Films over Thailand op het Internationaal Film Festival Rotterdam

Deze week vindt in Rotterdam het Internationaal Film Festival (IFFR) plaats. Elk jaar ga ik even kijken. Ik zoek dan ook altijd een paar Aziatische films uit. Dit keer ging ik naar Krabi 2562 en naar Mother.

André van Leijen, Films over Thailand

De eerste film vindt plaats in Krabi uiteraard. 2562 is het Thaise boeddhistische jaar dat overeenkomt met 2019. Waarom dat jaartal er bij staat, mag Joost weten. Het is niet het enige dat onduidelijk is aan deze film. Dat is jammer, want een van de twee makers – Anocha Suwichakompong – heeft een goede staat van dienst. Eerder schreef ik op Trefpunt Azië over By the Time it Gets Dark, een film die zij maakte over de protestacties op de Thammasat Universiteit in 1976 zie: https://www.trefpuntazie.com/by-time-it-gets-dark-filmfestival-rotterdam-andre-van-leijen/ .
Een verhaallijn ontbreekt, de muziekkeuze is onlogisch, het camerawerk amateuristisch en het acteerwerk zonder gevoel. Zelfs de beeldkwaliteit is slecht. De film gaat over zoveel verschillende onsamenhangende onderwerpen, dat een synopsis niet te geven is. Eigenlijk gaat de film nergens over.

Mother

Een stuk beter is Mother, een documentaire van de Vlaamse filmer Kristof Bilsen. In een tehuis in Chiang Mai worden 14 dementerenden uit westerse landen verzorgd door drie Thaise verzorgenden. Zo is de Zwitserse Maya al op vroege leeftijd beginnen te dementeren. We zien haar in Zwitserland,  hoe haar dochters haar zo goed mogelijk verzorgen, het leuk voor haar proberen te maken en met haar gaan wandelen in de bergen, samen met de hond. Maar Maya zakt steeds verder weg.

André van Leijen, Films over Thailand

Uiteindelijk besluit de familie haar over te brengen naar het tehuis in Chiang Mai. ‘Daar krijgt ze de beste verzorging, die ze maar kan krijgen’, zegt de vader. ‘Waarom zouden we egoïstisch zijn en haar hier houden, omdat we haar niet kunnen missen.’

Pom is een van degenen die haar in het tehuis in Chiang Mai verzorgt. Ze doet dat met veel liefde. Ze knuffelt Maya, doet haar haar, neemt haar mee naar een shopping mall. ‘Mijn eigen moeder knuffel ik niet zo’, zegt ze, ‘dat zit niet in onze cultuur.’ Maya laat het zichzelf welgevallen. Ze lijkt zelfs gelukkig met zo veel aandacht.

Intussen zitten de drie kinderen van Pom thuis, ver van Chiang Mai. Ze worden verzorgd door de vader. Een keer in de maand komt Pom thuis. Dan wil ze voor haar kinderen zorgen. Maar haar kinderen zijn van haar vervreemd geraakt. Haar moederliefde wordt nauwelijks beantwoord. Dat is keerzijde van haar werk.

Vragen

Mother roept veel vragen op. Waarom laat het gezin in Zwitserland hun moeder naar een land ver weg gaan? Is de zorg daar inderdaad zo veel beter? Is het niet zo, dat de kwaliteitseisen in Zwitserland een stuk hoger liggen?

En een vraag die dieper gaat: waarom geeft Pom haar liefde aan een vrouw die ze niet kent, terwijl haar kinderen zich van haar vervreemden? Ze vertelt dat haar vader een ongelukkig leven leidde, dat hij niet gezien werd door zijn vrouw en kinderen. Dat hij op een dag eropuit trok met zijn scooter en dat hij toen met opzet verongelukte, zodat de verzekering zou uitbetalen aan zijn gezin. Zo zou zijn leven toch nog zin hebben. Maar dat hij het ongeluk overleefde. En toen hij onder het bloed thuiskwam, had zijn vrouw nog steeds geen oog voor hem. Dat hij toen niet lang daarna alsnog zelfmoord had gepleegd.

Pom moet hard werken, om haar familie financieel overeind te houden, niet alleen haar eigen gezin, maar ook haar moeder. Ze vraagt zich af wie er voor haar zal zorgen, als zij zo zou dementeren als Maya doet. En precies daar schuurt en schrijnt het. Het is een kwestie van ongelijkheid. Natuurlijk had Pom liever voor haar gezin gezorgd, maar noodgedwongen verzorgt ze een onbekende vrouw. De Zwitserse familie is rijk genoeg, om zijn leed te exporteren naar een arm land. Kristof Bilsen heeft met zijn film de vinger op een zwerende wond gelegd. Het liet bij mij een knagend gevoel achter.

André van Leijen
Over André van Leijen 175 Artikelen
André van Leijen (1947) is schrijver en bioloog. Hij heeft les gegeven aan de Hogeschool Rotterdam en aan een middelbare school in Spijkenisse en in Vlaardingen. Hij ontwikkelde er lesmateriaal voor de natuurwetenschappelijke vakken en publiceerde in diverse bladen. Na zijn pensionering reisde hij met zijn Slowaakse vrouw vijf jaar over de wereld. Inmiddels zijn ze terug in Schiedam, waar André een boek heeft geschreven over zijn belevenissen. Het is te bestellen via bol.com, via alle boekhandels in Nederland en via het redactieadres van Trefpunt Azië: post@trefpuntazie.com Titel: Beste Reizigers ISBN: 978-94-6345-888-7 Prijs: 14,95.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*