Hallo 2018! Bert van Balen: Tropenjaren

De voorspellende kracht van plaatjes

Uit het raam kijkend probeer ik het plaatje van het heden over het plaatje van vorig jaar te leggen. Een buitengewoon deprimerende bezigheid. Keek ik vorig jaar vanuit mijn appartement in Mae Jo op het zwembad waarin ik diezelfde dag een kloeke duik zou nemen, nu kijk ik in het Rotterdamse naar een half bevroren slootje en een sneeuwberg die zich heeft opgehoopt tegen de villa van mijn gefortuneerde weduwe.

Ik ril, dicht tegen de verwarming staand om mijn benen op te warmen. ‘U zult meer moeten gaan wandelen,’ zei dokter. ‘Goed voor de bloedsomloop. Krijgt u vanzelf weer wat warme benen.’ Wandelen. Ik zie op dit moment van schrijven besneeuwde straten en stoepen en moet er niet aan denken een voet buiten de deur te zetten.

Twaalf jaar is mij dit beeld van een Hollandse winter bespaard gebleven, en niet alleen het beeld maar ook de driedimensionale beleving hiervan. Waarom ik hier ben en niet daar heeft alles te maken met de tand des tijds en de afbraak van de lichamelijke conditie. Doet feilloos zijn werk. Asynchroon overigens met de lenige geest van een tussen de achttien- en veertigjarige die de wereld aankan met een flinke portie zelfoverschatting. Deze twee beelden over elkaar heen leggen en de zelfoverschatting verdwijnt als de gevallen sneeuw voor de hopelijk snel terugkerende zon. Hopen dan maar op 2018. Hopen dat het getal iets magisch in zich draagt, het  de stand der sterren zo laat zijn dat vrede op aarde neerdaalt of toch op z’n minst mijn lichaam dat teruggeeft waar mijn geest om vraagt.

Bert van Balen, Hallo 2018!, Tropenjaren

Zo uit het raam starend is het niet alleen de herinnering aan vorig jaar om dezelfde tijd, maar gaat het verder terug. Vele malen kerst en oudjaar vieren in de tropen geeft een totaal andere beleving van deze door de mens bedachte feestelijke dagen. Mij heeft het nooit zoveel gezegd omdat ik geen gelovig iemand ben en het overgaan van het ene getal naar het volgende mij evenmin iets doet omdat getallen mij altijd in verwarring brengen. Het zijn meer de herinneringen aan hoe het was met als vanzelfsprekendheid wat niet meer is. Uit het raam starend laat ik veel gebeurtenissen de revue passeren en ervaar tegelijk hoe het menselijk brein zichzelf kan beschermen door de goeie herinneringen de boventoon te laten voeren en de slechte te elimineren of te reduceren tot iets ridicuuls.

Die slechte herinneringen zijn er echter wel degelijk. Deze komen vaak bovendrijven in gesprekken over gebeurtenissen en belevingen in het land waar ik zolang verbleef. Je kunt er dan niet onderuit ook iets te zeggen over de nadelen van het geachte paradijs met zijn prachtig gelegen golfbanen, de stoet aan prachtig mooie en willige vrouwen en het heerlijke eten. Het eten begon ik na een jaar al te verafschuwen. De stoet aan prachtig mooie en willige vrouwen mocht ik op geen enkele manier benaderen van mijn toenmalige vriendin, op straffe van verlies van kapitaal en bezit. De prachtig gelegen golfbanen verhoogden elk jaar hun prijs naar uiteindelijk een Europees niveau. Voor mij onbetaalbaar dus.

Bert van Balen, Hallo 2018!, Tropenjaren
Stoeten…..
Afb. Bangkok Coconuts

En toch, mijn herinneringen trekken mij terug naar de overweldigende natuur in het berggebied ten noorden van Chiang Mai. Ze roepen beelden op van tochten met de auto over voor mij destijds nog onbekende wegen en karrensporen die je naar dorpen voerden waar de tijd had stilgestaan. En als ik iets vergeten ben, word ik eraan herinnerd door mijn Speeltje, waarmee ik dagelijks contact onderhoud via Messenger. Wanneer ik weer terugkom. Wanneer ik haar weer meeneem door ook voor haar onbekende gebieden.

De vraag drukt zwaar op mijn gemoed. ‘Kom maar hier naar toe,’ zeg ik vaak. ‘Dan laat ik voor jou echt onbekende gebieden zien. Half dichtgevroren sloten en vaarten, molens waar de sneeuw tegenaan geplakt zit. Hoe de Noordzee aangestuurd door een forse Noordwester onze duingebieden en dijken teistert. Waar de terrassen leeg zijn, de bomen kaal, de mensen warm ingepakt snel over straat lopen, grijs in hun winter-outfit, het hoofd gebogen tegen de ijskoude lucht die bezit heeft genomen van de lage landen.  Zij durft niet. Ook zij zal moeten leren leven met de herinneringen.

Zo zal over een jaar 2018 ook niks meer zijn dan een herinnering. En wat kunnen wij leren van herinneringen? De Ezel weet het nadat hij zich stootte aan een steen.

 

 

Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com

2 Comments

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.