Waar is dat feestje?

Hou op met zeuren!

Goed, doe ik dan even niet.
Een beetje mopperen of klagen. Mag dat wel?
Oh, dat kan ook niet.
Nou dan hou ik me daar wel aan, geen probleem hoor.
Vooral positief blijven, dat was het toch?
Jaja, geen geouwehoer en me volledig onthouden van enige kritiek, optimisme en vrolijkheid troef.
Mooi is dat. Zelfcensuur uit eigen (vrije) wil. Niemand legt het je op maar je weet dat dit de juiste en de enige weg is. Je vermijdt zo conflicten, discussies, onenigheid, tralalie en tralala.

Ik ga het dus niet hebben over hetgeen me mateloos ergert.
Zeker niet over bepaalde onhebbelijkheden van het volk waar ik nu te gast ben. Dat doe je niet, punt! Ik ben er mij terdege van bewust dat dit zeer ongepast zou zijn. Ondankbaar ook, want ik word hier al sinds onnoemelijk lange tijd gedoogd.

Roger Stassen, Waar is dat feestje?

 

Mocht ik hier minder kies mee omgaan dan zou ik mijn onvrede en ergernissen zonder enige terughoudendheid neerschrijven, hier in deze tekst. Dat er bijvoorbeeld, terwijl deze volzin gestalte krijgt, voor de vierde nacht op rij kabaal wordt gemaakt. Dat zou ik dan schrijven maar ik doe het dus niet. Beloofd is beloofd. Mensen in het land waar ik nu geduld word, houden eenmaal van lawaai. Ach, misschien is dit fout geformuleerd, opnieuw Roger!
Diegenen, aanwezig op het feest in open lucht dat nu al vier dagen lang tot middernacht ongelofelijk veel decibels verspreidt, houden van luide muziek… De buurtbewoners die niet aanwezig zijn en gewoon willen slapen, die kinderen hebben dewelke eventueel morgenvroeg naar school moeten, of mannen en vrouwen die vroeg uit de veren moeten om te gaan werken, of eventueel een bioritme hebben dat afwijkt van de gemiddelde nachtbraak, zijn er aan voor hun moeite. Hun reis naar het dromenland heeft enige (nou ja) vertraging opgelopen.

Roger Stassen, Waar is dat feestje? Band

In de streng gereguleerde Lage Landen was, in een vergelijkbare situatie, na één telefoontje oom agent verschenen met een geluidsmetertje en met de voorspelbare gevolgen. Hier gebeurt er niets. Niemand klaagt openlijk, niemand belt de politie. Iedereen ondergaat dit lijdzaam.
Waarom zou ik dan gaan zeuren? Dat doe ik ook niet over de totaal genegeerde gigantische plaag “loslopende bijtgrage honden” en zeker niet over het “dolle, roekeloze rijgedrag” van de gemiddelde gastlandbewoner, over het “overmatig gebruik van suiker en MSG” in hun voeding, het buitenissig gespuit van pesticiden… ik ben niet gek, daar zwijg ik over, wat had u gedacht?

Roger Stassen, Waar is dat feestje? Oor

Niet zeuren en lijdzaam ondergaan, dat is de sleutel.
Nog even een beetje watten halen uit het verbandkistje, er twee propjes van rollen en kneden, een beetje bevochtigen met water en in mijn oren steken.

Goede nacht!

 

Roger Stassen
Over Roger Stassen 85 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

6 Comments

  1. Beste Roger, ik woon nu zo’n 3,5 jaar in de Isaan en geniet van de stilte en erger me regelmatig aan te veel geluid, vooral wanneer ik het geluid “lelijk” vind of wanneer ik de “actie” niet snap. Zoals bezoek van mijn overburen die de motor van hun auto af zet maar de “schreeuwende” radio niet. De conversatie verloopt daarna ook schreeuwend want de radio… En dan bij het vertrekken hebben ze problemen met het starten van de auto… Gelukkig gaat de ergenis voor mij in vlagen en de volgende keer hoor ik een leuk muziekje !!!

  2. In 26 jaar Thailand heb ik geleerd dat een eenvoudige en niet dure investering een oplossing kan bieden. Ik bedoel een hulpmiddel dat de bedienaren van betonboren en kangohamers op de oren zetten bij het werk. De mensen op luchthavens die vliegtuigen van nabij laden hebben ze ook: oorbeschermers, meestal in stemmig rood. Modieus ook. Kost een habbekrats en echt, je kunt er mee slapen………..

  3. Tijdens die vier nachten en tijdens het schrijven van dit stukje bleef ik me vragen stellen naar het waarom. Waarom is een gedisciplineerd volk (vlaggegroet, volkslied, eerbied voor religie en koningshuis) terzeldertijd vrij respectloos. Je toont toch geen respect voor je medemens wanneer je mekaars nachtrust dermate verstoort. Ik kon en kan niks verzinnen en blijf het antwoord schuldig. Misschien kan een socioloog hierover een studie maken. Intussen leg ik een voorraadje verbandwatten aan en blijf ik oefenen in het lijdzaam ondergaan. De gastlandbewoners zijn er ware meesters in. Ik daarentegen heb nog een lange weg te gaan.

  4. Hoi Roger, Dat is de enige en beste reactie; het van je af schrijven!
    Nog een weekje, en ik mag het ook weer genieten.
    Tot gauw!

  5. De local Buddha eist zijn offers… Roger.
    In Hasselt doet al jaren een stadssage/broodjeaapverhaal de ronde
    dat PukkelPopbaas Chokri een weekendje Blankenberge cadeau doet
    aan omwonenden die klagen van teveel lawaai overdag en ’s nachts…
    Je kunt je kans bij de Chief Monk eens beproeven voor een trip Wat Rong Khun.
    Of word biertapper op het feestje… If you cannot beat them – join them!
    Dan oogst je zeker plaatselijk respect.
    Als tapmedewerker PukkelPop vind ikzelf natuurlijk dat het op de festivalwei en er omheen
    niet luid genoeg kan. Ambiance! Hier is dat feestje.
    Integratie, ik weet het: het is een makkelijk woord voor een moeilijke weg.
    Hier in België weten we er alles van.
    Sech, ik jen je maar een beetje, hoor. 555

  6. Beste Roger, het is en blijft een jaarlijks terugkerend fenomeen wanneer men naar Thailand afzakt. Het is eigen aan de cultuur en je zult er mee moeten leren leven. Er gewoon aan worden, zal nimmer gebeuren, maar ’t heeft wel enigszins invloed op je humeur. Tsja, dat is ook Thailand…!
    Daarom geniet ik nog wat van de stille en rustige nachten op Zonneweelde, de wandelende honden aan de leiband bij ’t baasje, de verkeerstucht op de wegen, de perfecte dosis suiker of zout in ’t eten op restaurants,….alhoewel er hier in België soms ook ‘ns uitzonderen durven zijn, maar die zijn dan eerder zeldzaam.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.