Groeten uit Holland 5


Enkelvoud

 

‘Is dit van u?’, vraagt het meisje achter de kassa van mijn buurtsuper. Ik ben vergeten een dwarslatje op de lopende band te leggen. De boodschappen van de oude mevrouw achter mij dreigen zich te vermengen met de mijne.

Nu ja, veel kan er niet mis gaan. Ik heb alleen maar shampoo op de band gezet. Andrélon staat op de lila flacon. ‘Voor krullend haar’. Ik had ook kunnen kiezen voor glanzend haar. Of voor anti-roos. Maar ooit ben ik een verbintenis aangegaan met het merk ‘Andrélon’, voor krullend haar’, in de hoop dat ik ooit eruit zou komen te zien als mijn idool Bob Dylan.

André van Leijen, Haar, Coupe
… Dylan koppie…

Het is anders gelopen. Voordat mijn haren ook maar de kans kregen zich enigszins te krullen, al was het maar een enkele Bill-Haleylok of desnoods een coupe Kuifje, waren ze al nagenoeg verdwenen, zodat ik meer heb van Pim Fortuin dan van Bob Dylan.

Het wicht achter de kassa kijkt me vragend aan. Om haar mond begint zich een glimlach te krullen. De oude mevrouw achter mij draait zich naar me toe. Vergis ik me, of kijkt ze over haar brilletje naar de plek waar ooit mijn haargrens was?

Er komen beelden op van de eerste keer dat ik naar de kapper ging. Dat was op de Marnixstraat in Amsterdam, vlakbij de Rozengracht. Mijn vader had me op een hoge kruk gezet. Aan de wand hing een slingerklok, zo eentje die je met een deurtje dicht kon doen. Mijn vader had me verteld dat de zeven geitjes zich daarin verscholen, als de wolf langs kwam. Ik was doodsbenauwd en begon te huilen. Niet omdat ik bang was voor de wolf, maar omdat ik bang was voor de kapper met zijn witte jas. Ik dacht het pijn zou doen, als hij mijn haar zou knippen.

Ook de laatste keer herinner ik me. Dat was in Schiedam. Via de spiegel keek ik in de ogen van de kapster. Ze vroeg hoe of ik mijn haar wilde hebben.

En weer werd ik doodsbenauwd, nu vanwege het woord ‘haar’ dat ze gebruikte. Ze had het niet over mijn haren, maar nadrukkelijk over mijn haar. Enkelvoud. De laatste die ik had, zo voelde het. Eindelijk voelde ik de pijn, waarvoor ik als jochie zo bang geweest was.

‘Zal ik uw haar eerst even wassen?’, vroeg ze. En ‘zal ik uw haar naar voren doen of naar achteren? Of zal ik uw haar alleen even bijpunten?
‘U blijft van mijn haar af’, zei ik en ik ben weggelopen.

André van Leijen, Haar, Dylan

Sindsdien verzorgt mijn vrouw liefdevol ‘mijn haar’. ‘Goh, wat zijn je haren weer gegroeid’, zegt ze dan. Ik houd van mijn vrouw.

‘Van u?’, vraagt de troela achter de kassa nogmaals.

En plotseling weet ik wat ik moet zeggen: ‘Dacht je dat ik hier voor niets stond? Gebruik toch je hersen.’
Maar ik zeg: “ja, die is van mij.
‘Prettige dag nog’, zegt ze.


André van Leijen
Over André van Leijen 178 Artikelen
André van Leijen (1947) is schrijver en bioloog. Hij heeft les gegeven aan de Hogeschool Rotterdam en aan een middelbare school in Spijkenisse en in Vlaardingen. Hij ontwikkelde er lesmateriaal voor de natuurwetenschappelijke vakken en publiceerde in diverse bladen. Na zijn pensionering reisde hij met zijn Slowaakse vrouw vijf jaar over de wereld. Inmiddels zijn ze terug in Schiedam, waar André een boek heeft geschreven over zijn belevenissen. Het is te bestellen via bol.com, via alle boekhandels in Nederland en via het redactieadres van Trefpunt Azië: post@trefpuntazie.com Titel: Beste Reizigers ISBN: 978-94-6345-888-7 Prijs: 14,95.