Gerard Smit over de geneeskunde in Thailand. Deel 1: De verschillen.


Eens kreeg ik een patiënt op mijn spreekuur. Ik wilde haar verwijzen naar een specialist in ziekenhuis A. Maar de patiënt wilde niet. Ze zei dat ze liever naar ziekenhuis B wilde.
Waarom, vroeg ik haar. Is de behandeling in ziekenhuis B dan beter?
Nee, zegt ze, maar het eten wel.

Het is een van de talrijke anekdotes die Gerard Smit uit zijn dertigjarige praktijk als huisarts in Hoogvliet vertelt. Gerard is een spraakwaterval, die nog altijd vol enthousiasme is over zijn vak. Sinds hij gepensioneerd is, woont hij samen met zijn vrouw Elmi voor een deel van het jaar in Hua Hin. Daar hield hij enige tijd geleden een voordracht voor de Nederlandse Vereniging. Het ging over wat de verschillen zijn tussen de geneeskunde in Thailand en die in Nederland en wat je zelf kunt doen bij klachten.

Redactie Gerard Smit Geneeskunde in Thailand Gerard Smit
Gerard Smit bij een fruittentje in Hua Hin

In dit tweeluik geven wij een resumé van zijn voordracht. Vandaag het eerste deel: de verschillen.

Geneeskunde in Thailand en Nederland
Nederlanders denken wel eens dat de geneeskunde in eigen land beter is dan in Thailand. Mij zul je zoiets niet horen zeggen. Ook niet dat de geneeskunde in Thailand beter is. Want wie bepaalt wat goed of slecht is? Wat zijn de criteria? Maar anders is het wel.

Nederland
In Nederland gaat het doorgaans zo. Hebben we vage lichamelijke klachten, bijvoorbeeld ergens pijn, een beetje koorts of spierpijn, dan gaan we meestal niet gelijk naar de dokter. In voorkomende gevallen lopen we naar het medicijnkastje, dat vrijwel altijd in de badkamer hangt, en nemen een paracetamolletje. Zelfmedicatie heet dat.

Gaan de klachten niet over of nemen ze toe, dan gaan we naar de huisarts.
Die behandelt je direct of na extra onderzoek bij lab en/of röntgen. Is verwijzing naar een ziekenhuis zinvol, dan gebeurt dat gericht met meegeven van een verwijsbrief met relevante gegevens, een medisch paspoort, betreffende voorgeschiedenis en medicatie. Is de behandeling daar niet naar wens, dan kan een verwijzing naar een andere specialist door de huisarts verzorgd worden.

Thailand
In Thailand gaat het anders. Ook daar kun je aan zelfmedicatie doen. Geeft dat onvoldoende resultaat, dan ga je niet naar een huisarts, maar naar de apotheek.

Redactie Gerard Smit Geneeskunde in Thailand Apotheek
In Thailand ga je eerst naar een apotheek.

De apotheker leert in zijn studie welk medicament bij een bepaalde diagnose moet worden voorgeschreven, maar is niet opgeleid om zelf de diagnose te kunnen stellen. Hij/zij mag je zelfs niet onderzoeken. Hoe kan dan een op maat gesneden advies gegeven worden? Dat gaat niet. Daarom worden zwaardere pijnstillers en antibiotica gemakkelijk geadviseerd.

Ook krijgt de apotheker geen feed back, leert niet van zijn handelen. Als je dankzij of ondanks het advies beter wordt, ga je niet er heen om hem dat te vertellen en als die fout zat, ziet hij/zij je nooit meer terug.

Pas als het advies van de apotheker onvoldoende resultaat geeft, ga je naar het ziekenhuis.
Je wordt ontvangen bij het loket en je doet je verhaal. Maar in hoeverre is die persoon medisch geschoold? Is het een secretaresse, een doktersassistente, een verpleegkundige of een arts? Heb je voldoende gegevens bij je om goede informatie te geven? Hoe dan ook, je wordt verwezen naar een specialist.

Redactie, Gerard Smit Geneeskunde in Thailand, Bangkok Hospital
Helpt de apotheker niet, dan ga je naar het ziekenhuis.

De aangewezen specialist doet zijn uitgebreide routineonderzoek, stuurt je naar röntgen en lab, misschien ook ECG en handelt naar de bevindingen. Als er geen afwijkingen worden gevonden, geeft hij in ieder geval een recept, want een medicijn wordt verwacht. Meestal krijg je antibiotica. En dan maar hopen dat het helpt.

Maar stel nu, dat dat geen goed resultaat geeft. Dan denk je al gauw, dat die arts niet bekwaam is en dan ga je een ander ziekenhuis. En daar krijg je natuurlijk weer het zelfde specialisme. Want relevante gegevens van eerder onderzoek heb je niet bij je. Die arts doet weer het zelfde routineonderzoek, dat je al eerder in het vorige ziekenhuis hebt ondergaan. En weer krijg je geen duidelijke diagnose. En weer krijg je een medicijn: “God zegene de greep”. Je hebt intussen al aardig wat onderzoeken gehad.

De conclusie die je daarna trekt is: die specialist is ook niet goed. Maar je realiseert je niet, dat je niet bij het verkeerde ziekenhuis bent, maar bij het verkeerde specialisme. Ik ken een geval van iemand die langdurig patiënt was bij een longarts, terwijl een KNO- arts nodig was. Iemand anders belandde langere tijd bij KNO- artsen, terwijl een kaakchirurg het juiste specialisme was.

Ook is het zo dat verschillende specialisten in hetzelfde ziekenhuis patiëntengegevens slecht uitwisselen. Voeg bij dit alles het feit dat artsen in Thailand meestal meer medicamenten voorschrijven dan de Nederlandse en je ziet in hoe belangrijk het is om essentiële informatie bij je te hebben. Waar je ook naar toe gaat, desnoods op je mobieltje.

Redactie, Gerard Smit, geneeskunde un Thailand, Medisch paspoort
Altijd bij je hebben…

Conclusie
Zorg dat je in Thailand altijd jouw “medisch paspoort” bij je hebt. Daarin staan gegevens over
1] chronische ziekte: diabetes mellitus, COPD, epilepsie, hartritmestoornis, angina pectoris, psychiatrie;
2] medicijnen: naam, sterkte en dosering;
3] allergie: medicijnen, noten/ pinda, kiwi;
4] vroegere ziekten en ingrepen (in de tijd van voor de kijkoperaties, werden duidelijke littekens gemaakt en kan je als arts bij lichamelijk onderzoek al veel vermoeden: bv. blindedarm, galblaas, liesbreuk etc. Nu blijven er slechts minuscule littekens over, die geen verdere informatie opleveren).

Ook als je nooit iets ernstigs hebt gehad, is het raadzaam dat je een medisch paspoort bij je hebt. Mocht je namelijk klachten krijgen die op een serieuze aandoening wijzen, dan weet een arts of je dit al eerder hebt gehad of dat het iets nieuws is.

Volgende keer: Wat kun je in Thailand zelf doen om ziektes te voorkomen en te behandelen?


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Redactie
Over Redactie 791 Artikelen
De auteursnaam van de redactie van Trefpunt Azië. Wij publiceren onder deze naam berichten van de redactie en bijdragen die niet onder naam van de bron kunnen worden geplaatst.