Na heksenketel een eeuwig visum voor Thailand

Heksenketel.

Dat is het woord dat in me opkwam toen we, na een korte taxirit vanaf Suvarnabhumi, ons tijdelijke onderkomen in Bangkok bereikten. Toch ben ik blij hier te zijn, in ons gehuurde appartement in Prawet, samen met Ooy.

En over Heksen gesproken, ik loop hier nog rond met zowel een schuimende jetlag alsook de licht verontrustende herinnering aan het inchecken op Schiphol voor ogen. Waar de pinnige dame achter balie 24 me vroeg waarom ik alleen een heenvlucht naar Bangkok had. Wanneer ik dan wel van plan was weer terug te komen, aangezien mijn Thaise visum slechts voor drie maanden geldig was? Me aankijkend alsof ik een padvinder was die was vergeten zijn gulp dicht te ritsen bij het op appèl komen.

Daar sta je dan met een halve vliegtuiglading wachtenden achter je. Plus twee rugwervels in de losse verkoop vanwege het gezeul met koffers die het gewicht van een middenklasse auto benaderen. En dan ook nog deze strenge akela als een schier onneembare horde voor je.

Mag ik alsjeblieft naar mijn vlucht?

Moet je gaan uitleggen dat je niet van plan bent om terug te komen. Dat het visum bedoeld is om liefst eeuwig verlengd te worden in het Land van de Glimlach. Dat ik daarheen wil om velerlei redenen. Maar vanaf nu ook om bemoeizuchtige Nederlandse balie-tantes te ontlopen.

Dat alleen al was op dat moment voor mij een goed excuus. En als het visum is gestempeld door het Thaise consulaat, het paspoort niet verlopen, en mijn naam niet boven aan een lijstje van veelgezochte seriemoordenaars prijkt, mag ik dan nu naar mijn vlucht?

Dat zei ik echter niet. Na een controlerend belletje over mijn visum en ticket toverde Eukalypta een volgend probleem uit haar hoge hoed. Mijn laptoptas diende namelijk ingecheckt te worden. Want zie: er was slechts een tas handbagage per persoon toegestaan. Dus of ik nog maar even mijn laptoptas als andere bagage wilde inchecken op de site van de luchtvaartmaatschappij.

En dat zei ze tegen mij. Die al zielsgelukkig was dat het gelukt was online een vlucht te boeken, zonder daarbij op de site van Egypt Air uit te komen voor een enkele reis naar zonnig Cairo. Zou je iemand met een zijden sjaaltje kunnen wurgen? Vast wel. Als je maar gemotiveerd bent.

Dag lief Nederland met je besjaalde bemoeials

Tenslotte werd mij gratie verleend, zolang ik maar plechtig beloofde de tas onder de stoel voor mij te plaatsen. Ik had desnoods beloofd haar nog een ansichtje te sturen, om maar bij dit Checkpoint Charlie weg te komen. Ter plekke werd ik nog wat melancholiek. Dag lief Nederland. Denkend aan jou zie ik loodzware koffers traag langs oneindig irritante besjaalde bemoeials gaan.

Het volgende moment, toen we op het punt stonden doorgelicht te worden door de douane, koos Ooy om haar van thuis meegebrachte Thaise kliekjes te willen verorberen. Terwijl zij haar Vesuvius-worstjes wegtoverde, werden we door minimaal honderd andere passagiers voorbij gesneld. Ik hoefde er echter niet om te treuren, want even later zag ik ze weer. Nu een ellenlange rij voor ons vormend. We waren door het snacken zeker een dik half uur achterop geraakt, met dank aan de ‘we gooien niets weg, want dat is zonde’ houding van mijn schattige wederhelft.

Echter ook dit röntgen-obstakel werd genomen. En zo, al slalommend langs strenge balie-meesteressen, douaniers met argusogen en met achterlating van een halve Kruidvat aan bodylotion bereikten we dan toch ons einddoel van die dag. De zilveren vogel.

