Intermezzo. Haastwerk

De meeste kleermakers hebben een bloedhekel aan haastwerk, heeft een vakman me eens verteld. Vandaar dat er bijvoorbeeld bij de Vaticaanse hofleverancier nu al drie witte outfits klaar hangen voor de volgende paus. In drie maten: small, large en XL. Want overlijden komt altijd ongelegen en begin dan nog maar eens aan een nieuwe garderobe voor de opvolger.

Maatwerk vraagt concentratie en geduld. Al kun je je altijd wel ergens in de wereld een compleet maatkostuum in één dag laten aanmeten. Veel kleermakers gaan er liever eens goed voor zitten, in hun bekende kleermakerszit, met gekruiste benen. Maar niet alle klanten kunnen zoveel geduld opbrengen. Het verhaal gaat dat een rabbi een broek bestelde bij de kleermaker in zijn stad. Hij moest er lang op wachten, maar toen ‘ie eindelijk klaar was en hij ‘m ging ophalen kon hij het niet laten om z’n irritatie te laten blijken: ‘Luister eens kleermaker. God schiep de wereld in zes dagen en jij hebt drie maanden nodig om een nieuwe broek te naaien?!’. Waarop de kleermaker bescheiden zei: ‘Maar rabbi, kijk eens naar die wereld. En kijk dan nog eens naar deze broek’.

In zes dagen de wereld scheppen. Dat lijkt op haastwerk. Toch keek God op de zevende dag naar Zijn schepping ‘en zag dat het goed was’. Maar da’s héél lang geleden. Er zitten sindsdien nog steeds zeven dagen in een week. Ook voor gepensioneerden: zes zaterdagen en ‘n zondag.

Ik kan best begrip en heel soms zelfs enige sympathie hebben voor sommige geweldloze actiegroepen. Al ben ik  nooit lid van geweest van zo’n beweging en heb ik evenmin op welke barricade voor wat dan ook gestaan. Soms wèl betrokken, nooit actief. Passief enthousiast, zoiets. Bovendien ben ik te goedgelovig om in complotten te geloven, al besef ik doorlopend dat ik op m’n hoede moet zijn voor alle soorten overheden. Hoeveel oren krijgt ’n mens in z’n volwassen leven aangenaaid? Maar het beter luisteren wordt er echt niet beter op.

Neem die avondklok. Niet dat ik er last van heb gehad, net zo min als ik de noodsituatie waarom die werd ingesteld heb ervaren. Net wat Sylvia Witteman in haar Volkskrant-column afgelopen week schreef: ‘Zoals het avondklokje thuis tikt, tikt het nergens’. Het was vroeg donker, het was winterweer en er was volop corona in de lucht. Beetje wrang om Louis Armstrong dan te horen zingen ‘What a wonderful world’. En die wordt er met een reclame-pint Heineken echt niet mooier op…

En toen was daar een actiegroepje dat bij de rechter aanklopte om te vragen of die eens wilde kijken of die avondklok eigenlijk wel had moeten/mogen worden ingesteld. De rechter sloeg er wat wetsboeken op na en kwam tot de conclusie dat het kabinet wel erg snel, gemakkelijk en op verkeerde gronden de noodtoestand had afgekondigd. Goedbedoelde haast van het kabinet, waardoor wellicht een verdere verspreiding van het virus is voorkomen. Maar van de andere kant tikkeltje slordig, juridisch geklungel, zoals het werd genoemd en eigenlijk verbluffend dat een attente actiegroep dat haastwerk opmerkt.

Over Frans Wijnands 33 Artikelen
Frans Wijnands is journalist. Voor regionale dagbladcombinaties werkte hij als correspondent in Rome, Praag en Bonn. In de jaren tachtig was hij tien jaar hoofdredacteur van dagblad De Limburger. Na zijn pensionering woonde hij in Italië en België (Gent) alvorens naar Nederland terug te keren.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*