Huwelijk in Rajasthan

Else Geraets, huwelijk Rajasthan

Rajasthan wordt gezien als het meest toegankelijke gebied van India en het zijn vooral de kleurrijke mensen, de forten, de paleizen en het heerlijke eten dat toeristen aantrekt.

Het was mijn derde reis naar dit deel van India en in die 20 jaar is er veel veranderd, vooral het wegennet is enorm verbeterd. Toch miste ik de kamelenwagens op de weg die, hoewel levensgevaarlijk, toch zo thuishoren in het woestijnlandschap van Rajasthan.

Maar niet alle dieren waren van de wegen verbannen of misschien werden ze wel oogluikend toegelaten, want duizenden enorme koeien en karbouwen liepen ons op die eerste dag tegemoet op de toch al smalle weg waar nauwelijks voldoende plaats was voor normaal verkeer.Else Geraets, India, huwelijk Rajasthan

Dat leverde naast prachtige foto’s ook een paar angstige momenten op, want om de voorbij razende auto’s te vermijden was ik tussen een paar groepen dieren heen geslipt maar zag toen geen kans meer om terug te komen. Alle aandacht van deze grote jongens met die enorme horens kon ik niet echt appreciëren.

Het was een reis langs bekende en minder bekende plaatsen met als hoogtepunt het Gangaur festival in Udaipur. Maar de avond voor het begin van de trip begon al met een onverwachte uitnodiging om het huwelijk van ons totaal onbekende mensen mee te maken in de tuin van het hotel. Als speciale gasten kregen we alle aandacht en volop te eten en natuurlijk mocht ik uitgebreid fotograferen.

Else Geraets, huwelijk RajasthanVeel van de rituelen tonen sterke overeenkomst met wat ik hier in Thailand heb gezien zoals de feestelijke processie van de bruidegom, het onderhandelen over de bruidsprijs, het doorknippen van het lint dat de toegang tot het feestterrein blokkeert en het geld dat gedurende de hele ceremonie wordt uitgedeeld.

Het wonderlijke is dat terwijl alle gasten aanwezig zijn en de bruidegom met zijn toekomstige schoonvader en mannelijke familieleden bij de pandit (priester) door een ingewikkelde ceremonie gaan er van de bruid geen spoor te bekennen valt. Maar als ze uiteindelijk komt in een schitterende jurk is het tijd voor de fotosessie en alle gasten gaan om de beurt met het bruidspaar op de foto. Dat was voor ons niet zo interessant, maar het gaf ons wel de gelegenheid om met vrienden van het jonge stel te praten.

Matchmakers raken uit, vrouwen kiezen partner zelf

Dat tijden veranderen werd toen wel duidelijk, want vooral in de steden laten veel vrouwen zich niet meer in een huwelijk duwen. Vaak goed opgeleid, willen ze een partner met een gelijke achtergrond en als ze die gevonden hebben, pas dan komen de ouders op het toneel met een ‘match-maker’ om het huwelijk te regelen.

Dat is wel even anders vergeleken met het huwelijk dat we op het platteland van Gujarat hebben bijgewoond. Daar zat een treurige bruid in angstige afwachting van wat er op haar af zou komen. Er kon nauwelijks een lachje af en van haar bruidegom ontbrak elk spoor. In de dorpen is het vaak de gewoonte dat de bruidegom, omringd door zijn vrienden, zich moed indrinkt voordat hij bij het huis van de bruid verschijnt. Dat dit ontaardt in misplaatste dronkenschap is duidelijk met alle gevolgen van dien.

Maar vanavond zou de allerbelangrijkste ceremonie, de eigenlijke huwelijksvoltrekking, pas in de vroege ochtend beginnen en uren gaan duren, dus ik besloot om maar verstandig te zijn en op tijd naar bed te gaan. Maar eenmaal in bed kon ik natuurlijk niet slapen, wetende dat wat ik zo graag wilde meemaken in de tuin plaatsvond. Ik ben dan ook naar beneden gegaan en heb een deel van de ceremonie gevolgd.

