Geflipte fotograaf uit de film Apocalypse Now leeft nog!

“It’ all right, it’s all right! It’s all been approved!”

Precies dat zijn de openingszinnen van acteur Dennis Hopper in zijn prachtige rol als de geflipte oorlogsfotograaf in Apocalypse Now. “Ik fotografeer deze oorlog sinds 1964, in Laos, Cambodja en Vietnam!”
De krankzinnige, epische en klassieke oorlogsfilm uit 1979 gaat over de waanzin van de oorlog in Vietnam. Geproduceerd en geregisseerd door Francis Ford Coppola met sterren als Marlon Brando, Robert Duvall, Martin Sheene en Dennis Hopper in de hoofdrollen. 

Ik ontmoette de inmiddels ‘foto-veteraan’ die als rolmodel stond in de film in Phnom Penh. 
Een gesprek over veel geluk hebben en de horror van de Vietnamoorlog.

Michael Klinkhamer, Apocalypse now, Dennis Hopper 1
Dennis Hopper in Apocalypse now

Na een dag van fotograferen in Cambodja, loop ik toevallig ‘s avonds een oudere kerel tegen het lijf in een lokale Pool Bar. Zo’n bar met sexy lady’s en classic rock muziek. De oude man aan de bar die mij aanspreekt is al redelijk doorgestoomd van de lokale wiet en wat rum-coke met ijs, zo te merken aan zijn vrolijke praatjes. Hij kijkt naar mijn camera die nog aan mijn schouder hangt. ‘Hey man, als je echt goede foto’s van Cambodja moet hebben, dan moet je bij mij wezen.’ Zegt hij ongevraagd. ‘Hi, ik ben Tim Page, de wereldberoemde fotograaf.’
We schudden handen.
‘Heb je ooit de film Apocalypse Now gezien?’ vervolgt de beste man. ‘That’s Me! Je weet wel die fotograaf?’
Ja, ik weet het nog, een hele goeie film. ‘Hoezo ben jij dat? Is die wiet zo sterk of heb je soms wat anders ingenomen?’ antwoord ik even bijdehand.
‘Serieus, ik werk al een halve eeuw hier, en met valse bescheidenheid kom je geen stap verder.’ Vervolgt Page.

Michael Klinkhamer, Apocalypse now, Dennis Hopper 2
Dennis Hopper in Apocalypse now.

Zo groen als gras

Tim Page verliet Engeland als 17-jarige jongen om te gaan reizen in Europa, via Amsterdam waar hij werkte en nog steeds een paar woordjes Nederlands van beheerst. Met de toenmalige hippy “magicbus” door het Midden-Oosten en dan naar India en Nepal. Hij belandde uiteindelijk ver in Zuidoost-Azië in het land Laos, net op het moment van een burgeroorlog en begon vervolgens met een dosis lef te werken als ‘rookie’, fotojournalist voor United Press International, nadat zijn eerste exclusieve foto’s waren opgemerkt door Horst Faas, de legendarische Pulitzer Prize winnaar en chef-fotoredacteur in Saigon.

Michael Klinkhamer, Apocalypse now, Jonge Tim Page
Een jonge Tim Page in actie.

Page krijgt een baan als fotograaf in Saigon, net als de situatie in Vietnam verslechtert en de Amerikaanse troepenmachten toenemen. Van daaruit fotografeerde Page de oorlog in Vietnam voor de komende vijf jaar, grotendeels in opdracht van Time-Life, UPI, Paris Match en Associated Press.

‘Mijn Vietnam oorlogsfoto’s stonden in de jaren zestig en zeventig bijna wekelijks gepubliceerd in Life Magazine. Een Amerikaans tijdschrift dat in die jaren een oplage had van 7-8 miljoen exemplaren per week. Gepubliceerd over de hele wereld. Niks geen internet, dus als je wat wilde zien en lezen over wat er in de wereld gebeurde, dan stond het wel in Life.’

‘Uiteindelijk is het boek “Dispatches” van de Rolling Stone Magazine auteur Michael Herr gepubliceerd in 1977. Dat boek is toen terecht gekomen bij Francis Ford Copolla, de regisseur van Apocalypse Now.’

‘Ik weet inmiddels dat de wilde verhalen over mijn manier van leven terecht zijn gekomen bij de acteur Dennis Hopper. Die was zelf ook compleet gestoord in die tijd, en op het randje van de waanzin na zijn succes met zijn film Easy Rider. Hopper heeft eigenlijk zichzelf gespeeld met mij als geflipte fotograaf in z’n achterhoofd. Het is allemaal bullshit natuurlijk maar wel altijd een mooie binnenkomer.’

Michael Klinkhamer, Tim Page, Fotograaf, Apocalypse now
Tim Page

Geluksvogel

‘Ik deed mijn eerste combat in ‘64 en werd direct voor de leeuwen geworpen. Tijdens de Vietnamoorlog ben ik vier keer gewond geraakt. In 1965 in Chu Lai, door granaatscherven in mijn benen en buik, de tweede keer was in Da Nang tijdens de boeddhistische rellen, waar ik geraakt werd door granaatscherven in mijn hoofd, rug en armen; de derde keer gebeurde het in de Zuid-Chinese Zee, waar een kustwachtkotter ons aanzag voor de Viet Cong. US-Air-Forcepiloten beschoten ons schip, waardoor ik zwaar gewond in zee belandde. Ten slotte, in april 1969 sprong ik uit een helikopter om gewonde soldaten te helpen. Op het zelfde moment stapte een sergeant op een landmijn. Hierdoor schoot een 2-inch granaatscherf in mijn hoofd. Dat ik hier nog zit is puur geluk, ik heb altijd geluk gehad.’