Overmand door zwaartekracht bij het toilet

Eenmaal in de cabine was het eerste wat ik deed mijn laptoptas in een bagagerek mikken, daarbij geholpen door een vriendelijke Thaise stewardess. Onze plaatsen bevonden zich achterin, tegen een schot aan. Met als groot voordeel dat de keuken zich pal achter je bevindt en de WC slechts twee stappen verder. En als groot nadeel dat iedere passagier die voor een bezette WC komt te staan, tegen jouw schouder aan wil leunen. Overmand door de zwaartekracht die nabij vliegtuigtoiletten iets vreselijks schijnt te zijn.

Slapen aan boord lukt mij nooit, dus is observeren van de medepassagiers wel een aardig tijdverdrijf. Zeker nadat het hoongelach van de onboard-schaakcomputer bijna tot in First Class te horen was. Het viel me op dat veel medepassagiers tot de categorie ‘Ouderen’ behoorde. De welgepamperde Nederlandse Nivea-variant, maar wel iedere cent aan een ticket gespendeerd proberen terug te krijgen via voedsel, drank en het lastig vallen van de crew.

Rechts voor mij, aan het gangpad, zat een kalende oudere heer. Deze bleek niet van plan ook maar een minuut te verspillen met nuchter blijven op grote hoogte, en gaf ter plekke drie rondjes voor zichzelf. In rap tempo werkte hij vervolgens een blik bier, twee glazen rode, en twee glazen witte wijn weg.

Tsjongejonge, op niveau reizen is een opgave

Lieven Kattestaart, Emigreren, Heksenketel
Zo hoort het op niveau. Volgens Readers Digest.

Dit alleen al tijdens de maaltijd. Hij sloot af op niveau, met een dubbele cognac. Het plastic bekertje verpestte de Ambiance ietwat, maar je kunt niet alles hebben in Economy. Zijn bejaarde achterbuurman dacht daar heel anders over, want die klom zowat over de stoelleuning toen hij dacht dat de stewardess hem bij de tweede ronde met de fles druivensap wilde overslaan. Tjongejonge.

De eerste heer zag ik vele uren later, vlak voor de landing, met zijn kalende hoofd steunend tegen de zetel voor zich. Hij nam de pose aan die je in vliegtuig-rampenfilms altijd ziet net voor de noodlanding. Brace, brace, brace. Of hij aan het bidden was, probeerde extra haargroei te stimuleren door drukpunt-oefeningen, of een goed gesprek voerde met zijn kater kon ik niet ontdekken.

Dan volgt de gecontroleerde crash op Suvarnabhumi. Eega krijgt hier niets van mee, want die heeft de gewoonte zowel bij opstijgen als landen haar ogen dicht te knijpen, of haar gezicht in een kussentje te smoren. Als je niets ziet kan er ook niets gebeuren is het idee hierachter. Struisvogels die de weg kwijt zijn kunnen bij haar dan ook zo op consult.

Generaal doet niet moeilijk

Daarna op naar Arrivals. Ook hier mega-rijen wachtenden voor ons. Eenmaal bij het stempelhokje, sta ik weer voor een dame. Geen sjaaltje ditmaal, wel een strenge pet. Zou mijn visum wel in orde zijn? Anders schopt deze Generaal me misschien meteen weer op de volgende vlucht terug. Dit soort opbeurende gedachten schieten door me heen. Doch mijn paspoort wordt met verwoede klappen afgestempeld, en kletst weer op de balie. Volgende.

Een bliepje op de I-phone. De KPN vertelt me dat ik mij in Thailand bevindt, mocht ik dit broeierige pakhuis soms per vergissing voor het vliegveld van Kaboel houden. En dat bellen hier me duur zal komen te staan, aangezien het niet in mijn ‘bundel’ zit. Altijd fijn iets van thuis te horen.

Even later een vrolijk weerzien met de afhaal-Thai, een nichtje van mijn vrouw. Bij de taxi-opstapplaats kiezen we onder haar bezielende leiding de verkeerde ‘Lane’, want met de halve ton aan overgewicht die we meezeulen had een mini-busje beslist betere diensten bewezen.

