I saw her standing there

Zeventien werd zij. De dochter van een vriendin. Een volkomen onbelangrijke familiegebeurtenis in Thailand, zo’n verjaardag, maar voor mij als een westerling wilde ik hier graag verandering in brengen. Een verjaardag is een high light, hield ik haar voor, en zeker als je zeventien wordt want dan pas je zo mooi in dat wonderschone lied van The Beatles. Wat dat in Godsnaam is!? “Zijn” schat. Iets uit de tijd dat opa zelf zeventien werd.

‘I’ll give you a party,’ drong ik aan terwijl het kind zelf geen enkele belangstelling had voor iets dergelijk. Maar hier moet je bij mij als farang niet aankomen. Hij wil zijn goedheid uitstralen wat in de meeste gevallen gepaard gaat met geld. Nou ja, geld was oké en altijd welkom en dit liever zo in de hand dan het uitgeven in een of ander restaurant. Eten doen we toch wel. Nee, een feestmaaltijd moest het worden, met de hele familie. Zelfs je vrienden en vriendinnen zijn welkom.

Zij heeft geen vrienden en vriendinnen. Waarom niet? Omdat al haar aandacht uitgaat naar school, zij daar de beste wil zijn en geen tijd heeft zich bezig te houden met een vriendenschaar. Bepaald geen kind opgebouwd uit mijn genen want ik dacht er op haar leeftijd wel anders over en vond school een belachelijk tijdsverlies.

‘En na het diner gaan we naar een disco,’ sprak ik dwingend. ‘Gaan we dansen.’ Met grote ogen werd ik bekeken door de zeventienjarige, meewarig door de rest van de familie. Een oude zieke man die verzorging verdient en zich opwerpt als super-opa heeft iets belachelijks, maar super-opa’s trekken zich hier niets van aan en drukken hun zin door, omdat het voorstel leuk is en de jarige het leuk moet hebben.

En trouwens, ik vond dat ik toch al een groot offer bracht door met de hele familie in een Thais restaurant te gaan eten, terwijl dit soort maaltijden mij m’n neus uitkomen. Dus er mocht wel iets tegenover staan met hetgeen opa leuk denkt te vinden. Naast vader, moeder, zoon met verloofde en de jarige zelf natuurlijk, was er ook een oom uitgenodigd die goddank perfect Engels sprak, zodat ik te weten kwam dat hij een gepensioneerde onderwijzer is met als specialiteit geschiedenis. Ha, een gesprek op niveau, biertje, sigaretje laat dat eten maar zitten.

De familie viel aan, een tafel vol met heel veel verschillende gerechten die in mijn opinie allemaal hetzelfde smaken, en de onderwijzer en ik in een diepgaand gesprek over het wel en wee van Thailand, waarbij mij weer eens duidelijk werd hoe het volk tot op het bot verdeeld is en er nooit en te nimmer een oplossing zal komen, tenzij super-opa het voor het zeggen krijgt.

Nadat de volledige tafel een overblijfsel leek van een slagveld met afgekloven botten, restjes uitgevroten King Prawns en leeg geslurpte soepketels, werd het tijd dat mijn wens in vervulling ging. Vaag had ik er al eens over gehoord, een discotheek met de naam “Spicy”, wist zelfs waar deze zich bevond en sloeg alle argumenten van de familie in de wind met o.a. de opmerking dat dochterlief er waarschijnlijk niet eens in kwam, want zij was nog geen achttien. ‘Met geld is alles te koop hier in Thailand, zelfs een toegangsbewijs,’ argumenteerde ik wat zij niet anders konden dan beamen.

En zo kocht ik voor de jarige de portier om voor vijfhonderd Baht, liep zij er zelf bij met een gezicht alsof zij naar de slachtbank werd geleid en sjokte de familie braaf mee. Een golf van geluid overspoelde de gehele familie die zich tegen de wand gedrukt voelde, mijn plastic eethoekkie rammelde in mijn mond, mijn bijna dove oren bleken over een veel betere kwaliteit te beschikken dan gedacht, een mensenmassa bewoog zich in een bepaald ritme en de jarige dochter ontwikkelde op haar gezicht een buitengewoon tevreden glimlach en weg was zij. In de menigte.

Een ogenblik zag ik haar het ritme aannemen van de rest van het volk, hierna was zij opgelost. Uit een soort van gebarentaal begreep ik dat de familie mijn geste buitengewoon leuk vond, maar dat ik het vanaf hier maar verder zelf uit moest zoeken, zij gingen naar huis. ‘You take care?’ werd er nog in mijn oor getetterd.

Stijf tegen de wand gedrukt bekeek ik het volk in zijn ritmische bewegingen, de band op het podium en voelde hartritmestoornissen en een longembolie om de voorrang strijden. Hier zou ik dus voorlopig mijn tijd moeten verbijten. Mijn hele leven nooit kinderen gehad , omdat ik de verantwoordelijkheid niet wilde, sta ik hier, om op een zeventienjarige te letten die ik niet eens zie. Opgelost in een menigte ritmisch bewegende Thaise jeugd.

zijstaathierThe Soft Machine die ik ooit in de Doelen zag in Rotterdam, speelde ook hard. Een zwak aftreksel. Pink Floyd was een van de eerste bands die zich bediende van vloeistofdia’s en daarmee psychedelische effecten creëerden op een scherm. Hier een complete lichtshow waarbij je bij het bekijken als vanzelf een LSD trip krijgt voorgeschoteld.

Toen, in die zeventiger jaren verlangde ik al terug naar de jaren zestig, toen je weliswaar The Beatles niet kon horen vanwege het damesgekrijs, maar dit was nog niets vergeleken bij dit. Wat is er toch gebeurd in die jaren van mijn afwezigheid, vroeg ik mij af.

Er kwam een jongedame op mij af. Met een angstig vermoeden bekeek ik haar. Met haar de dansvloer betreden!? Was dat de bedoeling. Ik zag mij al in het midden staan van een uitgelaten groep tieners in een kring om mij heen en in de handen klappend. “Moet je die ouwe gek zien.”

Zij begon tegen mij te schreeuwen zonder dat het geluid uit haar lieftallige mondje mij bereikte. Maar haar bedoeling begreep ik nadat zij zich even had omgedraaid en daarna met een stoel kwam aandragen. ‘Ga maar lekker zitten, opa,’ las ik in haar ogen vol medelijden. Dankbaar liet ik mij op de stoel zakken. Dankbaar sloot ik mijn ogen. Ik was moe. Ontzettend moe. En waar werd ik wakker van? Van de oorverdovende stilte. De band was opgehouden, de mensenmassa uitgedund tot enkelen.

Direct weer bij mijn positieven realiseerde ik mijn verantwoordelijkheid. Ik spiedde de zaal af, en daar aan de rand zag ik haar staan. Met een jongen.
“Well She’s Just Seventien, You Know What I Mean.”
Tijden veranderen, maar veel blijft hetzelfde.

 

 

Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com