Hallo bank. Doet U ons maar twee punt zes miljoen…

Cor Verhoef, Suburbia, Huis
.…huiseigenaren….

We hebben een huis gekocht. Herstel. We zijn naar een bank getogen, onze recentelijk geboren zoon, kraaiend in de wandelwagen voor ons uit duwend, en leenden daar een bedrag dat ons gedurende de komende dertig jaar de illusie geeft dat we een huis bezitten.

De realiteit is anders, maar daar gaat het nu niet om.

Waar het om gaat is dat we nu in een wijk wonen waar ik vroeger nog niet dood aangetroffen wilde worden. En waar ik nu wil sterven, het liefst over veertig jaar. Hier gebeurt nooit wat. De security guards fietsen zwaaiend voorbij, de palmen wuiven tegen de blauwe lucht, je kunt hier een half uur breeduit op de weg gaan liggen en niemand die je dood rijdt, omdat er geen verkeer is en ik kan hier fietsen zonder handen aan het stuur.

Het is suburbia bij uitstek. En het is mooi…

Cor Verhoef, Suburbia, Huis
Dit beeld vraagt om begrip van Verhoef-makelij. ©Ultra-suburbanesque.

Vijftien jaar in de op hol geslagen draaimolen van Bangkok gaat op een gegeven moment aan je vreten. De teringherrie, de stank, het massale. En bovenal, het gebrek aan speelruimte, mogelijkheden voor kleine kinderen.

Ik ben zelf in Papendrecht opgegroeid en er gillend vandaan gerend richting Rotterdam toen ik zeventien was. Wat ik mij tijdens die vlucht niet realiseerde was dat het slootje springen, vissen, bootje varen, het liggen in het gras van de ligweide van het plaatselijke zwembad, hopend een glimp op te vangen van het ontluikende schaamhaar onder de bikini van Joke, een jeugd was geweest die eigenlijk iedereen zou moeten hebben.

Onze Leon dus ook. Bangkok heeft nauwelijks iets te bieden voor jonge kinderen. Niets eigenlijk. Duf en plastic entertainment in shopping malls. Nu wonen we in het groen, het prachtige groen..

Cor Verhoef, Suburbia, Huis
De Oude Stempel in element: kijk mamma, zonder voeten

Ik ben van de oude stempel. Leon moet voor zijn 7e levensjaar minstens een keer Tarzan zijn geweest. Of Winnetou. Wachtend op Old Shatterhand. In de kruin van een rain tree. Met het pijl en boog rustend op zijn knie.

Nee, doe mij maar zo’n huis in een moo baan. Kost wat, maar dan heb je ook wat. Wat jij, Leon?

Cor Verhoef
Over Cor Verhoef 41 Artikelen
Geboren Rotterdammer Cor Verhoef werkt sinds 2004 als leraar Engels aan de Nairong middelbare school in Bangkok, de metropool waar met zijn echtgenote en docent Ning (‘Priceless woman’) woont. Na zijn opleiding aan de lerarenopleiding van de Hogeschool Rotterdam en Omstreken werkte hij in de horeca en als reisagent in Mexico en Guatemala. Via de NBBS belandde hij in najaar 2001 in Thailand. Inmiddels zijn Cor en Ning de trotse ouders van zoon Leon.

4 Comments

  1. Als me iets een verschrikking lijkt dan is het wel om óf in het centrum van een grote stad (laat staan metropol) te wonen of in een boerengat. Ik kom uit een dorp, woon in een naburig dorp, stad in de Randsand op fiets afstand. Prima. Moet hier niet op de weg gaan liggen maar kan blind oversteken moet nog wel lukken. Zo zou ik het ook in Thailand graag zien mochten de nu onwaarschijnlijke migratie ooit plaatsvinden.

    • Ik heb over het algemeen altijd met veel plezier in Bangkok gewoond, maar de laatste tijd begon ik me steeds meer te ergeren aan die alomtegenwoordige, door Thais aanbeden kolereauto’s die de stad in toenemende mate onleefbaar maken. Er is geen ontkomen aan. Overal ter wereld hebben steden autovrije zones waar je gewoon lekker kunt lopen. De gedachte om een stadsdeel autovrij te maken is voor de Thaise stadsbestuurders een krankzinnige gedachte. Als het zo doorgaat is Bangkok over 15 jaar letterlijk onleefbaar.

  2. Twee punt zes miljoen om cowboy en indiaantje te kunnen spelen. Ben zelf ook van de oude stempel en vind het een prima plan.
    Jeugdherinneringen aan voetballen op straat, belletjetrekken, verstoppertje spelen of tikkie- jij bent ‘m zijn onbetaalbaar.
    Veel geluk met de nieuwe woning Cor.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.