Genieten bij een zwembad in Chiang Mai

Bert van Balen, Zwembad, Jongeren

Het water in het zwembad achter mijn appartement is gerimpeld door een lichte bries. Zittend op mijn balkon met uitzicht op het zwembad, probeer ik te bepalen uit welke richting de wind komt. Mijn tijd bij de zeeverkenners helpt.

Ik kijk hoe laat het is. Even over twaalven. De zon staat dus vrijwel recht in het Zuiden. Als ik mijn gezicht naar de zon toegekeerd hou, dan is links van mij het Oosten en rechts het Westen.

De wind waait vanuit het Westen. Tenminste, hier over het zwemwater. Elders zou het best vanuit een andere richting kunnen zijn omdat de wind hier verstoord wordt door de omliggende gebouwen. Gebouwen gevuld met studenten van de landuniversiteit hier in Meo Jo.

Achter het hek dat om het zwembad is gezet, staat al weken een rode taxibus. Werkloos. Is ie stuk. Of zou de chauffeur ziek zijn. Ik kijk er elke dag met iets van bezorgdheid naar en naarmate de tijd vordert en ik het ding niet van zijn plaats zie komen neemt die bezorgdheid toe.

De zon brandt op mijn blote huid en bakt m’n borst en armen bruin. Het gaat snel. Veel pigment. Van mijn vader geërfd. Volgens haar deed ik dat in de zon zitten om mijzelf aantrekkelijker te maken voor andere vrouwen. Ik keek eens in de spiegel na die opmerking. Nog aantrekkelijker, dacht ik. Ik zag een oude gerimpelde huid en zelfs een soort van hangtieten cupje AAA.

Bert van Balen, Zwembad, Jongeren
mijn spannende waarheid: nog nooit een film afgezien
foto Netflixv YouTube

‘Ik doe het voor de vitamine, Tirḁk,’ wat zij natuurlijk niet geloofde want vitamine zit in een pilletje en dat koop je bij een drugstore. Voorts werd ik er sterk van verdacht elke avond de hort op te gaan, disco’s af te lopen en de ene na de andere Thaise schoonheid mijn appartement binnen te slepen. Was maar waar, dacht ik. De waarheid is dat ik elke avond om negen uur in bed lig, probeer op mijn laptop nog wat naar een film te kijken via Netflix en ik nog nooit een film heb af kunnen zien. Naar de disco! M’n God, het zou mijn dood betekenen.

Het loopt tegen vieren als mijn leukste gedeelte van de dag begint. De studentes gaan zwemmen. Slanke figuurtjes verpakt in korte broek en T-shirt springen in het water, gillend, de twijfelaars langs de rand van het zwembad nat spetterend, elkaar toeroepend wat ik begrijp als heerlijk die verkoeling, maar waarschijnlijk totaal iets anders . . . waar blijven de jongens. En daar zijn zij. Blote bovenlichamen -zij wel- en in boxershort. Zij springen met z’n zevenen tegelijk in het water en veroorzaken een soort tsunami die mijn richting uitkomt.

Bert van Balen, Zwembad, Jongeren
Dikke lol….
Foto van Twitterpagina

Ik zit op mijn balkon en kijk naar de jeugd terwijl ik weer een Marlboro opsteek. ‘You smoke to much.’ Hoe vaak hoorde ik dat op een dag. In elk geval bij elke sigaret die ik opstak. Dus zal het wel zo’n twintig keer geweest zijn. Bij al die andere was zij er niet bij.

Er waren veel zaken niet goed aan mij. Met daarbij de conclusie dat ik eigenlijk niet van haar hield en zij juist zo ontzettend veel van mij. ‘Khwäm Jo Jo,’ hoorde ik dan. Maar als ik per ongeluk een verkeerde opmerking maakte was het: ‘Mai Khwäm!’

