Gast in metropool Bangkok

Zondag in de hitte

Op een zondag besloot ik naar een koel winkelcentrum in Bangkok te gaan. Het werd Central Rama III. Op zoek naar een koele versnapering kwam ik daar in een mij onbekende ijstent terecht. Net toen mijn bestelling arriveerde schoof een Chinese familie naar binnen.

Een vader die al aan het telefoneren is en dat blijft doen gedurende hun hele bezoek. Moeder met zuigeling op de arm, drie rondrennende en krijsende jongetjes en een hoogzwangere, ja wat? Zus van de moeder? Vriendin van de vader? Kindermeisje? Mijn Chinees is onvoldoende om het te vragen.

De jongetjes hebben haast op de automatische piloot de ingang naar de keuken ontdekt. De moeder blijkt de opvoeder en krijst (dus daar hebben ze het van) hen terug in de publieksruimte. Het bedienende personeel grijpt niet in, blijft gedienstig passief.chineesjemetijsje

Ik krijg het weer warm maar houd me in. Ik ben hier te gast heet het, dus… Gebrachte hoorntjes ijs verkoelen zelfs de jongetjes en hun met skai beklede stoeltjes worden plakkerig en nat. Mama doet nog een poging, maar vergeefs.

Ik ben blij wanneer ik de zaak kan verlaten. Op naar de warmte buiten. Die is tenminste stil.

 

Bloedrode stille kracht?

Er wordt in mijn vijftig vierkante meter Bangkok wel eens aan verhuizen gedacht. Naar een iets grotere woonplek in dezelfde leuke buurt met dezelfde aardige buren en zo meer. Vandaag overkwam me toch iets dat deze aandrang in een wat hogere versnelling zette.

Ik bemerkte plotseling dat vingers van mijn rechterhand, met name mijn wijs- en middenvinger maar het meest nog mijn duim vuurrood gekleurd waren. Nee, geen bloed want ik bloedde niet en nergens aan de buitenkant, maar een soort wasco-achtige kleuring die er ook niet of nauwelijks af te wassen of te schrobben was.

Ik was zeer verbaasd dat dit op mijn handen zat, want ik had geen rode stoffen, potloden of iets dergelijks aangeraakt de laatste uren.rodehandjes Een tijdschrift dan? Ook niet. Plastic zak van een grote keten? Met geen vinger. En waarom is juist de duim zo intens rood? Is de rood gele pc muis ineens besmettelijk? Nauwelijks voor te stellen. Behalve dat ik niet weet waaraan het ligt,  houdt me ook bezig hoe ik de troep van mijn vingers krijg.

Gelukkig valt mijn oog op een zak waspoeder waarvan de korrelige poederstructuur mijn vingers inderdaad weer hun gewone kleur teruggeven.

Waar het rode gevaar vandaan kwam? Nee, ook het plafond is ongeschonden….

Watertanden

Naast de onvolprezen Limburgse kaas die een vriend wel eens stevig luchtdicht geseald voor mij meebrengt, ben ik ook liefhebber van andere schimmelachtige (niet op vier poten). Er zijn bedrijven die in Bangkok wekelijks of maandelijks kaas-wijnavonden organiseren.

Voor thuisgebruik moet ik ze zien te krijgen in de nauwelijks gesorteerde supermarkten in deze wereldstad. Hoewel, er zijn ook daar uitzonderingen. Er zijn grotere supermarkten die zelfs een eigen kaaskamer hebben.

In die supermarktruimte bevindt zich ietwat weggestopt een luchtdichte (ja ook hier weer) kamer waar de geur je overweldigt wanneer de deur geopend wordt. De mooiste Franse, Italiaanse en Nederlandse kazen geuren je er tegemoet. Gekookte kazen van geit, koe of schaap, ongekookte, geperste, halfharde, of met zachte paté, met natuurlijke schimmels… oh het water loopt me uit de mond.

Sommige van die geurproducenten – gerijpt bijvoorbeeld op Alpenweiden waar koeien in de zomer grazen – liggen thans voor het oprapen in een hoekje van een supermarkt in het nu nog heerlijker Bangkok.

Schoon genoeg

Een van de genoegens van mijn woonplek in Bangkok is een eigen zwembad binnen ons woonhof. En waar is het beter te bewegen in de open lucht in dit klimaat dan in een zwembad op loopafstand? Sinds anderhalve maand heb ik mezelf per dag een tijdje zwemmen gegund. Ons zwembad is niet groot.

Het heeft een ondiepe condozwembad‘kinderbad’ en een bad met een diepe duikgelegenheid. Drie keer per week, meestal in de tijd dat ik ga zwemmen, komt er een jongen het bad reinigen. Hij arriveert op een brommer, loopt naar een hok aan de rand en drinkt aan zijn meegebrachte literfles water. Zijn grote hoed opgezet, schopt hij zijn schoenen uit en loopt met zijn sokken vol gaten naar het zwembadrand waar vanaf hij met een soort garnalennetje minutieus de vloer van het bad leegschept van de gevallen bladeren uit de omringende bomen.

Ik omzeil zijn gegraai en zwem mijn schoolslag baantjes. Of mijn meest geliefde drijfoefening: zolang mogelijk ’voor dood’ op mijn rug liggen zonder te bewegen. De jongen gaat rustig door met zijn werk. Soms sluit hij een soort stofzuiger aan op een buis onder water.

Maar als hij met chloor gaat strooien als een zaaiende boer, ben ik meestal al aangekleed op weg naar huis.

 

 

 

Paul van der Hijden
Over Paul van der Hijden 27 Artikelen
Geboren Limburger Paul van der Hijden (1951) studeerde voor maatschappelijk werker en werkte jarenlang o.a in de crisisinterventie, psychiatrie, jeugdhulpverlening, ongehuwde moederzorg, zelfhulpondersteuning en buddyzorg. In 1992, bij toeval op vakantie in Thailand, besloot hij daar ooit zijn pensioenjaren door te gaan brengen. Na vervroegde uittreding maakte hij in oktober 2008 zijn droom waar. In Thailand is hij actief geweest in de Nederlandse Vereniging Thailand.