Een dosis goddelijke energie

Alle gasten zijn verdwenen en het bruidspaar zit omringd door de naaste familie bij de pandit. Op de grond liggen de bekende offergaven: gele bloemen en fruit, zoetigheid, blaadjes van bloemen en planten en een ijzeren komfoor waar de pandit een vuurtje in maakt. Als dit eenmaal goed brandt loopt het bruidspaar er drie keer omheen.Else Geraets, huwelijk in Rajasthan

Ze zijn met elkaar verbonden met een witte doek dat de verbintenis tussen hen symboliseert en het vuur representeert de goddelijke energie. Het is een beetje angstig want de bruid loopt wel heel dicht langs het vuur maar het gaat allemaal goed.

Dit wordt gedurende de komende uren nog zes keer herhaald, maar dit was niet het moment om mijn slaap over te slaan, dus, al heel blij dat ik er iets van had geproefd, ben ik tevreden naar bed gegaan.

Shekhawati, het noordoostelijke deel van Rajasthan is vooral bekend om zijn prachtige ‘havelis’, de met fresco’s beschilderde huizen. We hebben daar twee dagen rondgelopen en veel gezien en dan blijkt dat hier toch niet zoveel veranderd is sinds de vorige keer.

Een tipje van de sluier oplichten

De vrouwen zijn nog steeds gesluierd en leiden een teruggetrokken leven in hun dorpen. Maar wat is het leuk om ze te ontmoeten en voor je het weet ben je omringd en zonder een man in de buurt tillen ze de sluier toch een beetje op.

We hebben veel bijzondere momenten beleefd, teveel om ze allemaal te beschrijven maar toch wel uniek waren de duizenden pelgrims die soms op blote voeten enorme afstanden afleggen om de Kalai Devi Tempel te bereiken. Voor sommigen is het lopen niet goed genoeg en zij leggen de laatste 15 tot 20 km af door zich op de grond uit te strekken, een lijn te trekken bij hun vingers, op te staan om zich bij de lijn weer te laten vallen!

Rlse Geraets. huwelijk JakasthanMaar er zijn ook groepen die de vermoeidheid van zich af schudden door te dansen tot ze bijna in trance raken, terwijl de vrouwen soms de sluiers terugslaan om zich volledig over te geven aan de dans.

Het absolute hoogtepunt was het Gangaur festival in Udaipur, een van de belangrijkste festivals van Rajasthan. Gana is een synoniem voor Lord Shiva en Gauri staat voor Parvati. Men viert het gelukkige huwelijk van dit goddelijke paar, de huwelijkse trouw, en men bidt voor een lang leven van de echtgenoot. Ook jonge, nog ongehuwde meisjes doen mee aan dit festival omdat ze hopen op een goede echtgenoot en een gelukkig huwelijk.

Het droeve lot van weduwen

In vroeger tijden was het de gewoonte dat een vrouw die weduwe werd door de familie van haar man werd verstoten. Ontdaan van haar juwelen, kaal geschoren en gekleed in het wit zochten ze steun bij elkaar. Of, zoals in Rajasthan, werden ze ‘sati’ om met hun echtgenoot verbrand te worden tijdens de crematie. Reden genoeg, lijkt me, om te bidden voor een lang leven van je echtgenoot.

Het festival duurt 18 dagen en de vrouwen zullen gedurende deze periode vasten en slechts een maaltijd per dag tot zich nemen. Dan op de laatste twee dagen van het festival, in de namiddag, komen de vrouwen in groepen naar het meer en op hun hoofd draagt ieder een ‘idol’ van Gauri of Gana.

 

De beelden zijn soms groot en zwaar en ze zijn vast gezet op een bankje dat de vrouw dan kan vasthouden aan de pootjes. De beelden zijn prachtig aangekleed en versierd met bloemenkransen.

‘Incredible India’ moet ik weer zeggen, ‘incredible’ dat we dit nog allemaal kunnen beleven, ‘incredible’ dat we keer op keer weer ervaren hoe gastvrij men is tegenover vreemdelingen en ‘incredible’ dat men nog steeds gelooft dat een onverwachte gast de ‘God or Goddess in disguise’ is.

©tekst en foto’s: Else Geraets

Huwelijk in Rajasthan werd eerder gepubliceerd in het laatste 2015 kwartaalnummer van De Tegel, magazine van de Nederlandse Vereniging Thailand Bangkok.

 

 

Gerelateerde berichten

1 Comment

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.