In Thailand verliefd raken op een monstertruck

Een onbeduidend dorpje, op een steenworp afstand van Khorat. Daar woont mijn schoonmoeder. Als Ooy en ik er neerstrijken na een week Bangkok, heb ik niet alleen wat dure parfum voor haar meegebracht, maar ook wagonladingen bacillen. Verkoudheid heeft mij namelijk in zijn weerzinwekkende greep. Met dank aan de airco, die hier voor mij vloek en zegen tegelijk is.

Lieven Kattestaart, Monstertruck, Schoonmoeder, VerkoudenSnotterend en kwijlend is het al met al een klef weerzien met het beste mens. De volgende dag, terwijl ik mijn hoofd weer eens in een zakdoek begraaf, zegt Ooy bij een tante van haar op bezoek te willen. Ze woont ergens voorbij Phimai woont. Toch al gauw een tachtig kilometer verderop. Of ik kan rijden. Zwager Oth zal ons zijn wagen lenen.

Zwager heeft een grote zwarte Toyota Hilux. Hoog op de poten en voorzien van extra dikke banden. Het soort wagen dat niet zou misstaan bij de gemiddelde monstertruck-demonstratie, of als volgauto bij de presidentiële stoet van Donald Trump. Ik twijfel wel even. Nog nooit links gereden, en hiervoor in Nederland een simpel Peugeotje 206 besturend, is dit toch van een iets andere orde.

Eerst maar eens een rondje doen door de bijkans verlaten dreven rondom het huis. Mocht ik hier per ongeluk iemand van de brommer boetseren, kan ik het misschien nog afkopen met een vechtkip of een krant van gisteren.

 

Lieven Kattestaart, Monstertruck, Schoonmoeder, Verkouden
Nooit van gedroomd monstertruckje 
Foto van Istoria.net

Maar eenmaal proefgereden in de zwarte bolide ben ik verkocht. En voel me op slag stoer. Bij het wegrijden van schoonma’s erf moet ik me inhouden om niet ‘I’ll Be Back’ te roepen. Onderweg vindt ik het jammer dat zwager geblindeerde ramen heeft. Nu kan niemand van de dorpelingen zien dat ik deze massieve Toyota bestuur.

Dan draaien we het plaatselijke benzinestation in, alwaar het monster aan een diesel-infuus gelegd moet worden. Met een nonchalante zwaai aan het stuur, alsof ik al jaren dit halve continent aan blik over de Thaise wegen dirigeer, parkeer ik naast de dieselpomp.

Het oude vrouwtje dat hier voor pompbediende speelt, tikt op het passagiersraam en gebaart naar Ooy het tankdop-klepje te openen. Er volgt een hectische en ook hilarische zoektocht van ons beiden om de betreffende knop te vinden. Maar zelfs met de aanwijzingen van schoonma die de achterbank bezet houdt, lukt het niet. De knop is en blijft onvindbaar.

Lieven Kattestaart, Monstertruck, Schoonmoeder, Verkouden
Mag er een pijltje bij het knopje.

Het vrouwtje tikt nu op mijn raam en ik open de kluisdeur aan mijn kant. Ze reikt langs me heen en trekt zonder een seconde te aarzelen aan een hendeltje tegen de onderkant van het dashboard. De uitdrukking op haar gezicht blijft even onverstoorbaar, maar wat ze denkt kan ik wel raden. Heel wat minder stoer en blij met de geblindeerde ramen – zodat men het schaamrood op mijn kaken niet ziet – rijd ik weer weg bij de pomp.

En dan te weten dat ik gisteren mijn dag ook al niet had. Zoals gezegd was ik strontverkouden en Ooy raadde mij aan vroeg onder de wol te gaan met een fikse lading Tiffy. Uitzieken was de opdracht. Die stuitte op enige weerstand van mijn kant. Ik was net hier, in dit heerlijk vredige gehuchtje tussen de rijstvelden. Ver van dat Bangkokse gekkenhuis. Balsem voor mijn geteisterde ziel. Dan ga je toch zeker niet op bed liggen griepen? Niks daarvan.

Lieven Kattestaart, Monstertruck, Schoonmoeder, VerkoudenNee, hier diende het nuttige met het aangename verenigd te worden. Naar goed Oudhollands recept, ooit gekregen van een Nederlandse zwager: men neme een fikse neut, en herhaalt dit net zolang tot het gewenste resultaat bereikt is. Namelijk het virus dat snikkend op de loop gaat en een enkele reis boekt bij reisbureau Noorderzon. Zo was tenminste zwager’s ervaring.

Het kost weinig moeite een fles drank te pakken te krijgen en zelfs nog minder moeite een mededrinker te vinden. In de grote voortuin van schoonma is namelijk het plaatselijk radio-zendstation gevestigd, Radio Ban Chong-Ko. Via schoonzusje, daar ook kwebbeltante, wordt een van de andere praatgrage werknemers bereid gevonden mijn gifbeker te helpen ledigen. Daarbij eigen lijf en leden riskerend, want zoals een ieder weet is mijn aandoening zeer besmettelijk.

