Hemelwater


Ik kijk door het raam naar buiten. De lucht ziet donkergrijs en het regent pijpenstelen. Of ook katten en honden, kikkers, kruiwagens, oude wijven, vrouwelijke trollen. Wat er uit de lucht valt, hangt immers af van de plek waar je woont. Eigenlijk is het gewoon water uit de hemel. Of misschien uit het Walhalla, Djannah, Nirwana, Elysium, paradijs. Want ook waaruit het valt, hangt af van de plek waar je woont.

Goed, het regent dus. Ik denk aan het geweeklaag van mijn Belgische collega en medemens bij zowat elk weertype dat opduikt. “En maar regen, typisch België…”, zegt hij me vandaag op zijn gebruikelijke klimaattoon. Dat dit de eerste regendag sinds twee schroeiend hete weken is, doet er niet toe. Small talk op zijn best. Of op zijn ergst.

Bromfiets
De opmerking werkt als een grauwe lucht op mijn gemoed en mijn gedachten zwerven uit naar Vietnam. Naar Hoi An, enkele jaren geleden. De lucht zag er meer dan vijftig tinten grijs en het regende dag en nacht. Onophoudelijk, dagenlang. Het Franse koloniale verleden indachtig, weet ik niet of er in Vietnam kikkers uit de lucht vallen, maar voor mij was het gewoon water. Véél water. Zóveel water dat straten en pleinen tot kanalen werden.

Ons hotelletje bereiken of verlaten, betekende telkens enkele honderden meters waden. Kniediep. Her en der verschenen zelfs bootjes in het straatbeeld, een perfect aan het klimaat aangepast alternatief voor de veelgebruikte (brom)fiets in dit land.

MeisjeDe Vietnamezen lieten het precies niet aan hun hart komen. Het leven ging er zijn gewone gangetje. De vrolijke ijsventer met zijn kraam, de vriendelijk ogende man op zijn brommer, het glimlachende meisje met haar fiets.

Ik kijk nog steeds door het raam naar buiten. De lucht ziet donkergrijs en het regent nog altijd. De wolken weerspiegelen in het natte wegdek, maar kniediep waden hoeft hier niet. Bootjes zijn er evenmin. Verdrietig ogende voorbijgangers duiken weg, diep onder hun paraplu. Een glimlach is hen te veel. “Typisch België”, denk ik bij mezelf.

 


Renaat Brenard
Over Renaat Brenard 14 Artikelen
Renaat Brenard, vijftiger uit Genk Belgisch Limburg, draagt het motto "leven om te reizen" in zijn schild. Hij is gehuwd met de bevallige Chinese Bei. Inspiratie voor zijn verhalen puurt hij vooral uit zijn inmiddels gigantisch reisfotoarchief.

1 Comment

  1. Prachtig verhaal om ons Belgen eraan te herinneren dat wij geboren zijn om te klagen 😉 en geloof me de dag dat wij het weer zelf kunnen maken staan wij op de eerste rij om…..te klagen want …niet iedereen snakt naar hetzelfde weer!

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.