Het verhaal van Kip


Haar naam was niet echt Kip; het was Gai, dat betekent kip in het Thais. Thaise vrouwen hebben vaak namen van een arm lang en zijn moeilijk uit te spreken. Daarom krijgen de meesten bijnamen van één lettergreep, zoals Lek wat klein betekent, Daeng, wat rood is, of Wie, Oi of Kung. Kung betekent garnaal. Wat Wie of Oi betekent weet ik niet.

Het verhaal van Kip werd mij een aantal jaar geleden verteld door mijn broer. Zelf heb ik haar nooit ontmoet. Ik zou willen dat het wel zo was, maar ik heb veel andere goede mensen ontmoet met dezelfde vastberadenheid als zij. Mijn broer ontmoette Kip in het vliegtuig van Bangkok naar San Francisco. Haar plan was om een ​​middelbare schoolopleiding te volgen in de Verenigde Staten, een vreemd doel voor een vrouw van begin dertig. Bob, mijn broer, raakte bevriend met haar en hielp haar in Californië, en hoorde na verloop van tijd haar hele verhaal.

Ik heb een aantal onderdelen van het verhaal zelf ingevuld omdat ik me die amper herinner, maar de belangrijke stukjes herinner ik me wel. Ik deelde haar verhaal voor het eerst op de Wentworth Country Club in Rye, New Hampshire met een vriend. Deze vertelde me dat zijn zoon een bachelorsdiploma in bedrijfskunde had gehaald. Ik zeidat een maand met Kip doorbrengen een betere besteding van zijn tijd zou zijn geweest.

Want Kip weet van wanten in zaken. Ze is een expert. Ik denk dat ze les kan geven aan het MBA-programma van Stanford of Harvard. Ze begon haar leven arm; niet arm zoals Amerikanen dat kunnen zijn, maar wanhopig arm. Net als een aantal andere mensen die ik heb ontmoet, besloot Kip op jonge leeftijd om zich uit deze armoede op te werken en nooit meer arm te zijn. Ze wilde een leven leiden ver weg van economische druk. Kip kent de lelijke harde kant van de armoede. Ze kent honger, ontbering, vuil en viezigheid. Maar ze kent ook vriendelijkheid en goedhartigheid van vreemden.

Kip werd op jonge leeftijd wees. Voordat ze tien jaar oud was, kwamen haar ouders om bij een motorongeluk in Bangkok. Als je in Bangkok bent geweest, vraag je je af waarom er niet meer motorrijders omkomen. Kip werd een straatkind, een vuil schooiertje, met haveloos haar, op blote voeten, en met vieze kleren en vingernagels. Sommigen van deze kinderen hebben angst in hun ogen, anderen een vastberaden hartstocht.

Kip vond, zoals veel van deze kinderen, haar weg door snuisterijen, snoep en kauwgom te kopen en dit weer te verkopen aan mensen die vastzitten in de enorme files van Bangkok, kloppend op de ramen van taxi’s met toeristen, smekend bij diegenen in open tuk-tuks terwijl deze toeristen hun portemonnees stevig vastklemmen. Kip wist op jonge leeftijd al het belang van aan- en verkoop. Ze leerde dat er niets gebeurt tot er iets wordt verkocht, een les die de meeste Amerikanen nooit ervaren. Waar Amerikanen leren dat iemand hen een baan geeft om zichzelf uit de armoede te halen, leerde Kip dat voor zichzelf werken de weg uit de armoede was.

Een vreemdeling, een vrouw, had meelij met Kip en nam haar mee naar een huis met een slechte reputatie. Kip’s redder was een prostituee, net als Maria Magdalena. Ik heb een mild oordeel over zo’n vrouw. Ik ben niet bijbelvast, maar ik heb me afgevraagd waarom Maria Magdalena een achternaam had, terwijl de meeste personages  uit de bijbel alleen een voornaam hebben, mogelijk gevolgd door de plaats waar ze vandaan kwamen. Ik weet niet veel over Maria’s leven, behalve dan haar beroep, en dat Christus haar vergaf. Was ze een moeder? Zei haar man drie keer: “Ik wil van je scheiden”, en gooide haar op straat? Was het leven van een hoer veiliger dan dat van een vrouw die door haar man mishandeld en geslagen werd? Is haar man gestorven, of vermoord, waardoor ze geen mogelijkheid zag om haar kinderen te voeden? Had Maria Magdalena geen familie waar ze op terug kon vallen?

 Ik was op een avond, ook jaren geleden, met mijn zoon in Bangkok. We zaten op een terrasje toen een jonge Thaise vrouw kwam aangelopen, hand in hand met een man ongeveer oud genoeg om haar grootvader te zijn. Hij was blank, droeg bruine schoenen met zwarte sokken en een korte broek waar een paar lelijke, bleke, magere benen uitstaken. Het was laat en het was duidelijk wat er aan de hand was. Ik vroeg mijn jonge zoon wat hij van haar dacht. ‘Dit is walgelijk.’

Toen ik vroeg of hij dacht dat zijn moeder ooit zoiets zou doen werd hij boos en antwoordde hard ‘NEE’. Natuurlijk niet. Ik antwoordde: ‘Het zal je misschien verbazen wat je moeder zou doen als dit het laatste redmiddel zou zijn om je eten te geven. Oordeel niet te hard. Misschien heeft deze vrouw kinderen te voeden. Misschien heeft ze die man uitgekozen omdat hij ouder is en ongevaarlijker. Misschien kan ze hem wat meer laten betalen als ze aardig voor hem is. ‘

Gedurende een aantal jaren werkt Kip in ruil voor kost en inwoning in de bar waar vrouwen van lichte deugd en zeden hun beroep uitoefenen. En toen Kip oud genoeg was, nam ook zij dit leven over.

