Over verlies en zoeken naar nieuw evenwicht

In een film

Zo vlak na het overlijden van een dierbare verzand ik in de spreekwoordelijke ‘film’ die het leven doet voortgaan terwijl ik als zombie een hoofdrol speel.

Zo gaat het me nu terwijl meerdere min of meer bekenden ook wegvallen: een oom, een tv gastheer, een begenadigd tekenaar van wie ik nog een vogelkwartetspel had en een verre schrijfvriend die ook ver weg het tijdelijke wisselde vlak voor een gewenst optreden waarnaar hij allang uitzag.

Natuurlijk was de dierbare mij het meest na en lief maar haar afscheid werd al zo lang voorvoeld dat het daarom zo gewoon lijkt.

Mijn film kreeg scenes als crematie en afscheidsbijeenkomst respectievelijk met gezin en verdere familie/vrienden en het gaat en voorbij.

Over mijn hoofd hangt de onzichtbare deken van afscheid, de opgewektheid die mijn leven vult, afdekkend. Ik moet er zelf mee leren leven en mijn gang hervinden. Tot die tijd ben ik liefst niet getroost want dit wil ik zelf vormgeven. Ik zal de film wel zelf stilzetten en een andere rol inleggen in het afspeelapparaat van het leven.

De nooit gewenste Kerst in het vooruitzicht en het Nieuwe Jaar dat al beschadigd begint. Een beter scenario moet nog geschreven worden anders word ik nog depressief…

 

 

 

 

foto www.woestenledig.com

Paul van der Hijden
Over Paul van der Hijden 27 Artikelen
Geboren Limburger Paul van der Hijden (1951) studeerde voor maatschappelijk werker en werkte jarenlang o.a in de crisisinterventie, psychiatrie, jeugdhulpverlening, ongehuwde moederzorg, zelfhulpondersteuning en buddyzorg. In 1992, bij toeval op vakantie in Thailand, besloot hij daar ooit zijn pensioenjaren door te gaan brengen. Na vervroegde uittreding maakte hij in oktober 2008 zijn droom waar. In Thailand is hij actief geweest in de Nederlandse Vereniging Thailand.

1 Comment

  1. Troosten is in deze omstandigheden een onmogelijke opdracht, hierin heb je overschot van gelijk Paul. Je tekst raakt me wel. Heel erg zelfs. Iedereen die dit leest en in staat is tot “meevoelen” zal dat ondervinden. Zojuist zat ik een koffie te drinken vlak bij een druk kruispunt in Chiang Kham. Ik dacht aan jouw tekst. De auto’s en motorfietsen raasden voorbij als een vanzelfsprekendheid alsof het leven nooit zal stoppen. We negeren de waarheid met zijn allen omdat die zo verschrikkelijk pijnlijk is.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.