Hulde aan deze held. Zijn naam is me intussen weer ontschoten, wat maar weer de ernst van mijn lichamelijke klachten aangeeft. Maar ‘DJ’ leek me wel een passende.

Als de zon is ondergegaan nemen we samen plaats aan het betonnen buitentafeltje, voor een vochtinbrengende en medisch onverantwoorde avond. Dj zal me als barkeeper bijstaan in het bevechten van de smerige bacillen, en draagt zorg voor het bijvullen van de huisapotheek. Ijsblokjes, sodawater en het plaatselijke elixer zullen mij in no time weer op de been helpen.

Naarmate de avond vordert merk ik tussen het oefenen van mijn struikel-Thais door, dat mijn druipneus minder wordt. En ook het volle gevoel achter mijn ogen zakt wat af. Zie je wel. Niks geen Tiffy nodig. Al die chemische troep is nergens goed voor.

Zelfmedicatie, daar is Nederland groot mee geworden. Niet door laf en zwakjes allerlei pilletjes van Bayer of andere farmaceutische maffia te slikken.

Neem de Grote Vaderlanders van weleer, Tromp en De Ruyter. Deze laatste zeeheld verloor ooit zijn been aan een vijandelijke kanonskogel. Maar ging hij liggen miepen om een aspirientje? Weeklagen om een doordrukstrip paracetamol? Welnee, een oorlam of twee, en afzetten die hap. Hij moest daarbij waarschijnlijk de fles nog uit handen van de scheeps-chirurgijn sleuren, om zelf ook wat verdoving binnen te krijgen.
Ziedaar het lichtend voorbeeld voor deze verweekte generatie pillenkauwers en hoestdrankslikkers.

Later, als ik op bed lig keert mijn verkoudheid in volle hevigheid terug. En ik snap het niet. Ik was net zo lekker aan de beterende hand. Wat ik ook niet snap is het feit dat ondanks het samen nuttigen van zeker driekwart fles hersenverwekende SangSom, ik nauwelijks aangeschoten ben. Normaal gesproken zou ik behoorlijk slagzij makend te bedde gaan, maar nu ben ik zo vast ter been dat ik mijn hand niet zou omdraaien voor het bouwen van een kaartenhuis van sigarettevloeitjes.

Lieven Kattestaart, Monstertruck, Schoonmoeder, Verkouden
De trukendoos

Ik ruik onraad. Heeft mijn Thaise apothekers-assistent mij misschien te laag gedoseerd? De fles stond namelijk aan zijn kant van de tafel geparkeerd, waar ik geen zicht had op verdeling van de toverdrank.

Het sterke vermoeden rijst dat terwijl ik die avond gekleurd placebo-water zat te drinken, de Thai naast mij al snel veranderde in een Maleier. Met een onvervalste VOC-mentaliteit van pakken wat je pakken kunt.

Ik uit met dikke strot deze bange vermoedens tegen mijn vrouw. Ze kijkt er niet van op, vindt het wel zeer geestig. Ze had toch al geen hoge pet op van mijn Oudhollandse pestilentie-bestrijding en verwijst mij vrolijk naar de doos Tiffy’s. Met drank in mijn lijf, ook al mag het dan geen naam hebben, is dat echter geen optie meer.

Zuchtend probeer ik in slaap te raken, terwijl mijn verkoudheid verder gaat met kopjes geven. IK neem me voor DJ nooit te vragen mijn boekhouding te doen.

 

Foto’s:
Kleenex: electriciantalk.com

Tiffy: Ebay.com

SangSom: Thai-Food-online.co.uk

Toyota Hilux : Philgilberttoyota.com.au

Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).

4 Comments

  1. Herkenbaar, die natte-neuzen-kwaal. Hier vliegt ook de paracetamol (Tiffy) over tafel met daarin een ietsiepietsie neusverfrissend gebeuren. Ik heb me de goede raad in de zak gestoken dat een kou met Tiffy over gaat in een week en zonder Tiffy in zeven dagen. Een paar bakken hete soep en vroeg onder de wol met een pot Vicks wil ook wel eens helpen……

    • Beste Erik,
      Die laatste remedies, van hete soep en vroeg naar bed, heb ik na dit drank-avontuur ook geprobeerd. Met als klinkend resultaat dat ik drie dagen later nog niet de oude ben. Het kost gewoon tijd, zoals je zelf al aangaf.

  2. Hallo Lieven,
    Geweldig geweldig, wat een schitterend humoristisch schrijven over jouw aandoening.
    De NEUT, ik heb zelf zo een advies eens wat te letterlijk genomen, heb het geweten.
    Was graag op die SangSom avond aanwezig geweest.

    Vriendelijke groet, Jan

    • Beste Jan,
      Je bent bij deze uitgenodigd voor de volgende. En dan hoef je niet te wachten tot ik weer eens verkouden ben ?

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.