Na een paar jaar leek het alsof Kip een uitweg uit dit leven had gevonden. Een man van begin 50 werd smoorverliefd op Kip en beloofde haar te redden, met haar te trouwen en haar mee te nemen naar het Beloofde Land ergens in Arizona. Ik veronderstel dat de andere meisjes blij voor haar waren. Kip trouwde, kreeg haar Green Card en een Amerikaans paspoort en was op weg naar een nieuw leven! Het nieuwe en ‘gemakkelijke’ leven van Kip was echter van korte duur. Haar redder sloeg en mishandelde haar, terwijl zij tegelijkertijd worstelde om haar weg te vinden in een nieuwe en vreemde cultuur. Op de een of andere manier wist ze te ontsnappen en genoeg geld te sparen om een ​​ticket terug naar Pat Pong Road in Bangkok te kopen, waar ze haar oude beroep weer opvatte en zichzelf net buiten het grimmige bereik van de armoede wist te houden, maar in ieder geval vrij is van misbruik en geweld.

Kip had een beter leven gekend en wilde dit terug, maar nu op haar eigen voorwaarden. Ze belooft zichzelf dat ze uit de armoede zal komen, uit het leven dat ze leidt, en nooit meer arm zal zijn. Kip is vastbesloten en spaart  elke baht die ze kan. Ze geeft slechts het hoognodige uit om rond te komen en leidt een zuinig leven. Ze verkoopt haar waar duur.  Ze heeft geen eigen woonruimte, maar ze zorgt ervoor dat ze schoon is en er goed uitziet.

Er zijn veel arme mensen zoals Kip, maar je ziet het niet als je naar ze kijkt. Ze zijn misschien arm, maar ze kennen het belang en de waarde van reinheid en werk; mensen die hun broekriem aanhalen, aan de slag gaan met een glimlach, en het leven nemen zoals het komt, zonder woede of boosheid.

Ik heb zulke mensen gezien over de hele wereld, onder andere in China, India en Mexico; vooral Mexico.

Mensen zoals Kip weten dat je niet op de overheid kunt rekenen om je te redden. Ze weten dat elke regering twee dingen goed doet: geld afpakken en mensen vermoorden. Enkele regeringen kunnen de orde bewaren en wegen en bruggen bouwen, maar maar weinig regeringen kunnen dit ook goed.

Kip blijft sparen en heeft  al snel genoeg om een​​ 7-11-supermarkt in Bangkok te kopen. Nu heeft ze werknemers, en moet ze voorraad aan- en verkopen. Kip kent de handel en is geen dwaas die makkelijk te bedriegen is. Kip kent de basisprincipes van commercie en wat ze niet weet, slim en vastberaden als ze is, pikt ze snel op. Ze heeft geleerd om snel te hoofdrekenen, kan misschien niet zo goed lezen, maar rekenen kan ze als de beste. Kip is een ondernemer, nu met twee beroepen; overdag werkt ze in de winkel en de halve nacht werkt ze in het oudste beroep ter wereld. Al snel heeft ze genoeg gespaard om een ​​tweede winkel te kopen. Kip heeft dan wel geen diploma, maar ze zou zo professor kunnen worden.

Kip spaart en werkt maar door, maar ze vindt dat er iets ontbreekt  in haar leven. Ze wil naar de middelbare school. Dus doet ze iets wat ik tot op de dag van vandaag niet begrijp. Ze verkoopt haar twee winkels, en stapt in het vliegtuig naar San Francisco, waar ze tijdens de reis naast mijn broer zit. Ze worden vrienden. Hij neemt haar zelfs mee voor een bezoek aan mijn ouders,  die het volledige verhaal van Kip nooit hebben gehoord.

Kip’s wens is uitgekomen. Ze is naar school gegaan en daarna weer terug naar Thailand. Nu bezit en runt ze een taxi vloot en woont ze in een mooi huis, een eind uit de buurt van Nana Plaza. Ze krijgt  twee kinderen bij een Australische man. Het laatst wat ik gehoord heb is dat ze nog bij hem woont. Nee, ze is niet met hem getrouwd. Ze houdt of vertrouwt mannen niet genoeg om met eentje te trouwen. Maar ze houdt van haar kinderen.

Als je ooit naar Bangkok gaat en een taxi nodig hebt, laat het me weten. Ik zal je het nummer van haar taxibedrijf bezorgen. Wees wel bereid om de volle mep te betalen, want Kip geeft niemand korting. Dat heeft ze op haar business school niet geleerd.

Eerder gepubliceerd op Azuldelmar2kr
Vertaald door Rita Raats


John Allen
Over John Allen 1 Artikel
Mijn avonturen hebben me over de hele wereld gebracht. Ik heb jungles gewandeld, Ik heb twintig jaar met mijn eigen boten over de Atlantische Oceaan en de Caraïben gevaren. Ik heb zes jaar met een onderzeeër over de Atlantische Oceaan en de Stille Oceaan gevaren. Ik heb in Aziatische landen gewerkt, waaronder China, Maleisië, Thailand, Korea, Japan en India. Ik heb ook gewerkt in Brazilië en Mexico, Canada en een dertigtal staten in de VS. Ik heb banen gehad in het Midden-Oosten en verschillende landen in Europa. Ik heb nog veel verhalen te vertellen, als ik ervoor kies ze te schrijven.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*