Intermezzo. Ergernis

Er zijn meerdere redenen waarom ik een zwak heb voor de schrijver/presentator Adriaan van Dis. Op de eerste plaats natuurlijk vanwege zijn schrijftalent. Maar daarnaast ook om zijn belezenheid, zijn ontwapenende bekaktheid, zijn doorvraag-interviewtechniek en zijn boos-relativerende kijk op veel dingen. Ik heb nog eens het slot gelezen van een recent interview met hem in de NRC. Voor wie dat gemist heeft citeer ik delen van die slotalinea die begint met de mededeling dat in Van Dis ook een driftig mens zit:
“Ik ben de hele dag in debat met de radio. Voortdurend bezig om mensen die ‘auto’ zeggen te leren om ‘oto’ te zeggen. Geen beginnen aan. Er zijn nog maar twee mensen die ‘oto’ zeggen: prinses Beatrix en ik. Op school leerde ik nog dat je ‘veurwiel’ moest zeggen. Doet niemand meer”. Ergernis is volgens Van Dis hèt middel tegen Alzheimer. “Honderd keer effectiever dan sudoku’s. Ik dwing mezelf om akelig rechtse columnisten te lezen. Want ik wil de geest scherpen. Ga dus vooral nooit rentenieren in Spanje, met elke dag om drie uur ’s middags een fles rosé en De Telegraaf. Dan ben je binnen drie jaar dement. Blijf hier, erger je wild en je wordt gezond stokoud”.

Het is een advies naar m’n hart. Als ik nog de puf zou hebben om elders te gaan rentenieren dan zou het in Italië zijn. Maar op de Utrechtse Heuvelrug ben ik meer dan tevreden. Rosé drink ik alleen als er niks anders in huis is (en dat gebeurt maar zelden) en na ’n jaartje promotie-abonnement op De Telegraaf heb ik ‘m voorgoed opgezegd.

Je wild ergeren en desondanks gezond stokoud worden? Voortdurende ergernis lijkt me niet goed vanwege evenredig stijgende bloeddruk. Omdat je ouder wordt hoef je natuurlijk niet alles voor zoete koek te slikken, maar hoort mildheid niet meer bij de ouderdom dan ergernis? Voor je het weet ben je een norse mopperkont en zo wil je toch liever niet herinnerd worden?

 

Eerder op Trefpunt: Haastwerk
Over Frans Wijnands 33 Artikelen
Frans Wijnands is journalist. Voor regionale dagbladcombinaties werkte hij als correspondent in Rome, Praag en Bonn. In de jaren tachtig was hij tien jaar hoofdredacteur van dagblad De Limburger. Na zijn pensionering woonde hij in Italië en België (Gent) alvorens naar Nederland terug te keren.

1 Comment

  1. Je kan ipv rechtse columnisten te lezen ook verhuizen naar Thailand en daar de verzuurde gepensioneerden horen klagen over al die vreemdelingen die zich niet willen aanpassen. Dan blijf je ook op scherp staan, tenminste als je die gasten niet teveel tegenspreekt want verdraagzaamheid staat niet in hun woordenboek.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*