Gedachten van een hangmatfilosoof. De sleepboot.

De term ‘gedachtenkronkels’ zegt het eigenlijk. Standpunten en inzichten zijn je hele leven de vluchtige flexibiliteit zelve. Niets is zo voorbijgaand van aard. Het is daarom ook maar goed dat we vrij snel datgene vergeten waar we vroeger zo rotsvast van overtuigd waren. Dat er geen opnames werden gemaakt van de gesprekken, discussies en tirades die we destijds voerden, ons grote gelijk, onze diepste overtuiging.

Ik kreeg dit nieuwe inzicht onlangs. Nieuwe inzichten borrelen nogal eens omhoog in mijn hoofd. Het is net als prik in een glas Spa rood. Aan de oppervlakte spat het als een bubbel uiteen en het koolzuurgas vermengd zich dan met de omgeving. Kwestie van die koolzuurgedachte even vast te grijpen en (voorlopig) te verankeren.

Werd een groepje adolescenten geïnterviewd. Die stonden in het Terkamerenbos nabij Brussel. Ze namen deel aan een openluchtparty georganiseerd door een kunstenaarscollectief… voor de grap. Iedereen die er stond te springen, te dansen en te joelen (ze waren met meer dan duizend) wist dat. Op 1 april moet je dergelijke aankondigingen namelijk niet al te ernstig nemen.

Toch waren ze er. Dat samenscholingen met meer dan vier personen tijdens de derde golf van de pandemie strikt verboden waren maakte het evenement des te aantrekkelijker. Bovendien kon je zo voorspellen dat de ordediensten vrij snel zouden optreden. Een vechtpartij met politie-eenheden, spannend, ja toch! “Wij weten dat het verboden is maar we zijn de maatregels kotsbeu. Wij vervelen ons”, legde een jonge vrouw uit aan de journalist.

En dan spoken er gedachten door je hoofd over de verschillen van aanpak wereldwijd en de efficiëntie ervan. Over het waarom dat totalitaire regimes veel sneller vat hadden op de situaties. Over de mogelijke teloorgang van Westerse democratieën en het falen van ons systeem. Over hoe de media omwille van kijk- en leescijfers de meest absurde uitspraken, meningen en theorieën lijken op te zoeken. Over hoe waarheid verzuipt in een zee van kletspraat.
En de aanvankelijk opkomende ergernis over die open air party in het bos en het onverantwoord gedrag van de deelnemers krijgt ineens een wending en begint te kapseizen waarna het vastloopt in ondiep water.

Ouder wordend begrijp je dat het jongere exemplaar van jezelf ook niet altijd zo bijzonder verantwoord en verstandig handelde. Goed dat ik toen nooit door een reporter van het journaal ben ondervraagd over mijn persoonlijke wereldvisie. Opgroeien is een proces. Je vastklampen aan standpunten en die nooit willen wijzigen is pure domheid. Starheid en traagheid is echter eigen aan politiek. Tegen beter weten in vasthouden aan partijprincipes en -programma’s maakt je immers een betrouwbare partijgenoot. Dat creëert situaties zoals dat vastgelopen containerschip in het Suez kanaal.

Zou Covid 19 als een sleepboot kunnen fungeren om deze vastgelopen samenleving los te trekken?
Het is maar een gedachte van een simpele hangmatfilosoof.

Lees ook: Nachtelijke plasbeurten in Thailand of in België, er zijn verschillen

Over Roger Stassen 157 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*