Kerrie met rijst; pittig India & Birma (86)

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, fietsavonturen

 

‘An English girl’s first impressions of Burmah.’

 

Mijn fietsavonturen

Maar ik dwaal af. Dit boek moet gaan over mij en mijn avonturen dus ik keer terug naar het onderwerp en zal je verslag doen van mijn fietsavonturen, gebeurtenissen onder het fietsen die goed zijn voor een hartverzakking of erger.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik, zodra ik de jungle in fiets en het huis van mijn zus niet meer in zicht weet, alle moed verlies en het hart me in de schoenen zakt.

Ik verwacht dan dat een tijger bovenop me springt, dat een cobra zijn kop door het bladerdak steekt en een bende bandieten me in triomf meesleurt naar hun hut. Mijn gedachten dat ik best wel sneller kan fietsen dan een panter kan rennen en dat ik bandieten met mijn mondje Birmees kan afblaffen houden me niet van die angst af.

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, fietsavonturen

Een python!

Maar ik zet me er overheen want ik wil dingen ontdekken. Ik wil die Don Quixote zijn die nergens bang voor is al zit in mijn hoofd de Sancho Panza die me naar huis dwingt.

Echte fietsavonturen dus. En jawel, daar ligt het gevaar!

De zon is net weg en de nacht valt snel. Ik fiets snel en als ik de hoek omga zie ik hem liggen: een lang zwart ding, zeker een python, 100 meter voor me, dwars over de weg met zijn grote kop omhoog!

Nimmer remt een fiets zo hard als de mijne en ik stap weinig gracieus van dat ding af.

De slang beweegt zich niet. Heeft ie me wel gezien of ligt ie te pitten? Slapen slangen eigenlijk wel eens?

Ik durf niet terug. Vijf kilometer jungle in het donker vol gevaren maar voor me ligt een python. Maar dan neem ik een kloek besluit; de stap die een politieman hier nam toen hij in gevaar verkeerde maar hij had een luipaard voor zich.

Raap al mijn moed bij elkaar, stap op de fiets en rij naar het dier toe, de angst in mijn broek, een droge mond, en ik maak zoveel mogelijk geluid met de fietsbel. Tenslotte begin ik te schreeuwen naar dat dier en .. stop want het beweegt helemaal niet.

Het is een tak die van een boom is gevallen……

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, fietsavonturen

Rinoceros, ja ja….

Een rinoceros!

Zit lekker te fietsen, op mijn gemak, en zie een paar honderd meter voor me drie vreemde beesten.

Rinoceros, gaat door mijn hoofd. Met ieder twee hoorns.

Dit heb ik nog nooit gezien, en die wil ik ook nooit meer zien.

Zijn dit wilde dieren of huisdieren? Ze zien er best wel wild uit. Ik stap af; heb geen zin in een confrontatie. Ik zie ze maar traag voortsukkelen en besluit te handelen als bij de python … en keer van schrik om en ga de andere kant op.

Eenmaal thuis vertel ik van mijn rino’s en hoor dat het waterbuffels betreft, dieren die geen vlieg kwaad doen als je ze met rust laat.

Deze dieren kunnen met hun hoorns een mug van hun rug jagen, kunnen een hond dood spietsen en dus ook mijn banden. Maar hun taak is de ploeg trekken en in de rivier baden in de modder.

Kerrie met rijst, Erik Kuijpers, India, Birma, fietsavonturen

Onder de kersenboom

Ik weet er een te staan; een kersenboom in bloei, en besluit de boom te beroven van de bloemen en de living er mee te versieren.

Zet de fiets tegen de stam en klim er in. Ik begin de bloemen te verzamelen en ga zo op in mijn werk dat ik niet zie….

Een dozijn vreemd uitziende mensen staat op me te wachten beneden aan de boom. Ze hebben nauwelijks iets aan hun lijf en zitten van top tot teen onder de tattoes. Ze hebben heel grote Shan hoeden op hun hoofd, hun haar is lang, hun tanden rood van het kauwen van betel en de meesten hebben lange ‘dahs’, Birmese messen.

Ik heb ze niet horen komen en daar staan ze nu rond mijn boom te wijzen en ze brabbelen een mij onbekende taal. Duidelijk, ik ben nu in handen gevallen van bandieten en ze staan te gniffelen over hun vangst!

Verloren ben ik! Hieruit kan ik niet ontsnappen. Ik laat me maar uit de boom zakken en doe mijn ogen dicht: laat het nu maar komen dan….

Maar .. wat nou? Het gaat om mijn fiets! Daar snappen ze helemaal niks van. Met groot plezier leg ik de werking van mijn fiets uit aan deze eerlijke houthakkers die met een ‘oh’ mijn fiets bewonderen.

Vanavond dus geen kersenbloemen in de kamer…..

Dit incident herhaalt zich wat later. Ik ben met een vriendin naar een tempel gereden en we dalen de heuvel af en zien dat het dorp is uitgelopen, in afwachting van wat vertier. De hoofdman komt nederig naderbij en legt uit dat hij de dorpelingen heeft verteld van die wonderlijke machines waarop wij rijden maar ze willen hem maar niet geloven….. Zouden wij zo vriendelijk willen zijn om…..

Dus wij stappen op en rijden rondjes voor de mensen die gierend van de lol op de grond gaan liggen. Of wij reizende acrobaten zijn, of een stel clowns? Daarvoor ben ik niet naar Burmah gekomen hoor.

Wij schudden het stof van de kleren en rijden het dorp uit. Leuk volk hoor, die Birmezen, maar hun humor gaat vandaag echt te ver!

 

Toelichtingen

Fiets; geen idee welke fiets ze had en het boek geeft geen uitsluitsel. De getoonde fiets is van 1897. In 1887 was de fiets met het enorme voorwiel nog in gebruik, fietsen met een heel groot achterwiel hebben ook bestaan, maar hoe dat moet in de jungle…?

Foto’s en prenten

Fiets; wikipedia, curid, 867650.

Birmese python; wikimedia, curid, 4973243.

Karbouw; wikimedia, curid, 374442.

Kersenboom; wikimedia, curid, 31708384.

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)