Mijn Azië. Er was er één jarig, hoera, hoera

Onlangs was ik jarig. Vijfenzeventig op de teller des levens, da’s best veel. Verbluffend snel ook, van 0 naar 75. Maar wel gehaald, dus een felicitatie waard. Plus een feestje natuurlijk. Met feestmaaltijd.Hans Geleijnse, Jarig, HapjeFeestje? Daar had deze oudere heer niet goed over nagedacht. Want dit mijlpaaltje zompte in de polderklei, werd niet, zoals het laatste decennium gebruikelijk, in Thaise bodem geslagen. In mijn Thaise enclave was jarig zijn een vast ritueel geworden, op de automatische piloot als het ware. Ik plaatste me aan het eind van de middag pontificaal op het terras, zette een muziekje op, mooie fles met half vol glas voor me op tafel en klaar was jarige Job. Nou ja, niet helemaal.  Ook de aan het tuinhek bevestigde kleurige slinger, soms bij no have een kekke ballon, speelden een niet onbelangrijke rol bij de signalering van de buitenwacht.

Hans Geleijnse, Jarig, Taart
…ook in Thinglish lekker……

Tegen half zeven kwamen de buurlieden binnendruppelen. Tenminste, degenen waarmee ik op goede voet verkeerde of van wie ik dat vanachter de taalbarrière vermoedde. Hun aankomsttijd viel als een boeddhawonder samen met de door mijn echtgenote aangedragen heerlijk hartige hapjes. Een kwartiertje later volgde dan een groep gasten van buiten de nederzetting, vooral Thaise familie met vrienden en vrienden van die vrienden. Happy birthday riepen dan de van de Engelse tongriem gesnedenen. De rest hoefde niets te zeggen, keek mij slechts met liefdevolle felicitatie-ogen aan, alvorens zich op drank- en eetvoorraad te storten.

Zo’n festijn was altijd wel gezellig, en wat daar aan bijdroeg was dat bar weinig behoefte worden georganiseerd. Niet genoeg drank of eten? Dan sprong er iemand op een brommertje om om de hoek bij 7Eleven of marktkraampjes extra voorraad aan te slepen.

Hans Geleijnse, Verjaardag, Gelukzalig
…. gelukzalig verzadigd..

Na een paar uur zat het feestvarken er gelukzalig en volledig verzadigd bij, terwijl de goede-wensers elkaar met winnende tips voor diverse loterijen om de oren slingerden en vanzelfsprekend de laatste roddels over niet aanwezige zwarte schapen. Boven onze hoofden zag het mannetje in de maan dat het goed ging met de farang.

Helaas pindakaas, verleden tijd. Dat het na de Aziatische aftocht bij deze eerste verjaardagsgang in Nederland geen buitengebeuren zou worden had ik me natuurlijk gerealiseerd. Daarvoor was overdag niet meer nodig dan een blik op het van de ramen druipende regenwater. Eenmaal ’s avonds zakte de buitentemperatuur vastberaden richting vriespunt. Dus eenmaal rillend terug van  boodschappen doen, besloten we het idee om er een romantisch avondje uit van te maken, te laten zinken in een litertje Prosecco. Lekker rustig jarig, zei ik tegen haar, in de wetenschap dat dochterlief pas morgen Rotterdamwaarts zou komen van haar schoolse activiteiten in de rustieke  hoofdstad van onze toekomstige woonprovincie Zeeland.

Hans Geleijnse, Jarig, Mijn Azie

Komt er nog iemand, vroeg zij. Op dat moment besefte ik pas goed een kardinale blunder te hebben gemaakt. Ik had niemand opgebeld, niemand uitgenodigd, niemand gewaarschuwd dat het oude mannetje ondanks horten en stoten de 75 had bereikt. Tja, dan ben je hier nog niet jarig. De felicitaties stromen dan wel binnen, maar op Facebook. Ik was heel blij met een hoos goede wensen daar, maar schaamde me ook. Want veel van die vrienden hadden waarschijnlijk vol verwachting uitgekeken naar een uitnodigend belletje en op z’n minst een Facebook-aankondiging van een verjaardagsevenement. Bij deze, excuus voor mijn nalatigheid, het spijt me, ik had jullie zo graag allemaal op onze Rotterdamse dansvloer gekregen.

Want een gezellige avond werd het alsnog, heel genoeglijk zelfs. Nee, niet super, zoals verbaal superpositief Nederland tegenwoordig op alles schijnt te moeten plakken. Hoort ook bij de inburgering. Superprosecco,  supergaaf, superspannend, supervet, supergeil, superbenzine, de toepassingen zijn eindeloos. Superblij daarom met de superbloemenstruik thuisbezorgd door mijn superpensioenverstrekker met felicitatieboodschap. Ik las: 75, het is welletjes geweest. Maar dat stond er niet zei mijn vrouw. Een ander foutje was dat we enigszins wankel onze mini-party afsloten met het late tv-nieuws. Daar verscheen de eeuwige grijns in beeld. Wie is dat, vroeg mijn geliefde. De Nederlandse Prayuth, zei ik. Ook niet weg te branden.

De heer Rutte beloofde zich ter oplossing van al onze problemen weer voor het volk zichtbaar te maken.  Sjonge, dacht ik, wat een supersuperslecht verjaardagscadeau.

Foto’s: ©N.&Q. Phansawat

Meer feestgedruis op Trefpunt: genieten met de wonderbaarlijke Kaptan

 

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 327 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

3 Comments

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*