Intermezzo. HAFMO de Gelijkhebber

Winterweer en avondklok. Het is een ideale combinatie om thuis te lezen. Keuze genoeg. Zo zijn er de laatste tijd nogal wat biografieën van politici verschenen. Zoals het portret dat Hubert Smeets schreef van Hans van Mierlo, de ‘Belmondo aan het Binnenhof’. De titel van zijn biografie luidt ‘Een wonderbaarlijk politicus’. Hij was, volgens Smeets de eerste – en vooralsnog laatste – politicus die op (veronderstellende) vragen van journalisten vaak zei: ‘Dat weet ik niet’.

De huidige generatie politici hoor je dat niet in die vier glasheldere woorden zeggen. Tussen hun breedsprakigheid hoor je dat ze eigenlijk het antwoord op ’n vraag niet weten. Maar ze hebben geleerd om dat nooit toe te geven. Durven toegeven dat je iets niet weet. Is dat eerlijk of stom?

Van Mierlo was een van de oprichters van Democraten 66, in 1966, samen met Hans Gruijters, toentertijd nog lid van de VVD-fractie in de Amsterdamse gemeenteraad. Die was doorlopend in alle (bestuurlijke) functies die hij vervulde overtuigd van z’n eigen gelijk. Dat bleek al bij de keuring voor militaire dienst. Hij werd afgekeurd ‘omdat we helaas al een generaal hebben’, zou een sergeant op het keuringsbureau tegen hem hebben gezegd.

Beide oer-vaders van D66 geloofden in het idee dat het in alle opzichten verzuilde en verdeelde Nederland een natie van weldenkende en wellevende burgers zou kunnen worden. Dat is niet (helemaal) gelukt, maar wat niet is kan nog komen…

Volgens biograaf Hubert Smeets was Hans van Mierlo ‘een ongedisciplineerde libertijn met een intellectuele uitstraling die het streven naar individuele vrijheid en sociale civilisatie een gezicht en een stem gaf. Hij deed niets volks en poogde ook niet om bij het volk in het gevlij te komen, maar had oog voor gewone mensen’.

Nog een paar weken en dan mogen die gewone mensen in het stemhokje oordelen over wat er van de beginselen van D66 gerealiseerd is, of over is gebleven.

Over Frans Wijnands 33 Artikelen
Frans Wijnands is journalist. Voor regionale dagbladcombinaties werkte hij als correspondent in Rome, Praag en Bonn. In de jaren tachtig was hij tien jaar hoofdredacteur van dagblad De Limburger. Na zijn pensionering woonde hij in Italië en België (Gent) alvorens naar Nederland terug te keren.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*