Kreeg er een beetje het Lazarus van. Als je twintig keer per dag moet zeggen hoeveel je wel van iemand houdt, gaat de inhoud van zoiets een beetje verloren en steeds meer lijken op zo’n Amerikaanse serie waar te pas en te onpas “I love you, I love you to,” wordt gebruikt. Nikszeggend. Liefde zit ergens anders dan in het woordgebruik schat, wilde ik alsmaar duidelijk maken, maar dat was niet aan haar besteed. Haar meer aanraken. ’s Middags op bed liggen in elkaars armen en in slaap vallen. Zou dat een oplossing zijn. Maar zoiets kan ik maar een piepklein half uurtje en dan is het net of zo’n bed vol met springveren zit en ik geen seconde langer kan blijven liggen.

Wat een leven, wat een vreugd. Ik kijk naar het gekrioel in het zwembad wat mekaar pest, onderdompelt, vasthoudt afstoot. Leven het leven. Ik wilde haar demonstreren hoe goed ik reddend kon zwemmen. Maar dat was ik dus een beetje verleerd en ik verzoop haar bijna. Hoestend en proestend kwam zij boven water. ‘You like to kill me!’ schreeuwde zij. ‘I tell my Husjband.’

Bert van Balen, Zwembad, Jongeren
You smoke bo much. I go back Husjband
Foto van Distand Lands

Die ene opmerking gaf mij een zucht van opluchting. Hij was dus echt de enige van wie zij werkelijk hield en daar alle vertrouwen in had. Goddank. Dezelfde avond verwachtte ik dus Husjband om verhaal te halen en mij eens aan de tand te voelen waarom ik zijn vrouw wilde verzuipen. Maar hij kwam niet. Lamlul.

De schemer valt in. Nog een paar minuten en dan is het donker. Dan zijn de figuurtjes in het water niet goed meer te onderscheiden. Dan gaat het echte feest beginnen. De kaarten zijn geschud. Ik blijf kijken. Hoe moeilijk het ook is iets te zien wat de moeite waard is.

 

Ik voel mij een voyeur. Maar niet zo een die porno kijkt, maar het leven wil zien. De oude man die de zon als vitaminebron gebruikt, zijn huid laat bruin kleuren en verdacht wordt dit te doen voor het andere geslacht. In de omliggende appartementen floepen lichten aan. Studenten die hun laptop openen. Internet afspeuren. Eerst Facebook natuurlijk. Hierna de werkopdrachten. De jongelui in het water hebben daar nog geen tijd voor. Zij hebben andere opdrachten waaraan voldaan moet worden. ‘Ṕhm Rạk Khun,’ in het oor te fluisteren.

Bert van Balen, Zwembad, Jongeren

Betekent toch, “How do you do,” zei ik voor de grap. ‘Tenminste, “Ṕhm Rạk Khun,” zeg ik altijd tegen mijn caddies.’ Waarom hebben die Thaise meiden toch zo weinig gevoel voor humor. Ik dacht de derde wereldoorlog in huis gehaald te hebben. Met veel hysterisch geschreeuw werd mij duidelijk gemaakt dat ik zoiets nooit, maar dan ook nooit tegen iemand anders mocht zeggen dan tegen haar op straffe van . . .

‘Dat je je husband op mij afstuurt,’ wilde ik vragen. Erger. Nou wat Husjband betreft was het tot nu toe meegevallen, was dan ook benieuwd naar nog erger. Dat zij mijn appartement vervroegd verliet. Ik zuchtte. Van verlichting of van onbegrip. Maar ik vond het best.

Bert van Balen, Zwembad, Jongeren
foto Easywebsite

Het spel in het zwembad is over. Ik zie alle figuurtjes zich de kant ophijsen en zich verplaatsen naar hun eigen appartement. Tenminste, dat neem ik aan. Het water komt tot rust. Het is ook windstil nu. Ik kan zelf nu ook naar binnen. Nog een keer kijk ik in de richting van de rode bustaxi. Hij is weg.

Ik zucht. Van opluchting  of onbegrip.

Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com