Of ik ook van ladyboys hou

Nu wordt alles in een verroeste groen-gele Toyota gepropt, met een Thaise bierpens-chauffeur die duidelijk enigszins boven zijn theewater is. Hij klopt me onderweg tenminste regelmatig joviaal op de arm, en vertelt van Ladyboys te houden. En vraagt waar mijn voorkeur naar uitgaat. Ik hou het maar op vrouwen zeg ik. Jeweetwel, die aparte wezens zonder wormvormig aanhangsel. (Trouwens, probeer eens te zeggen dat je van ladyboys houdt, met je liefhebbende vrouw een halve meter achter je. Veel succes, en nog een prettig verblijf ).

Eeuwig visum voor het paradijs

En nu dus hier, in dit appartement. Op de vijfde gelegen. De kans is groot dat de firma Hitachi hier vroeger ook horizontale guillotines produceerde. De lift die ons naar deze verdieping takelde, beschikt namelijk over de software daarvan. Ben je niet binnen twee seconden in of uitgestapt, is de kans groot dat je een lichaamsdeel achterlaat.

De bokskampioen met het blauwe fietsje

Vanmorgen keek ik vanaf ons zonnige balkon neer in de drukke soi. Vol geparkeerde auto’s, wasserettes, en woekerende potplanten. Een klein jongetje kwam aanrijden op zijn splinternieuwe blauwe fietsje. Zo nieuw, dat het plastic nog om zijn frame zat. Hij parkeerde de blauwe bolide tegenover ons balkon en ik kon dus eens op mijn gemak gadeslaan hoe men hier een nieuwe kinderfiets uitpakt. Met hulp van een vriendelijke passant werd in enkele minuten alle plastic aan flarden gerukt, op straat gemikt en ter plekke vergeten.

Even later was het kind op zijn glimmende fietsje vertrokken voor een proefrondje langs al zijn vriendjes, en ook de passant wandelde verder. Het plastic bleef eenzaam achter als een vormeloze hoop. Tot er een brommer langskwam, en de rijwind daarvan de hoop nog vormelozer maakte, en over de hele soi verspreidde. Waar het nu langzaam een wordt met de omgeving.

Ooit zullen de Thais in hun eigen rotzooi omkomen, ik ben er zeker van. Tot die tijd rijden ze trots op nieuwe blauwe fietsjes rond.

We hebben vandaag ook even kennis kunnen maken met onze overbuurtjes op de galerij. Tenminste, de vrouwelijke helft daarvan. Een lief mens. Zachtmoedig en zorgzaam zoals alleen moeders dat kunnen zijn. Kan zo in een ANWB-gids over Thailand. We zagen hoe ze haar zoontje subtiel een lichte berisping gaf voor het te laat thuiskomen. Na een verbale schrobbering die een gehard viswijf nog zou laten blozen, mepte ze hem vol tegen het kinderkopje. En hoe. Het leek wel of iemand met een achterham tegen een houtblok sloeg. Zoontje gaf echter geen kik. Of hij was het gewend, of van zichzelf als menselijk beton. Als daar geen goeie bokser uit groeit…

Zoals gezegd, een lief mens. Zo’n vrouw waarvan je later leest dat ze na drie dagen vermist te zijn werd aangetroffen in een vuilcontainer, ernstig bebloed en slechts gekleed in een roestig broodmes. Enige verdachte: haar zoon. Vrijspraak volgde echter nadat buurman farang verklaarde dat verdachte ten tijde van het misdrijf bij hen thuis aan een glaasje Fanta zat.

Kortom, het Thaise avontuur is begonnen.

Eerder geplaatst op 18 januari 2017

Lees ook: De Thaise leerschool van Cor Verhoef: Overstay!

Over Lieven Kattestaart 104 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).

11 Comments

  1. Leuk geschreven Lieven, luchtig en niet al te serieus. Zo’n regeltante kun je ook treffen in Thailamd of elders om maar wat te noemen. Ik ga uit van gespot over dat ‘verschrikkelijke’ Nederland vs het ‘helemaal.fantastische Thailand’ van de stereotype zure mannen brigade. Ik wens je succes met settelen ergens in Thailand. Geniet er van samen met jouw Ooy.