Geflipt

Door deze imposante lijst van blessures maakten zijn collega-fotografen grappen dat hij het nooit zou maken tot en met 23 jaar.
‘Een klein deel van mijn hersenen is operatief verwijderd, ik ben daardoor gedeeltelijk verlamd geworden. Vreselijk veel geluk gehad. Tijdens gevechtsacties ging ik gewoon mee tussen de militairen. Met mijn camera’s rond mijn nek bungelend moest ik het maar zien te redden. De soldaten gaven mij meestal een wapen. Dat scheelde ze weer werk. Hoefden ze niet op mij te letten. Ik was net zo oud ongeveer als de gemiddelde soldaat. Hierdoor was ik één van hen. Ik sprak net zo en leefde net zo.’

‘De Vietnamoorlog was een drugsoorlog. De sixties waren in volle gang en drugs als LSD nieuw en nog niet illegaal, het Amerikaanse leger heeft LSD als het ware uitgevonden, met de bedoeling de vijand te desoriënteren en geestelijk te verzwakken. Uiteindelijk waren vooral de Amerikaanse soldaten vaak knetter stoned en ik ook.’

Michael Klinkhamer, Apocalypse now, Soldaat

‘Ik was nog heel groen en onervaren in 1964. De kick die je krijgt in een oorlogssituatie is verslavend. De adrenalinekick tijdens de gevechten is groter dan jijzelf, en zodra je in een helikopter springt, dan ben je onderdeel van een groter geheel. Er is geen weg terug en je gaat mee in het gevecht. Ik hield mijn camera voor mijn gezicht en fotografeerde als een bezetene, alles wat ik zag. Van pure angst. Later kreeg ik het meer in de gaten en zocht beter naar mijn fotomomenten. Ik was een totale amateur toen ik in Saigon aankwam. Ik had altijd geluk met mijn werk want ik werkte samen met heel ervaren journalisten en fotografen. Zo leerde ik snel het keiharde en gevaarlijke vak van fotojournalist.’

De horror

‘Door een bijna-dood-ervaring in de vroege jaren ’60, na een motorongeluk, zag ik de rest van mijn leven als een soort van ‘vrije tijd’. Dit leidde ertoe dat ik foto’s ging nemen in gevaarlijke situaties waar andere fotojournalisten niet durfden te komen. Ik was bevangen door de opwinding van oorlog, en dat hielp weer bij te dragen tot een stijl van foto’s, waar ik veel succes mee had. Ik was een van de jongste fotografen, en werkte samen met bekende en oudere fotografen als de onlangs overleden fotograaf Horst Faas en Sean Flynn.’

Tim Page was sterk betrokken in de drugscultuur tijdens zijn tijd in Vietnam. Bekende journalisten en schrijvers vertelden in hun verhalen over hem als de meest ‘extravagante’ van de gekken die rondrenden in Vietnam. Na zijn ernstige opgelopen verwondingen leefde hij in Amerika voor operaties en herstel. Tijdens het herstel werd hij nauw betrokken bij de Vietnam Veterans vredesbeweging en werkte als verzorger voor geamputeerden, traumatisch geschokte en ernstig gewonde jonge mannen. Een van hen was Ron Kovic, die later in de film The Fourth of July door acteur Tom Cruise gespeeld werd. ‘Na mijn laatste verwondingen was het klaar met de oorlogsfotografie en werkte ik vooral voor muziekbladen als Rolling Stone en Crawdaddy.’

Michael Klinkhamer, Apocalypse now, Tim Page 2015
Tim Page in 2015

‘Ik ben in de jaren tachtig teruggegaan naar Cambodja en Vietnam om te zoeken naar de resten van spoorloos verdwenen journalisten en fotografen. Bijvoorbeeld mijn vermiste fotografiecollega Sean Flynn. Die is nooit meer teruggevonden in Vietnam. In mijn onderzoek naar deze missed in action en prisoners of war kwam ik weer in contact met de Vietnamese bevolking en hun fotografen. Daardoor kreeg ik meer inzicht in hun ervaringen met zoals ze het zelf noemen ‘de Amerikaanse Oorlog’. Mijn rol is op dit moment als iemand die symbool staat voor al die fotografen en journalisten die omgekomen zijn tijdens de Vietnamoorlog. Maar ik heb eigenlijk echt altijd geluk gehad en daarom zit ik nu nog lekker hier in Cambodja. Wil je soms ook een trekje?’

Fotografie: ©Tim Page, ©Michael Klinkhamer en anderen

 

Meer van deze auteur over nasleep Vietnamoorlog: https://www.trefpuntazie.com/cambodja-mijnenvelden-cmac-misstap-kan-fataal-zijn/

 

 

 

 

Gerelateerde berichten

Michael Klinkhamer
Over Michael Klinkhamer 5 Artikelen
Michael Klinkhamer woont en werkt al jaren in Phnom Penh (Cambodja). Hij is fotojournalist en geeft fotografie workshops met fototrips naar bijzondere plaatsen in Cambodja, vooral buiten de gebaande toeristenpaden. Meer van en over Michaal is te lezen op zijn website http://cambodiaphototours.asia/

2 Comments

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*