Parkeerplaatsen en Pientere Oogjes in Thailand

Alphonse Wijnants, Flapper Girls, school

Flapper Girls

Ik heb vriendjes gemaakt met de leerlingen van het derde jaar in de primary school Phosila Nawa, een echte dorpse lagere school met aanliggend een kindergarten. Geen kindjes van de stad. Maar ze zien er keurig uit. Ze zijn spontaan en vooral nieuwsgierig.
Leerlingen moeten dat zijn! Nieuwsgierig om te leren. Nieuwsgierig om te leven. Openheid voor alles.

Iedere morgen komen de leerlingen vanuit de nu droogliggende rijstvelden naar de school, die op de weg Yasothon-Khemmarat ligt. Een klein klasje van zestien stuks jongens en meisjes. Ze leven in een benepen wereld, echt provinciaals bij wijze van spreken.
Ze komen van het veld. Vijfenvijftig jaar geleden kwam ik ook van het veld, uit een gelijkaardig dorpsschooltje. Onze schoolbel klonk door heel het dorp. Er liepen nog honden over de speelplaats, zoals nu hier in de Phosila Nawa Primary.

Vroeger was het niet beter, laat dat duidelijk zijn. Dit is de realiteit. Een school brengt niets op.

Net zoals de leerlingen is de school arm. Het bestuur maakt er het beste van. De speeltuigen zijn in elkaar geknutseld, het plein één-en-al stof. Die schoolborden met de geverniste boord ken ik ook nog.  Er wordt ’s middags rijst gekookt en de meeste leerkrachten sponsoren een van hun leerlingen, die het het meest nodig heeft. Ning sponsort haar stoutste en moeilijkste leerling.

Mijn respect voor zo’n vergevingsgezindheid. De jongen woont alleen met zijn grootmoeder die nauwelijks nog ter been is, vertelt ze me simpelweg. We zijn al eens langs het hutje van hout en palmstro gereden. Zij betaalt alles wat hij voor school nodig heeft.
Allemaal hebben kinderen hier de standaard-look van een ‘student’. Het woord ‘pupil’ wordt niet gebruikt. De jongens een snit van borstelhaar.

Alphonse Wijnants, flapper girls, schoolDe meisjes een pagekopje, een bob-haircut, à la manière van de jaren twintig vorige eeuw – de zogenaamde flapper-girls, garçonnes. Mistinguett, Zelda Fitzgerald, iconen uit een ting-tong-wereld.

Ze staan ermee, de meisjes. Maar het is gek te bedenken dat de meesten later opnieuw hun haar lang laten worden. Er moet een filosofie achter zitten.

De leerkrachten van de school zijn ook nieuwsgierig, nog meer zelfs dan de leerlingen! Ik zoek een woord: die zijn curieus. Ze willen alles weten om te roddelen. ‘Gossippen’ noemt Ning het. Ze willen zelfs weten met welke auto ik thuis rijd, of het een diamant in mijn ring is en hoe vaak we het doen.

Ning houdt er niet van, maar ik geloof dat het een instinctmatige angst van de mens is, die hij toont als in zijn omgeving nieuwe dingen opduiken. De angst niet meer bij de clan te horen. Controlemechanismen.

Alphonse Wijnants, Flapper Girls, schoolDe juffrouwen en de twee meesters kunnen hier hun auto nog naast hun klaslokaal parkeren. Hmmm… in ons land is er aan iedere school een veiligheidsambtenaar toegevoegd en hij moet risico-analyses maken. En conclusies neerleggen: dat kan hier wel – dat kan hier niet.
Soms vond ik het beklemmend, al die regeltjes. Ik werkte in senior high schools in België, om de terminologie maar internationaal te houden. Toen de veiligheidsbeambte bij ons eens, met de dwang van de incompetente algemeen directeur van al onze veertig scholen tezamen, ons in de dwangbuis van een oranje fluohesje wou hijsen, als we toezicht op de speelplaats deden, toen onstond er een ware revolutie.

Het is de arrogante hoogmoed, die zich met futiliteiten bezighoudt. De hybris! Het is een soort discriminatie van andere mensen. Als het in je hoofd zit, ben je onherroepelijk besmet.
We verleren het nooit. We willen ons altijd onderscheiden.
Gelukkig leren de Griekse mythen en tragedies ons, dat hybris altijd voor de val komt.

Hoever ben ik nu, in godsnaam, van de flapper-girls en mijn nieuwsgierige leerlingen in de Phosila Nawa Primary verwijderd geraakt?
Precies 616 woorden!

Dat zijn veel woorden. Woorden zouden ons moeten verenigen, maar ze doen het omgekeerde. Dat is de tragiek. Hoe meer woorden we gebruiken, hoe verder we van elkaar af geraken. Kijk naar die onbevangen blikken van mijn derdejaarsklasje. Die zien op deze leeftijd alleen maar met hun ogen. Zintuiglijk, natuurkundig, biologisch.
Ze nemen alles, àlles, in zich op. Ik praat in enkele zinnen.
‘Good morning, teacher!’
‘Good morning boys and girls. How are you?’
‘I am fine, thank you. How are yòu today, teacher?’
‘Thank you, I am fine too!’

Alphonse Wijnants, Flapper Girls, schoolKon ik maar zoveel Thais als zij Engels kunnen. Ik geniet van hun open blik. Wat een weldaad als ze om me heen lopen. De acceptatie van wat zich voordoet. Geen goed, geen kwaad.
Hoe verder we groot worden, hoe meer we gaan onderscheiden. Hoe meer we ons gaan onderscheiden. Persoon, groep, klasse, volk, land, religieuze gemeenschap. Enzovoorts. De boom van de kennis.
Goed en kwaad, rijk en arm, gezond of gek, wit of zwart, slim of dom, met een vork eten of met de vingers eten, scholing of geen scholing, kindbruid of jongedochter, vol idealen of illusieloos, verlangens of geen verlangens, vul het lijstje tot in de oneindigheid maar aan. Je kunt het!

We zijn allemaal meesters – meesters in polariteiten, meesters in exclusiviteiten. Meesters in het misleiden van elkaar en onszelf.
Tegelijk geven onze westerse overtuigingen ons het idee dat alles en iedereen gelijk is. We hebben teveel verlangens en wensen en utopieën. We maken onszelf iets wijs wat niet meer klopt. Ik geloof het allemaal niet meer.
Het botst te fel. Calimero heeft een ravage aangericht.

Wat is het weldadig dat ik van de onbevangenheid van dit derde klasje kan genieten. Hun pientere wijze oogjes die zich nog niet door de wereld hebben laten misleiden. Wat is het geweldig dat er een Thailand bestaat.

Alphonse Wijnants, Flapper Girls, schoolDe school is uit! De grote vakantie is begonnen voor ons allemaal. Kilo’s muizenissen kieperen we naar buiten. Op naar Chiang Mai, op naar Vietnam, op naar Koh Samui.

Alphonse Wijnants
Over Alphonse Wijnants 24 Artikelen
Alphonse Wijnants is gewezen leraar en directeur van middelbare scholen. Voormalig copywriter. Heden: Ronddwalen in Zuidoost-Azië en kortverhalen schrijven over mensen en voorvallen aldaar.

3 Comments

  1. Wat een mooi sfeerbeeld van wat ooit de toekomst van hun land is. Zo welopgevoed! Hoe schattig! En hoe jij er tussenin zit en hungebaren analyseert. Precies een dartel bijtje. Groeten!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*