Intermezzo. Geef mij sluik haar en ’n wit gezicht

Tijdens mijn middelbare schooltijd was ik jorist. Zo werden de leerlingen van het Eindhovense St. Joriscollege genoemd. Nu klinkt het als een congregatie van paters, maar toen was het een ‘erenaam’, waarmee je je onderscheidde van alle andere middelbare scholieren in de Lichtstad. ‘Het Joris’, zoals het ook wel werd genoemd had een eigen schoolkrant, die De Gong, en aansluitend C-Paraat heette, en waarin ik regelmatig stukjes schreef onder het pseudoniem Musketier. Het waren de eerste vingeroefeningen voor m’n latere journalistieke werk.

In een van die oude schoolbladen trof ik en passant het toen alom bekende gedicht van Zack Gilbert aan. Het is rond de jaren vijftig in tal van bladen gepubliceerd. In ons schoolblad stond achter zijn naam, tussen haakjes, Negerdichter…, een woord dat intussen – en gelukkig – volslagen taboe is.

Schietgebed van ouwe Joe
Als ik in Uw glorie kom, Heer Jezus, geeft ’t niet
of u me een kruk geeft of een gouden stoel,
of u me een broek geeft of een lang gewaad,
Heer God, als U mijn ziel maar redden wilt.

Maar Heer Jehova, voor ’t geval –
ja, voor ‘t geval dat ze óók daar…
Heer God Almachtig – om secuur te zijn
Geef mij dan zacht sluik haar
en ’n mager wit gezicht.

Ik ben best tevreden met mijn zwarte snuit
heel best tevreden met mijn krullenkop,
maar als ik naar de hemel ga, Heer Jezus,
om heel secuur te zijn
geef mij dan zacht sluik haar
en ’n mager wit gezicht.

Twee keer de hel is wel een beetje veel,
dat zou je zelfs geen hond aan kunnen doen –
dus als ik in Uw glorie kom, Heer Jezus,
enkel om secuur te zijn
geef mij dan zacht sluik haar
en ’n mager wit gezicht.

Zwarte dichters en schrijvers gebruiken vandaag de dag heel andere taal. De latente angst voor gewelddadig racisme is naar de achtergrond verdrongen en heeft plaats gemaakt voor trots, gevoel voor eigenwaarde en zelfverzekerdheid. Black lives matter! Maar Zack Gilbert schreef zijn gedicht in een tijd dat bloedige discriminatie in de VS nog aan de orde van de dag was.

Over Frans Wijnands 33 Artikelen
Frans Wijnands is journalist. Voor regionale dagbladcombinaties werkte hij als correspondent in Rome, Praag en Bonn. In de jaren tachtig was hij tien jaar hoofdredacteur van dagblad De Limburger. Na zijn pensionering woonde hij in Italië en België (Gent) alvorens naar Nederland terug te keren.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*