Goodbye en vaarwel

Roger Stassen, Facebook, Vaarwel

De Pose

 

Ze maande haar zus aan om halt te houden en de auto langs de kant van de weg te parkeren. Ik had al minutenlang ooh’s en aah’s gepreveld terwijl ik vanop de achterbank het landschap bewonderde.

Het is sterker dan mezelf. Ik raak in vervoering bij het aanschouwen van schoonheid. In dit geval de prachtige panorama’s van Noord-Thailand. Van water verzadigde akkers en rijstvelden, het is tenslotte regenseizoen, afgeboord door een heuvelkam die de grens met Laos volgt. Het allerfriste groen en in tientallen varianten, om van te duizelen! Gezwollen beken met kolkend bruin onderweg naar rivieren die geen bijkomende hectoliter meer aankunnen. Honderden witte stippen tussen de rijstvelden die geregeld opvliegen en reigers blijken te zijn.

Ik moest haar volgen en kreeg haar smartphone aangereikt.
“Neem foto’s”.

Roger Stassen, Facebook, Vaarwel

Ze nam een pose aan, handen in de zij tegen een dikke boom met ruwe schors… mooie compositie met zacht/ruw contrast.
Dan wijst ze naar de verte, de tweede foto.

Het is een boodschap voor haar Facebook vrienden in België.
“Dit missen jullie, ons geboorteland blijft zelfs tussen de regenbuien een paradijs.
Straks zal ze het posten.

Jaloezie of echte vriendschap

Wekt ze hiermee geen jaloezie op, vraag ik me af?
Ginds moeten mensen werken, kinderen naar school brengen, boodschappen doen, eten koken, kostbare tijd verliezen in de file of tijdens het wachten op de tram of de bus.
Ginds moeten mensen sparen voor later, hebben ook maar een beperkt aantal dagen vakantie.

Geldt hier ook hoor, je reinste geploeter van ‘s morgens tot ‘s avonds. Die rijstvelden zijn er niet bij toverslag gekomen.
Hebben we zelf ook meegemaakt, de ratrace jarenlang, er scheen geen eind aan te willen komen.
Ze wil haar geluk delen, denk ik. Kijk ze jubelen, hoor ze het uitzingen van vreugde.
Je deelt je leed en je geluk, daarvoor heb je vrienden.

Roger Stassen, Facebook, Vaarwel

Maar is dat wel zo?
Ik heb zo mijn twijfels.
De mens is een groepsdier wordt gezegd.

Toch vind Ik dat we eigenlijk allemaal meer individualisten geworden zijn. Onze samenleving is een verzameling individuen met nood aan netwerken uit overlevingsdrang dus eigenbelang.
Tal van diegenen die straks haar foto’s bekijken zullen gemengde gevoelens hebben. De aard en de samenstelling van de mengelmoes heb ik het raden naar. Zal er een vonkje warme vriendschap te bespeuren zijn tussen flarden afgunst, nijd en zie-haar-daar-pronken-met-haar-geluk?

Een facebookloos bestaan

Vergeet het. Wij zullen nooit echt weten wat er in de hoofden van de geadresseerden omgaat. De vind-ik-leuks en de smileys fungeren als kleine maskertjes, de facebookwereld is een fakebookwereld waar schijn triomfeert.
Dit is mijn ongelikte visie.

Ben ik nu een negativist of spreek ik de onverdoezelde pijnlijke waarheid?
Ik schrijf dit de tweede dag van mijn facebookloze bestaan.
Zal ik even eerlijk zijn? Niet uit vrije wil.
Mijn account is geblokkeerd.
Daar was ik helemaal niet blij om, kreeg bijna een beroerte.
Het was een te groot deel gaan uitmaken van mijn bestaan zodat ik bijna hysterisch werd door het gemis. Als een roker wiens rookwaar wordt afgenomen.

Facebook vroeg mij of ik wel de echte was omdat ik me nu in ander land bevond en of ik dat wilde bevestigen door mijn paswoord te geven.
Paswoord?
Hoe was dat verdomde paswoord ook alweer dat ik ooit eens had ingevuld, destijds jaren geleden?
Oh, paswoord vergeten, dat kan.
We zullen een code sturen via een sms naar het door u opgegeven telefoonnummer.
Euh, heb natuurlijk al sinds lang een ander nummer.
Dan sturen we het naar je mailadres was de voorgeprogrammeerde oplossing.
Euh, heb natuurlijk al sinds lang een ander e-mailadres in gebruik.
Het werd een halve dag lang zweten, puffen en zoeken naar mogelijke oplossingen die geen resultaat opleverden.
Het begon danig op mijn zenuwen te werken.

En toen schoof het laatste restje gezond verstand een idee naar voren, een restje hersencellen dat ergens in een achterkamertje van mijn brein jarenlang ongebruikt was gebleven.
Ik dacht: Roger jongen je bent 31 jaar geleden gestopt met roken, een huzarenstukje, een heldendaad, een zegen voor je gezondheid en die van de mensen uit je omgeving. Wat zou je ervan denken om, vanaf vandaag en dit voor de rest van je leven facebookloos te blijven?
Een waanzinnig idee!
En net als bij de eerste sigaretloze dag werd ik overmand door twijfels. Je brengt jezelf hierdoor in totale afzondering, je wordt een outcast, een zonderling, een paria, je hoort er niet meer bij, Help!!!

Totdat ik de eerste regels hier bovenaan begon te schrijven, als een soort afkicktherapeutisch bevrijdende handeling.
Ze mogen dat geblokkeerde account in hun r… steken.
Hallelujah, ik ben bevrijd!

Gerelateerde berichten

5 Comments

  1. Laatst zat ik bij een lezing. Er werd gesteld dat je niet meer zonder facebook kunt. Volgens mij gaat dat juist heel goed. Mooi verhaal, Roger.

  2. Mooi geschreven Roger, heb het ook een paar jaar mogen meemaken.
    Nu ja, je kent de fietstochten…..
    Heerlijk!
    Facebook? who needs Facebook?

    Groetjes, Leo

  3. Een leerrijk verhaal…ik heb er weer wat van opgestoken.?.En je bent heus niet de enige zonder facebook ! Wees blij , alweer een zorg minder….ps leuke foto’s…we komen het ginder zelf bekijken ?.Grtjs

  4. Een verhaal rijk aan beelden en ideeën. Met een voortvarende drive.
    En de schrijver deelt zijn overvloed zomaar met ons.
    Mooi toch.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.