Intermezzo. Aan tafel met Franciscus


De jengelende Jingle Bells en de klingelende Kling klokjes klingelingeling overspoelen stad en land. Kerstmis.

Elk jaar moet ik in deze tijd terug denken aan Greccio; zo’n Italiaans stadje van dertien in een dozijn. Het ligt een uurtje rijden ten zuiden van Assisi, bij Rieti; in de ‘Valle Santa’, de heilige vallei waar Sint Franciscus veel gemediteerd en gepreekt heeft. Greccio komt eigenlijk maar één keer per jaar in de belangstelling, in de kersttijd. Want daar, hoog in de heuvels, is de ‘levende’ kerststal uitgevonden.

We schrijven 1223. Voor Franciscus een bijzonder jaar. In november keurde paus Honorius III de regels goed die Franciscus voor zijn orde had opgeschreven. Kerstmis wilde hij doorbrengen in het tegen de rotsen aangebouwde klooster, even buiten Greccio. Hij kwam daar vaker om er in zijn kleine, kale cel te mediteren. Bij dat klooster was een grot en daar wilde Franciscus de geboorte van Christus op een bijzondere manier vieren.

Frans Wijnands, Intermezzo, Franciscus,
De primeur van de kerststal,,,

Hij vroeg aan een vrome vriend, Giovanni di Velita, heer van het dorp en omstreken, om hulp. Hij had maar weinig nodig: een voederbak, een hoop stro en een paar beesten; een os, een ezel, een paar schapen. Dat liet hij allemaal naar die grot brengen. Hij vroeg een paar boerenkinderen of ze hem wilden helpen. ‘Maar waarmee dan?’ ‘Om vannacht mijn engelen te zijn’.

De kinderen holden opgewonden langs de boeren en herders om ze te waarschuwen. Tegen middernacht trokken de nieuwsgierige mensen met brandende fakkels over de beboste helling naar de grot. Er brandden kaarsen en door de stille bossen klonk het gezang van de broeders.
Franciscus las het Kerstevangelie. Aan het eind van de mis knielde hij bij de kribbe, strekte zijn armen uit en nog jaren later vertelden de dorpelingen dat ze gezien hebben dat Franciscus – heel kort – een levend kindje in zijn handen had. Daar lopen ‘werkelijkheid’ en zinsbegoocheling samen. Maar de kerststal in Greccio is historisch bewezen en nog elk jaar voeren tientallen bewoners dat tafereel op.

Na de nachtmis werd er – zoals nu nog in veel landen gebruikelijk is – gegeten. Franciscus had weliswaar de armoe als voornaamste grondregel, maar hij at met smaak wat de natuur hem schonk. Het kerstmaal van Franciscus en zijn volgelingen moet er, naar wat toen gebruikelijk was, ongeveer als volgt hebben uit gezien:
– geroosterd brood, crostini genaamd, besmeerd met olijvenpasta en paté van kippenlevertjes. Het staat nog altijd op de menukaarten in Umbrië.
– groentesoep met spelt, een super gezonde graansoort die al werd gebruikt als krachtvoedsel voor de Romeinse legioensoldaten.
– een hartige groententaart met forel en rivierkreeftjes. Dat zou je tegenwoordig sjiek eten noemen, maar de riviertjes en beken zaten toentertijd vol met dit zwemmende volksvoedsel.
– en speltkoekjes met rozijnen.

Zo nodig werd de maaltijd nog wat besprenkeld met olijfolie. En er zal, naast het overvloedige bronwater, ongetwijfeld wijn op tafel hebben gestaan…
Een goede bekomst!

 

Foto’s: uitsnede Wikipedia

Ook op Trefpunt: kerst bij de Karen

 


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Frans Wijnands
Over Frans Wijnands 30 Artikelen
Frans Wijnands is journalist. Voor regionale dagbladcombinaties werkte hij als correspondent in Rome, Praag en Bonn. In de jaren tachtig was hij tien jaar hoofdredacteur van dagblad De Limburger. Na zijn pensionering woonde hij in Italië en België (Gent) alvorens naar Nederland terug te keren.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*