Mixed Dubbel 9. IJskoningin


Juliette onthult verleden. Geheimen die Irene veel liever niet had willen horen.

Femmy Feijten, Mixed Dubbel, Feuilleton, Cover

Ineens veranderde Juliette van onderwerp: ‘En jij? Wanneer ben jij getrouwd?’
‘Ik was ook jong, pas eenentwintig. Mijn huwelijk is een succes. We hebben elkaar ontmoet bij mijn vorige werkgever, de uitgeverij Sgegge en Moense. Daar gaf hij adviezen.’ Ik vertelde er maar niet bij dat ik toen slechts de koffie en thee schonk en nog maar negentien was. Juist een beetje bekomen van het verlies van mijn ouders en zwaar onder de indruk van deze doctor in de wiskunde die zo jong al professor didactiek was geworden.
Ik zag hem nog zitten, aan de vergadertafel tegenover Bob Sgegge en een aantal wiskundedocenten. Hij zat licht voorovergebogen, zijn bril terugduwend op de neusrug, af en toe krabbend in zijn korte borstelhaar. ‘In het onderwijs gaat het stapje voor stapje en deze man wil de sneltrein pakken,’ merkte ome Jop op over deze grensverleggende wetenschapper. Hij had het helemaal gehad met Mark toen hij mij had ingepakt. Hij was laaiend, vond het onverantwoord dat Mark zo’n kwetsbaar meisje versierde en ome Bob vond de man met tweeëndertig veel te oud voor mij.
‘Wat vond je leuk aan Mark?’ onderbrak Juliette mijn gedachten.
‘Ik werd verliefd omdat hij zo intelligent keek als hij naar een vraag luisterde.’
‘mmm…,’ zei Juliette, ‘jullie schelen nogal wat is het niet?’
‘Dertien jaar. Ik heb daar geeneens erg in.’
Ze keek mij onderzoekend aan. ‘Ben je gelukkig met Mark?’
‘Jazeker. Wij passen bij elkaar, vind ik. We hebben een harmonieus leven en kunnen op elkaar rekenen.’
‘Is Mark de liefde van je leven?’
Een seconde dacht ik aan Jim, daardoor kwam het antwoord er niet zo vloeiend uit.
‘Ja… dat is hij.’
Juliette zei: ‘Je dacht aan een ander, hè? Ik zag het aan je ogen, die droomden weg. Wie?’
‘Iedereen heeft een jeugdliefde. Zo’n jongen van school, waar je gedachten af en toe naar toe gaan. Waar je aan denkt, omdat het toen niets is geworden.’
Ze knikte en drong niet verder aan. Ik schonk de glazen bij.
Jim. Uit nieuwsgierigheid was ik gegaan. Mark en ik waren net een jaar getrouwd.
In de krant had ik een advertentie gezien voor een expositie in een galerie ergens in de Haagse binnenstad. Er hingen tekeningen van Jim Swartbol. Bij de ingang kocht ik een catalogus en liep de zaal in. Een oude parketvloer en witgestuukte wanden met de tekeningen. Er was geen mens.
Serieus bestudeerde ik zijn werk, hij was een goede tekenaar. Een aantal vrouwenfiguren had ronde gezichten en krulletjes. Ik moest glimlachen. Toen ik opkeek zag ik hem als een roerloos beeld tegen de deurpost leunen. De knappe bekende benam mij de adem en ik wankelde. Ik voelde mij betrapt. Zijn zachte, bijna vrouwelijke trekken, zijn gladde gezicht, rechte neus en mooi gevormde lippen deden in niets aan de Haagse penoze denken. Een zwarte krullende lok viel over zijn voorhoofd. Minutenlang stonden we elkaar aan te kijken. Toen kwam hij naar mij toe, tilde met zijn wijsvinger mijn kin op en kuste mij. Geen kleine aanraking van de lippen, zoals vroeger, maar een warme hartstochtelijke kus. Ik verloor bijna mijn evenwicht.
‘Mijn aanbod geldt nog steeds.’ Daarop pakte hij mijn hand en wees naar de trouwring aan mijn vinger. Sinds een jaar de echtgenote van Mark.
‘Ik ben getrouwd.’
‘Maar nu ben je hier. Waarom?’
Ik schudde mijn hoofd en haalde mijn schouders op.
Hij boog zich naar mij toe en kuste mij tot ik niet meer kon blijven staan. Hij nam mij in zijn armen en drukte mij tegen zich aan.
‘Alles wat ik je gezegd heb, geldt nog steeds. Je hoeft maar te kikken. Je bent welkom in mijn hart, in mijn leven.’ Toen liet hij mij los, draaide zich om en ging.
Het liefst was ik achter hem aangelopen, had me aan zijn voeten geworpen en gezegd: ‘Neem mij in je bed.’ Dat deed ik niet.
De magische krachten van Jim. Ik zuchtte diep en sloot mijn ogen.

