar Thailand, voelde ik mij voor het eerst van mijn leven onveilig in mijn eigen land. Ik moest er echter zijn om mijn terminaal zieke moeder te zien, helaas stierf zij enkele dagen na mijn terugkeer in de VS. Dat was de laatste keer dat ik voet op Thaise bodem heb gezet.

Bent u alleen gevlucht of samen met uw familie?
Gelukkig kwam ik in 2001 samen met mijn vrouw en dochter naar de VS om te werken aan mijn doctorale studies. Toen in 2010 mijn Amerikaanse arbeidsvisum ten einde liep hebben mijn gezin en ik asiel aangevraagd en verkregen wij permanent verblijf in de VS.

In 2009 begonnen de Roodhemden met grote protesten, en ik vernam dat daarbij tientallen mensen gedood werden. Misschien zelfs richting de honderd, maar het leger is erg goed in het laten verdwijnen van lichamen, bewijsmateriaal. Dat maakte dat ik me nog meer begon uit te spreken over het systeem van onderdrukking en doden van burgers door de staat. Daar ik van nature voor vrijheid en democratie ben, volgde ik de Roodhemdbeweging, al was ik geen aanhanger van Thaksin. Maar Thaksin heeft de mensen wel laten zien dat ze hun stem konden laten horen en doen gelden. Dat is wat democratie is, je kiest een goed persoon en laat die je voor vier jaar vertegenwoordigen. Als je niet blij met het resultaat bent, kies je daarna iemand anders.

Maar premier Abhisit kwam aan de macht, dankzij de coup tegen Thaksin en met behulp van parlementaire toverkunsten. Hij bleef aan de macht voor twee jaar zonder verkiezingen, een premier dankzij manipulatie. Daarom vind ik dat de Roodhemden in hun recht stonden om tegen hem te demonstreren en te eisen dat de macht teruggegeven moest worden aan het volk. Ze vroegen om verkiezingen maar kregen daarentegen kogels! Het was wreed.

Abhisit is geen dappere man, hij had niet de macht om het leger ‘honderd’ mensen te laten afschieten, misschien waren het er wel heel veel meer. Sommige bronnen spreken over tot wel duizend doden in de periode april-mei 2010. Maar het leger heeft ervaring met het laten verdwijnen van lichamen. Officiële cijfers en werkelijke getallen kunnen sterk van elkaar verschillen.

Rob V. Snea Thinsan

Net zoals de gerapporteerde en geschatte aantal werkelijke doden tijdens het bloedbad op de Thammasat universiteit?
Ja, precies! Ik keek naar de live uitzendingen en zag al die mensen die net zo waren als mijn vader, mijn moeder, mijn familie en mijn vrienden. Gewone mensen uit de provincie, het platteland, die droomden van een beter leven. Het bruut afschieten van de Roodhemden maakte dat ik online actief werd op YouTube kanalen en ondergrondse radiostations. Dit was 2011 en ik wist dat ik niet langer terug kon keren naar mijn geliefde Thailand. Voornamelijk omdat ik sprak over de structurele problemen, beginnend helemaal aan de top. Abhisit zou nooit het lef hebben gehad om het leger opdracht te geven ’s avond in te grijpen en het vuur te openen op de demonstranten. Het leger greep in, met de bedoeling die mensen te doden. Waarom doden ze ongewapende mensen? Ik concludeerde dat het regime hier schuld aan had.

Maar ik heb geen haat in mijn hart jegens het leger of de hoge mensen. Ik wil simpelweg het publiek vertellen wat de problemen van het land zijn. Maar ik wist ook dat vanwege artikel 112 ik grote kans liep op arrestatie. Daarom vroeg ik eind 2010 politiek asiel aan in Amerika, iets dat ik nooit voor mogelijk had gehouden toen ik voor het eerst voet buiten Thailand zette in 2001.

U was docent op een Amerikaanse universiteit, niet?
Ja, ik was docent aan de Indiana University alwaar ik aan internationale studenten taallessen gaf. Na het behalen van mijn graad werd ik ook assistent-professor Engels aan de Ball State University. Al zou ik graag naar Thailand terug willen keren. Dit omdat mensen met een respectabel beroep, zoals dat van professor, veel kunnen betekenen voor het land. Ik mis zo veel kansen om mooie dingen te doen voor mijn land.

Het moet hartverscheurend zijn geweest om verdreven te zijn uit een land dat u zo lief heeft en war u zo om geeft!
Het brak inderdaad mijn hart. Maar wat hielp was dat ik tenminste mijn gezin bij me had, dat ze veilig waren en dat ik er niet alleen voor stond. Dat hielp mij ontzettend.

En de rest van uw familie, zoals uw vader?
Mijn vader leeft nog. Gelukkig vallen de autoriteiten mijn familieleden niet lastig. Wel bracht het leger een huisbezoek aan mijn vader en vroegen ze hem en mijn verdere familie over mijn activiteiten. Maar zij zijn gewoon burgers met eenvoudige levens: onschuldig en niet politiek actief. Voor mij is het anders. Ik heb in het buitenland gestudeerd en gewerkt, dus ik ben geen typische plattelandsjongen. Ik ben té ver gekomen, ik denk anders dankzij mijn ervaringen in het buitenland.

Wordt vervolgd.

 

Rob V.
Over Rob V. 19 Artikelen
Rob V. is een Thailandliefhebber en -ganger. Hij heeft zich gespecialiseerd in immigratiepolitiek en procedures voor verkrijgen Schengen-visa

6 Comments

      • Inderdaad Bert. Met een interview, gesprek of andere vorm van belangstelling steek je de strijders van vrijheid, democratie en mensenrechten een hart onder de riem. Voelen ze zich minder een roepende in de woestijn. En het geeft ons ook meer inzichten.

        Eventueel als tegenhanger nu nog opzoek naar een ‘leven de militaire generaals in de Staten Generaal en wat verdwijningen van volksvijanden hoor er bij’ maar zo’n gesprek kan ik niet ontspannen voeren als ik zo iemand al zou vinden…

  1. Dank hiervoor. Het vertelt me opnieuw dat ik na 26 jaar Thailand nog steeds bijleer
    over wat recht en wat helaas krom is in dit land.

  2. Ik heb het idee dat het steeds slechter gaat met Thailand op zo’n eetje alle tereinen van de samenleving. Jammer van dit mooie land dat je zo ziet afglijden.

  3. Ik hoop in deel twee meer te lezen over het het hoe en waarom van zijn asielaanvraag en hoe hij bedreigd is door de Thaise overheid.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*