    Groot gelijk dat dat niet BKK is. Een metropool is niets voor mij, de middle of nowhere met de eerste buren een kilometer verder lijkt mij ook niets, een buitenwijk van een gewone stad of groot dorp zou mijn voorkeur hebben. Diverse faciliteiten op loop, fiets/scooter afstand maar geen gekkenhuis aan mensen en wegverkeer waar je jezelf doorheen moet worstellen.

    • Beste Rob
      Het is inderdaad wat spottend bedoeld, en zeker niet om Nederland af te branden of Thailand tot Hof van Eden te verklaren.
      Beide landen hebben hun voor en nadelen.
      En baliemedewerkers die vervelend kunnen doen.
      Wat voorkeur voor woonomgeving betreft ga ik geheel met je mee.
      Bangkok is geen plaats waar ik me ooit echt thuis zal gaan voelen, dat weet ik bijna wel zeker.
      Dus word het een rustiger stekkie verderop in Thailand
      Dank voor je reactie.

  2. Ik heb wat afgelachen met de beschrijving van je oudere heren die niets van de rijkelijk gevulde tafelen hoog in de lucht willen missen. En van je Hollandse regelnicht.
    De laatste keer, oktober vorig jaar, vulde de immigration officer op Suvarnabhummi zelf een arrival card voor me in, omdat ik nogal onduidelijk geschreven had. Ik had haar een kus kunnen geven, maar weerhield me. Waar doen ze dat nog?
    Je bent een knap waarnemer, Lieven. Ik genoot van je beschrijvingen. Wat zijn Thaise mensen toch geduldig met falang! Wij zouden al lang uit onze krammen geschoten zijn.
    Ik bewonder je beslissing voor the full Thailand. Veel geluk in de toekomst. Voorlopig ben ik nog te week en pendel tussen twee werelden.
    Ik kijk uit naar

  3. Een grotere overstap van Sommelsdijk naar Bangkok kan ik mij niet bedenken. Maar Bangkok is maar tijdelijk heb ik begrepen. Straks in waarschijnlijk net zo’n gezapige omgeving als rondom Middelharnis. Kijk zeer uit naar je verslagen hoe het je daar vergaat.

    • Beste Bert,
      die overstap is inderdaad gigantisch. Van het toch redelijk ingeslapen dorp Sommelsdijk, naar dit betonnen geweld.
      Maar het is inderdaad maar tijdelijk, want ik zou hier in Bangkok waarschijnlijk niet kunnen aarden. En wil dat ook niet.
      Onze plannen liggen elders, maar daar vertel ik later wel meer over.
      Vriendelijke groet, Lieven.

  4. Van de hel in de hemel. Welkom in Taailand. Geniet er van en laat ons weten wat er allemaal met je gebeurt. Spannend hoor.

    • Beste Tino, bedankt voor het welkom.
      Ik zal proberen alles neer te pennen wat er zoal gebeurt, en spannend is het inderdaad. Dat begon eigenlijk al in dat moeras achter die dijken, genaamd Holland. Was al bang dat ik op de valreep aan mijn haren terug zou worden getrokken.

    • Dank je wel Cor.
      De volgende Bangkok-aflevering zal wel even op zich laten wachten, want bevindt me op dit moment in een stiltegebied, genaamd Isan. Bij schoonmoeder. Bangkok zelf zal geen favoriet worden van mij, ben ik bang.
      Het is me gewoon te groot, te druk, en te gejaagd. Na vijftig jaar in een dorp als Middelharnis/Sommelsdijk is dat natuurlijk ook niet zo vreemd. Maar er gebeurt hier wel van alles, en dat is natuurlijk prima om stukjes op TT mee te vullen.

  5. Heerlijke brok leesgenot Lieven, lekker zitten genieten van je schrijfsels languitgerekt in mijn relaxzetel op de veranda. Welkom in Thailand!

    • Dank je wel Roger. Blij dat je de ervaringen om hier in Thailand te komen lezenswaardig vond.
      Vriendelijke groet, lieven.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*