‘Met hoeveel mannen ben je naar bed geweest?’ vroeg Juliette ineens.
Verbaasd zei ik: ‘Wat vraag je me nou?’
Ze haalde haar schouders op. ‘Vind je dat raar?’
‘Ja, dat hoort niet. Dat is privé.’
‘Met tien?’
‘Gek, nee, natuurlijk niet.’
‘Met vijf?’
‘Nee joh, wat denk je nu wel. Ik was eenentwintig toen ik trouwde. Ik ben alleen met Mark naar bed geweest,’ zei ik, omdat ik dacht dat ze bleef aftellen totdat ik het vertelde.
‘Met één,’ ze klonk geschokt, ‘nooit iemand anders willen hebben?’
‘Toen mijn ouders verongelukt waren heb ik jaren buiten mijzelf geleefd.’
‘Buiten jezelf geleefd?’
‘Ja, dat noem ik zo… ik leefde gewoon door, maar met mijn gedachten was ik ergens anders, een vorm van hersendood. Indertijd werkte ik bij een bank. Ik deed er het domste werk dat je kunt bedenken. Met twee jongens van het personeel ben ik uitgeweest. Die jongens vonden mij een ijskoningin.’
‘Dus behalve Mark heb je nooit iemand begeerd?’
Jim, Jim, Jim schoot door mijn gedachten en het lag op het puntje van mijn tong om het haar te vertellen. Waarom ik dat niet deed, wist ik niet. Juliette kon warm en aandachtig luisteren, maar om de een of andere reden bleef ik op mijn hoede.
‘Iedereen heeft zijn dromen, meer zeg ik er niet over.’ Verder liet ik Jim voor wat het was en loog er niet om.
‘Eén man. En wil je dat dan volhouden ook? Dat je straks vijftig jaar getrouwd bent en dat je dan tegen jezelf zegt: ik ben altijd trouw geweest, ik heb één man gehad. Denk je dan niet stiekem, had ik maar … toen ik jonger was… er een of twee uitgeprobeerd?’ Ik gaf geen antwoord, nam een slok van mijn wijn. ‘Met hoeveel ben jij dan naar bed geweest?’ vroeg ik.
‘Meer dan je op twee handen kan tellen, veel meer.’
Op het eerste gezicht leek ze een braaf, degelijk meisje. Knap, dat was ze zeker, mooi om te zien. Ze was veel vrijer dan haar keurige uiterlijk zou verraden.
‘Ik moet naar bed. Morgen weer een volle dag.’ Ik had genoeg gehoord.

 


Femmy Fijten
Over Femmy Fijten 122 Artikelen
Femmy (Lagerwaard) Fijten (Schiedam 1953, †Arnhem 20-07-2017, groeide op in Den Haag en studeerde biologie in Leiden. In 2010 heeft ze van het levensverhaal van haar oom een roman gemaakt. Dat is Terug naar Bandung geworden. Ze heeft daarvoor een reis naar Indonesië gemaakt en heeft zich verdiept in de geschiedenis. De Arnhemse uitgeverij Nieuwe Druk heeft het boek in 2013 gepubliceerd. Haar tweede roman is een logisch vervolg op haar eerste: Vaarwel Soerabaja is uitgekomen in oktober 2015. Het verhaal speelt zich weer in Nederlands-Indië af. Femmy voltooide haar derde en laatste roman, In het spoor van Birma, kort voor haar overlijden. Dit zeer persoonlijke boek verscheen september 2017 eveneens bij Nieuwe Druk. Daarnaast schreef Fijten korte verhalen. In maart 2013 is de Verhalenbundel Niets is wat het lijkt uitgekomen bij Fenisko, waarvoor een van haar korte verhalen is geselecteerd, nl Maxima cum laude. In december 2013 is de verhalenbundel Lezen en laven uitgekomen, een selectie van Ton van Eck en Femmy Fijten, weer bij Nieuwe Druk met daarin haar verhaal Ocean Spirit. Bij dezelfde uitgeverij eveneens door Van Eck en Fijten geselecteerd, de verhalenbundel 'Arnhem met een scheve blik', met twee verhalen van Femmy. Wrange vruchten I en II.